ความจริงเริ่มเปิดเผย

"คุณคิดว่ากระดาษแผ่นเดียว จะปิดบังความโสมมทั้งหมดที่คุณเคยก่อไว้ได้จริงๆ เหรอครับ คีรินทร์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานส่องกระทบสันกรามคมคายของ 'กรณ์' อดีคนายแบบหนุ่มอนาคตไกลและเป็นแฟนเก่าของคีย์ ซึ่งเวลานี้กำลังยืนค้ำโต๊ะทำงานกระจกใสด้วยท่าทีคุกคาม ในมือของอีกฝ่ายถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเปิดอ้าออก เผยให้เห็นกระดาษเอกสารภาษาอังกฤษหลายแผ่นที่มีลายเซ็นคุ้นตา พิมพ์มาดา ที่นั่งอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ชำเลืองมองเอกสารเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอกวาดสายตาอ่านตัวอักษรบางบรรทัดที่โผล่พ้นขึ้นมา... สัญญาซื้อขายหุ้นลับๆ มูลค่าร้อยล้าน และเงื่อนไขการโอนสิทธิ์ขาดที่ถูกทำขึ้นก่อนที่บริษัทจะเข้าตลาดหลักทรัพย์เพียงสามเดือน ทุกอย่างถูกระบุวันที่ไว้อย่างชัดเจน และที่สำคัญที่สุด... มันคือหลักฐานที่หักล้างทุกคำแถลงการณ์ที่คีย์เคยประกาศออกไปก่อนหน้านี้ "นายคิดว่าเอกสารปลอมๆ ชุดนี้ จะมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ฉันสะเทือนได้งั้นเหรอ กรณ์" คีรินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองอดีคนอนาคตคู่ขาด้วยความเวทนาปนรังเกียจ ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนกลับฟ้องชัดว่าความอดทนของประธานหนุ่มกำลังจะหมดลงในไม่ช้า "ปลอมเหรอครับ? งั้นลองดูหน้าสุดท้ายที่มีลายเซ็นต์คุณเป๊ะๆ นี่หน่อยไหมล่ะ หรือจะให้ผมเอาไปประกาศให้สื่อสายธุรกิจข้างนอกเขาวิเคราะห์กันดี ว่าประธานหนุ่มผู้แสนสมบูรณ์แบบคนนี้ แท้จริงแล้วใช้วิธีสกปรกแค่ไหนในการฮุบกิจการมาครอง" กรณ์หัวเราะในลำคออย่างได้ใจ เขากวาดสายตามองพิมพ์ด้วยรอยยิ้มเยาะ "ส่วนคุณ... พิมพ์มาดา น่าสงสารนะครับที่ถูกผู้ชายคนนี้หลอกใช้เป็นฉากหน้า เพื่อตบตาว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษรักเดียวใจเดียว ทั้งที่เบื้องหลัง เขาก็แค่พ่อค้าหน้าเลือดที่พร้อมจะเขี่ยทุกคนทิ้งเมื่อหมดประโยชน์" "หุบปากของคุณซะ กรณ์" พิมพ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ชอบให้ใครมาดูถูกใครหน้าไหนทั้งนั้น และยิ่งเป็นเรื่องที่เธอกำลังร่วมมือกับคีย์เพื่อพิสูจน์ความจริง เธอยิ่งยอมให้ไอ้คนฉวยโอกาสตรงหน้ามาปั่นหัวไม่ได้ "ถ้าเอกสารนั่นมันเจ๋งจริง นายคงไม่เอามาขู่พวกเราลับหลังแบบนี้หรอก ทำไมล่ะ? กลัวว่าความจริงที่นายแอบยักยอกเงินบริษัทไปเมื่อสองปีก่อนมันจะถูกขุดคุ้ยตามขึ้นมาด้วยหรือไง" คำพูดของพิมพ์ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกรณ์กระตุกไปเล็กน้อย ดวงตาเรียวรีฉายแววพิโรธวูบหนึ่ง ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นสีหน้าเย้ยหยันตามเดิม "ปากเก่งดีนี่ครับสมกับเป็นผู้หญิงของคีย์... แต่ระวังตัวไว้เถอะ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เมื่อนักข่าวสายเศรษฐกิจที่ผมเชิญมาถึงล็อบบี้ด้านล่าง คุณสองคนจะไม่มีหน้าไปยืนสง่าราศีที่ไหนอีกเลย" กรณ์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง "ฉันอนุญาตให้นายเดินออกไปหรือยังครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากเบื้องหลัง คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงราวกับติดลบ ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวกรณ์ในพริบตาเดียว มือหนาคว้าเข้าที่ปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายอย่างแรงจนกรณ์เซถลาถอยหลัง "คีย์!" พิมพ์อุทานด้วยความตกใจ รีบลุกขึ้นยืนตาม "ปล่อยนะเว้ย! นายจะทำร้ายร่างกายฉันเหรอ คีรินทร์ ฟ้องร้องรอบนี้ นายได้ติดคุกหัวโตแน่!" กรณ์พยายามยื้อยุด แม้ปากจะเก่งแต่แววตาเริ่มตื่นตระหนกเมื่อเห็นความเดือดดาลในดวงตาของคู่อริ "ทำร้ายร่างกาย? ผมไม่เอาเปรียบคนกระจอกอย่างคุณหรอกครับกรณ์" คีรินทร์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "แต่จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้... เอกสารชุดนั้นที่คุณอุตส่าห์ไปขโมยมาจากตู้เซฟเก่าของผม