ตามง้อแบบท่านประธาน

แฟ้มเอกสารสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสถูกเลื่อนมาตรงหน้าพิมพ์มาดาด้วยจังหวะที่พอเหมาะพอดี ไม่หนักไม่เบาจนเกินไป ทว่ามีแรงกดดันบางอย่างแฝงอยู่เบื้องหลังความนิ่งเรียบนั้นอย่างชัดเจน "ผมไม่ได้บังคับคุณนะพิมพ์... แต่โครงการนี้ ถ้าไม่มีหัวหน้าทีมฝ่ายกลยุทธ์อย่างคุณร่วมทริปตรวจไซต์งานที่ระยองสามวันสองคืน บริษัทเราคงสูญเสียความน่าเชื่อถือไปไม่น้อย" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูลอยมาพร้อมกับแผ่นอกกว้างที่โน้มลงมาเล็กน้อย คีรินทร์ในชุดสูทสีชาโคลไร้รอยยับยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธออยู่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองใบหน้าเนียนที่พยายามสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาต้านทานอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์เมื่อคืนที่ดวงตาคู่นี้สะท้อนความจริงจังขั้นสุดจนหัวใจเธอ (พิมพ์มาดา) กระตุกวูบยังคงหลอกหลอนอยู่ในความรู้สึก แต่วันนี้... เธอไม่อนุญาตให้ตัวเองพ่ายแพ้ซ้ำสอง พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้น สบตากับประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการอย่างไม่เกรงกลัว เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ส่งสัญญาณความท้าทายผ่านประกตาคมกริบ "แปลกจังนะคะ... เอ้ย แปลกจังครับ" เธอกะพริบตาปริบๆ แก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นเคย คีรินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกขันกับความลนลานที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยองนั้น "บริษัทเรามีผู้เชี่ยวชาญตั้งหลายคน ทำไมตำแหน่งหัวหน้าทีมกลยุทธ์ถึงกลายเป็นตั๋ววีไอพีที่ท่านประธานต้องลงมาตามง้อ เอ้ย... ตามทวงงานด้วยตัวเองล่ะครับ" "เพราะผมชอบทำงานกับคนเก่ง" คีรินทร์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่จงใจปล่อยออกมาให้ได้ยินแค่สองคน "และโดยเฉพาะ... คนที่ชอบทำปากเก่งใส่ผมเวลาไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย" ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ชักจะล้ำเส้นความอดทนของเธอไปทุกทีแล้วนะ พิมพ์มาดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดสดชื่นที่ลอยมาจากตัวเขาทำให้สมาธิที่สะสมมาทั้งเช่องสั่นคลอน คีรินทร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างเก้าอี้ของเธอกับขอบโต๊ะแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง สายตาของเขาไม่ได้มองเอกสารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงของเธอราวกับมันคือเป้าหมายเดียวในห้องทำงานนี้ "ผมจองห้องพักแบบสวีทไว้ให้คุณแล้ว" ประธานหนุ่มพูดหน้าตาเฉย "เดี๋ยวนะครับ!" พิมพ์มาดาดีดตัวออกจากพนักพิงทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างเหลือเชื่อ "ห้องสวีทอะไรคะ... เอ้ย! ห้องสวีทอะไรครับ! เราไปตรวจไซต์งานบริษัทนะ ไม่ได้ไปฮันนีมูน ทำไมต้องห้องสวีทห้องเดียว... ไม่สิ ทำไมฉันต้องพักห้องเดียวกับคุณ!" "ผมยังไม่ได้บอกสักคำว่าเราจะพักห้องเดียวกัน" คีรินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่ถ้าคุณเสนอตัวมา... ผมก็ไม่ขัดข้องนะพิมพ์" "ท่านประธาน!" พิมพ์มาดาแทบจะยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาปาใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด ปากบอกว่าไม่ได้บังคับ แต่ทุกการกระทำ ทุกแผนการที่หมอนี่สรรหามา มันคือการต้อนเธอให้จนมุมชัดๆ ตั้งแต่ปฏิเสธคำชวนกินข้าวเมื่อสัปดาห์ก่อน คีรินทร์ก็แปลงร่างเป็นหมาโบ้จอมตื๊อที่ตามติดชีวิตเธอทุกฝีก้าว ประชุมร่วมกันก็ส่งสายตาพิฆาต โปรเจกต์ไหนที่เธอรับผิดชอบ เขาก็จะเข้ามาตรวจหน้างานด้วยตัวเองทุกครั้งไป และความเจ้าเล่ห์ของเขาก็ไม่เคยลดลงเลย "สรุปคือคุณจะเซ็นอนุมัติรายชื่อทีมเดินทางนี้ หรือจะให้ผมเปลี่ยนจากการประชุมงานที่ระยอง... เป็นการแถลงข่าวเรื่องความสัมพันธ์ของเราในห้องประชุมใหญ่ตอนนี้เลยดีล่ะ" คีรินทร์โน้มตัวลงกระซิบชิดริมหรอนใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาๆ จนขนอ่อนลุกชันไปหมด "เลือกเอาครับ... ระหว่างไปกับผมดีๆ หรือจะให้ผมอุบinksคุณขึ้นรถไฟฟ้าแล้วพาไปจดทะเบียนสมรสตอนนี้เลย" คำขู่หน้าด้านๆ แบบนั้นทำเอาพิมพ์มาดาพูดไม่ออก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาแตะเบาๆ ที่มุมโต๊ะใกล้แขนเธอ เป็นการกักตัวทางอ้อมที่ทรงพลังจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ "คุณมัน... คนเผด็จการที่สุดในโลก" พิมพ์มาดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความขัดเคืองระคนหมั่นไส้ "เผด็จการแค่กับคุณคนเดียวนั่นแหละครับ" คีรินทร์ตอบรับด้วยรอยยิ้มละมุนที่หาดูได้ยาก แต่มันกลับอันตรายต่อหัวใจเธอที่สุด "เตรียมตัวให้พร้อมนะพิมพ์ อีกสองชั่วโมงรถบริษัทจะมารับ... ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด ไม่งั้นผมบุกไปลากคุณถึงคอนโดแน่" พูดจบ ประธานหนุ่มก็ผละตัวออกไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้เธอนั่งหายใจฮึดฮัดอยู่หน้ากองเอกสารด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด สองชั่วโมงต่อมา รถตู้หรูสีดำทมิฬเคลื่อนตัวออกจากอาคารสำนักงานใหญ่ มุ่งหน้าสู่จังหวัดระยองตามกำหนดการ ภายในรถเงียบสงบเพราะคีรินทร์สั่งให้ทีมงานคนอื่นแยกไปอีกคัน เหลือเพียงเขากับเธอที่นั่งอยู่เบาะหลังกันตามลำพัง พิมพ์มาดานั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง หลีกเลี่ยงการสบตากับร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอ่านแท็บเล็ตอยู่ข้างๆ บรรยากาศเงียบงันดำเนินไปพักใหญ่ จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าสู่ทางหลวงสายหลักที่การจราจรเริ่มเบาบางลง "เลิกทำแก้มป่องใส่ผมสักทีเถอะน่า" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คีรินทร์วางแท็บเล็ตในมือลงแล้วหันมามองคนข้างกายที่ยังคงตั้งกำแพงใส่ไม่เลิก "กินแค่นี้หน้าบึ้งเป็นตูดแมว เดี๋ยวริ้วรอยก็ถามหาหรอก" "เรื่องของฉันค่ะ... เอ้ย! เรื่องของผม... ไม่สิ เรื่องของฉันส-!" พิมพ์มาดาหงุดหงิดจนสับสนสรรพากรตัวเองไปหมด "คุณไม่มีงานทำหรือไง ถึงต้องมานั่งรถคันเดียวกับหัวหน้าทีมแผนกอื่นแบบนี้" "งานของผมตอนนี้... คือการดูว่าคุณจะหาทางเถียงผมได้อีกกี่น้ำ" คีรินทร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น มือหนายื่นมาฉวยข้อมือบางที่กำลังกอดอกอยู่ให้ออกจากการป้องกันตัว แรงดึงเบาๆ แต่ดื้อดึงทำให้เธอต้องหันขวับมาเผชิญหน้า "ปล่อยนะคะ!" พิมพ์มาดาพยายามสะบัดข้อมือออก แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับกุมกระชับไว้แน่นขึ้นอย่างถือสิทธิ์ "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าคุณจะยอมคุยกับผมดีๆ" คีรินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทีละน้อย "ผมรู้ว่าคุณพยายามถอยห่าง พยายามสร้างกำแพงเพราะกลัวความสัมพันธ์ที่มันรวดเร็วเกินไป... แต่พิมพ์... มองตาผมสิ" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอีกครั้งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ความจริงจัง ร้อนแรง และความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของเขา มันชัดเจนเสียจนเธอแทบไม่กล้าหายใจ "คุณคิดว่าผมทำทั้งหมดนี่... เพราะแค่อยากเอาชนะคุณเหรอ" คีรินทร์เอ่ยถามเสียงพร่า ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขาเป่ารดพวงแก้มเนียน "ผิดแล้ว... คีรินทร์คนนี้ไม่เคยเสียเวลาตามตื๊อใครเป็นเดือนๆ ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่... คนที่ผมอยากให้มาอยู่ข้างกันไปตลอดชีวิต" สมองของพิมพ์มาดาขาวโพลน คำพูดเตรียมจะเถียงนับร้อยประโยคมลายหายไปในอากาศ ชั่ววินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกของเขาโน้มลงมาใกล้จนเหลือระยะห่างแค่คืบ รถตู้คันหรูเกิดเบรกกะทันหันเพราะสิบล้อคันหน้าชะลอความเร็ว ทำให้ร่างบางเสียหลักพุ่งเข้าหาอกแกร่งเต็มแรง วงแขนแข็งแรงอ้าออกรับร่างเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ปลายจมูกของเขาสัมผัสเข้ากับเส้นผมหอมกรุ่นของเธอพอดิบพอดี และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากประบกระจกฝั่งคนขับก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มของเลขาหนุ่มที่เอ่ยรายงานด้วยความตกใจ "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องแล้วครับ ข้างหน้ามีอุบัติเหตุ รถติดยาวเลยครับ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและฟินไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!