รอยร้าวในสัญญา

"คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมเรื่องนี้ พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์ดังลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แววตาคมกริบของประธานหนุ่มจดจ้องร่างบางที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงกดดันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายทศวรรษ... หรืออาจจะแค่สามวินาทีที่ผ่านมา แต่สำหรับพิมพ์มาดาแล้ว มันยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนเร้นมันมาตลอดหลายเดือน เธอมองหน้าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น "คู่ค้าทางธุรกิจตามสัญญา" แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนที่เข้ามามีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเธออย่างไร้เหตุผล "ฉันไม่ได้สั่งค่ะ... เอ๊ย ไม่ได้สั่งครับ!" พิมพ์เผลอหลุดปากแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังใช้สรรพนามและท่าทีแบบไหนอยู่ "ฉันแค่... เตือนคุณในฐานะคนที่มีชื่ออยู่ในสัญญาฉบับนั้นต่างหาก อีกสามเดือนทุกอย่างก็จะจบลง เราต่างคนต่างไป คีย... คุณคีรินทร์จะไปบริหารงานที่นิวยอร์ก ส่วนฉันก็จะเป็นอิสระ ไม่ดีตรงไหนล่ะคะ... ครับ!" เธอเกลียดความสั่นเครือในน้ำเสียงของตัวเองชะมัด พิมพ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปากบอกว่าอยากให้ถึงวันหมดสัญญาเร็วๆ ใจหนึ่งก็เฝ้าฝันถึงวันที่เธอจะหลุดพ้นจากพันธะจอมปลอมนี้ แต่ทำไม... แค่คิดว่าวันนั้นไม่มีผู้ชายปากร้ายคนนี้ยืนอยู่ใกล้ๆ หน้าอกข้างซ้ายถึงได้โหวงเหวงแปลกๆ แบบนี้ล่ะ คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยจนพิมพ์ต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไออุ่นเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด ทำเอาสติที่รวบรวมมาแทบกระเจิง "อิสระเหรอ..." คีรินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ สายตาคมกราบกรานสำรวจทุกตารางinch บนใบหน้าของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "พิมพ์... คุณกำลังหลอกใครอยู่? หลอกผม หรือกำลังหลอกหัวใจตัวเองกันแน่" "ฉันไม่ได้..." "กล้าสบตาแล้วพูดใหม่อีกทีไหมล่ะ" คีรินทร์ขัดขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและทรงพลังจนเธอแทบละลาย "ถ้าการที่ผมต้องเซ็นสัญญาบ้าๆ นั่นเพื่อดึงคุณเข้ามาใกล้... มันคือความผิดพลาดเดียวในชีวิตผม ก็คงเป็นความผิดพลาดที่ผมยินดีจะทำมันซ้ำอีกร้อยครั้ง" คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของพิมพ์กระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนน่ากลัว เธอยืนนิ่ง ค้างเติ่งอยู่ในท่ากึ่งพิงกึ่งหนี สมองขาวโพลนไปหมด เธอเริ่มตระหนักรู้ในวินาทีนี้เอง... วินาทีที่ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจัง ว่าเธอนั้นไม่ได้มองเขาเป็นแค่คู่สัญญาอีกต่อไปแล้ว พิมพ์รักผู้ชายคนนี้เข้าเต็มเปี่ยม... รักตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกที เขาก็กลายเป็นลมหายใจของเธอไปเสียแล้ว และนั่นแหละ... คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เพราะคนอย่างคีรินทร์ เกลียดการผูกมัดเหนือสิ่งอื่นใด เขามีเส้นทางที่ยิ่งใหญ่รออยู่ข้างหน้า มีโลกกว้างที่เธอเป็นได้แค่เพียง "แขกรับเชิญชั่วคราว" เมื่อถึงเวลา... เขาก็ต้องไป และเธอจะต้องอยู่ตรงนี้... พร้อมกับหัวใจที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี "อย่าพูดแบบนี้..." พิมพ์หลบสายตา มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเบาๆ แต่มีหรือที่แรงแค่นี้จะระคายเคืองคนตัวโต คีรินทร์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดึงร่างบางเข้าไปแนบชิดจนแผ่นอกของเขากับเธอแนบสนิทกัน "ทำไมจะพูดไม่ได้ ในเมื่อมันคือความจริง" คีรินทร์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพิมพ์ขนลุกซู่ "คุณกลัวเหรอพิมพ์... กลัวว่าถ้าเผลอใจรักผมขึ้นมาจริงๆ แล้ววันหนึ่งผมจะหายไป?" เหมือนถูกอ่านใจทะลุปรุโปร่ง พิมพ์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยคลอด้วยหน่วยน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "ใช่... ฉันกลัว" เสียงของเธอกล่าวแผ่วเบา สั่นระริกจนน่าสงสาร "ฉันกลัวความรู้สึกตัวเอง กลัวว่าถ้าวันหนึ่งคุณเดินจากไป... ฉันจะไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวเดินต่อ คีรินทร์... เราหยุดแค่นี้เถอะนะ ปล่อยฉันไปก่อนที่ฉันจะรักคุณมากกว่านี้" คีรินทร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความไหววูบอย่างล้ำลึก เขาไม่คิดว่าผู้หญิงปากเก่งและพยศเก่งคนนี้ จะมีความรู้สึกที่เปราะบางและซ่อนเร้นความหวาดกลัวไว้มากมายขนาดนี้ภายใต้เกราะกำบังที่เธอสร้างขึ้น มือหนาละจากข้อมือ เลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าเนียนนุ่ม นิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาที่ปริ่มอยู่ตรงหางตาออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้พิมพ์สะท้านเฮือก หัวใจเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก "ใครบอกว่าผมจะไป..." คีรินทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบฉายแววดื้อรั้นและจริงจังในคราเดียวกัน "สัญญาบ้าๆ นั่นมันมีไว้เพื่อผูกมัดคุณไว้กับผมต่างหากพิมพ์... และต่อให้ไม่มีกระดาษแผ่นนั้น คุณก็ไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้น เพราะผม..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณคีย์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่แล้วค่ะ!" ร่างของเลขาส่วนตัวพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะเบรกตัวโก่งเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายหนุ่มกับหญิงสาวที่ยืนแนบชิดติดกันราวกับปาท่องโก๋ คีรินทร์สบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย เขายังไม่ทันได้พูดประโยคสำคัญให้จบด้วยซ้ำ! พิมพ์รีบผล็อยตัวออกจากอ้อมกอดของเขาหน้าแดงก่ำ หัวใจยังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและค้างคา ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันไปมองเลขาด้วยสายตาดุดانราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าพิมพ์ที่ยืนก้มหน้าหลบสายตา "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... พิมพ์" คีรินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความเสียดายสุดขีด ก่อนจะหมุนตัวก้าวฉับๆ เดินนำออกไปจากห้อง ทิ้งให้เธอยืนเคว้งคว้างอยู่กับความรู้สึกที่ยังค้างคาใจบนเส้นด้ายแห่งความไม่แน่นอน ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "นาโนบอทมาสเตอร์" ด้วยนะครับ!