มันเป็นแค่ 'ฉบับร่าง' ที่ถูกยกเลิกไปตั้งแต่สามปีที่แล้ว ส่วนสัญญาฉบับจริงที่มีผลทางกฎหมาย... มันอยู่ในมือทนายความของผมเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อวาน" กรณ์เบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที "ทะ... ว่ายังไงนะ..." "นายคิดว่าคนอย่างคีรินทร์ จะปล่อยให้งูพิษอย่างนายแว้งกัดได้เป็นครั้งที่สองหรือครับ?" คีรินทร์ยิ้มเยาะที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์จนพิมพ์ที่ยืนมองอยู่ยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝอด "เชิญลงไปเจอนักข่าวข้างล่างตามสบายเลยครับ แต่อย่าลืมเตรียมทนายส่วนตัวไว้ด้วย เพราะข้อหาพยายามกรรโชกทรัพย์และปลอมแปลงเอกสาร มันหนักหนาพอที่จะทำให้อดีตรุ่นพี่นายแบบอย่างคุณ... ไม่ได้เหยียบออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกนานเลยทีเดียว" สิ้นคำพูดนั้น คีรินทร์ก็ผลักร่างของกรณ์ออกห่างอย่างไม่ใยดี จนชายหนุ่มเซเกือบจะล้มคว่ำไปฟาดกับมุมโต๊ะ กรณ์กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองจนตัวสั่นเทา มือที่กำหมัดแน่นสั่นระริกด้วยความจนมุม ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินหนีออกไปจากห้องประชุมด้วยความอับอาย ปัง! เสียงประตูปิดลงตามแรงอารมณ์ ความเงียบกลับเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง พิมพ์ยืนนิ่งค้างมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งโชว์ความร้ายกาจออกไปสดๆ ร้อนๆ หัวใจเธอยังเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณนี่มัน..." พิมพ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางส่ายหัว "เจ้าเล่ห์เป็นบ้าเลยนะคีรินทร์" คีรินทร์หันกลับมามองหญิงสาว รังสีความน่ากลัวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาแพรวพราวและมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงก้าวเท้าเข้าหาพิมพ์อย่างช้าๆ จนกระทั่งร่างบางต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใส "ผมอุตส่าห์ปกป้องคุณจากไอ้สารเลวนั่นนะ แบบนี้เขาไม่เรียกว่าเจ้าเล่ห์... เขาเรียกว่า 'สามีที่ดีในอนาคต' ต่างหากครับ" คีรินทร์โน้มตัวลงมา ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งค้ำยันกระจกไว้เพื่อกักตัวเธอเอาไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "ใครเป็นภรรยาคุณไม่ทราบ ปากพล่อยจริงนะ!" พิมพ์แกล้งค้อนใส่เพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้เบื้องหน้า แต่ดูเหมือนแรงแค่นั้นจะทำอะไรกำแพงเนื้อมนุษย์ตรงหน้าไม่ได้เลย "ปากดีแบบนี้... ต้องโดนทำโทษสักทีดีไหมครับ" คีรินทร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้จนพิมพ์รู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง ดวงตาคมกราบกรานมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างนึกมันเขี้ยว ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งคู่กำลังเต้นระรัวและระยะห่างลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะบรรยากาศสีชมพูอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก๊อกๆๆ! "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... คือ... มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งบุกฝ่าการรักษาความปลอดภัยขึ้นมาถึงหน้าห้องแล้วครับ!" เสียงเลขาหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนกตะโกนลอดผ่านบานประตูเข้ามา คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ส่วนพิมพ์รีบดันอกเขาออกเบื้องหน้าทันที "ใคร?" คีรินทร์เอ่ยถามเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด "คุณ... คุณย่าของคุณเองครับ! กำลังตรงมาที่นี่แล้วครับ!" สิ้นเสียงของเลขา คีรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มฉายแววตึงเครียดขึ้นมาทันที ขณะที่ประตูห้องประชุมกำลังถูกผลักเปิดออกช้าๆ โดยหญิงชราผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตระกูล...