เก็บกระเป๋าจากไป

เสียงลากกระเป๋าเดินทางรุ่นพรีเมียมบนพื้นหินอ่อนดังก้องกังวานไปทั่วห้องชุดเพนต์เฮาส์หรู มันไม่ใช่เสียงที่เบานัก เพราะพิมพ์มาดาตั้งใจให้มันดังพอที่จะปลุกสัญชาตญาณดิบของใครบางคนที่นอนหลับใหลอยู่ด้านในห้องนอนใหญ่ ไฟในห้องโถงถูกเปิดสว่างจ้า ขัดกับความมืดมิดของบรรยากาศรอบตัว เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระจกบานใหญ่ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาในอก เสื้อผ้าถูกเก็บลงกระเป๋าจนหมดเกลี้ยง ไม่มีร่องรอยของหญิงสาวที่เคยใช้ชีวิตร่วมชายคาเดียวกันกับเขาหลงเหลือไว้อีก มีเพียงหัวใจที่บอบช้ำจนเกินเยียวยาเท่านั้นที่เธอกำลังจะแบกออกไปจากที่นี่ "จะไปไหน" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นจากด้านหลัง มันเต็มไปด้วยความกดดันและความไม่พอใจที่ถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา คีรินทร์ก้าวเท้าเดินออกมาจากความมืดด้วยชุดนอนไม่ได้ตั้งใจ เรือนผมสีดำสนิทลุ่งยุ่งเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองกระเป๋าเดินทางใบโตสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาว รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอแค่นetsหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "คิดว่าฉันจะทนอยู่เป็นตัวเลือกในเกมบ้าๆ ของคุณไปถึงไหนล่ะคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันลืมไปว่าคนอย่างประธานคีรินทร์ไม่เคยเห็นความรู้สึกของใครอยู่ในสายตาอยู่แล้ว" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เย็นชาไม่แพ้กัน คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเธอแล้วดึงเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกแกร่ง แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ติดขัด กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอยอมจำนนเลยสักนิด "พูดจาให้มันดีๆ พิมพ์... ใครเล่นเกม? ใครทำอะไรให้เธอไม่พอใจอีก" น้ำเสียงของเขาเริ่มตึงเครียด แววตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงและความกลัวลึกๆ ที่ไม่ยอมรับกับตัวเองกำลังตีรวนอยู่ในอกจนมันร้อนรุ่ม "ปล่อยค่ะ!" พิมพ์มาดาตวัดสายตากลับไปมองอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำแต่ไร้หยดน้ำตา เธอดุดันและแข็งกร้าวพอๆ กับเสือสาวที่พร้อมจะตะปบเหยื่อ "อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือข้างเดียวกับที่คุณใช้กอดผู้หญิงคนอื่น! เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันเสียที ในเมื่อคุณไม่เคยชัดเจน แล้วจะมารั้งฉันไว้ทำไม!" "ฉันเคยบอกเธอชัดเจนแล้วว่า..." "คำพูดของคุณมันไม่มีค่าอะไรเลยค่ะคีย์!" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน "คำก็บอกว่าแค่คนรู้จัก สองคำก็บอกว่าแค่คู่ค้าทางธุรกิจ... แล้วภาพที่คุณไปยืนแนบชิดกับดาราสาวคนนั้นหน้าโรงแรมเมื่อวานคืออะไรล่ะคะ? หรือว่าฉันต้องก้มหน้าก้มตาอยู่เป็นของเล่นในเงาของคุณไปวันๆ เพื่อรอให้คุณเบื่อแล้วเขี่ยทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาสองคนชั่วขณะ คีรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด ภาพในหัวประมวลผลเรื่องราวนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากหนาจะขยับยิ้มเยาะออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ "เธอหึง?" เขาถามเสียงพร่า ทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังเชิดขึ้นท้าทายด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "ตลกเหรอคะ!" พิมพ์มาดาแค่นเสียงหัวเราะอย่างเหลืออด แรงอารมณ์พุ่งทะยานจนเธออยากจะซัดหน้าหล่อๆ ของคนตรงสักที "ฉันไม่ได้หึง! ฉันแค่ *สมเพช* ตัวเองต่างหากที่ยอมเอาความรู้สึกมาผูกไว้กับผู้ชายปากเสียอย่างคุณ! ปล่อยฉัน!" เธอบิดข้อมือออกจากพันธนาการอย่างแรงจนหลุดพ้น จากนั้นก็คว้าคันชักกระเป๋าเดินทางแล้วหันหลังเดินตรงไปยังประตูทางออกทันที ฝีเท้าก้าวเร็วรัวด้วยความเดือดดาล ไม่อยากแม้แต่จะทนมองหน้าผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึกใจสั่นและเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกันอีกต่อไป ติ๊ง! เสียงลิฟต์ด้านนอกเปิดออกพอดีราวกับเป็นใจ พิมพ์มาดารีบสาวเท้าเข้าไปด้านในทันที นิ้วเรียวกดปุ่มปิดประตูยิกๆ ด้วยความร้อนรน หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดหวั่นว่าเขาจะตามเข้ามาฉุดกระชากเธอกลับไปอีก ทว่า... ก่อนที่บานประตูสเตนเลสจะปิดสนิทลง มือหนาของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาขวางไว้ด้วยความเร็วสูง! กลไกเซนเซอร์ทำงาน ประตูลิฟต์ดีดเปิดออกกว้างอีกครั้งอย่างรวดเร็ว และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของพิมพ์มาดาต้องสะดุดกึก คีรินทร์ยืนหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ที่พรั่งพรู ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในตัวลิฟต์อย่างคุกคาม ก่อนจะกดปุ่มหยุดการทำงานของลิฟต์ไว้ด้วยปลายนิ้ว เสียงกระแทกเบาๆ ของร่างสูงที่กดทับเธอเข้ากับผนังลิฟต์ด้านหลังทำให้หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม คีรินทร์ใช้แขนแกร่งกั้นขวางทางหนีของเธอไว้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างร่างกายของเขากับผนังเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา มันทั้งดุดัน คลั่งไคล้ และร้อนแรงดั่งไฟป่าที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "คิดจะหนีฉันไปไหน หือ... พิมพ์มาดา?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่ "บอกว่าเกลียดฉัน บอกว่าสมเพชฉัน... แต่เธอยังไม่ได้รับอนุญาตให้ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะบอกว่าจบ!" "คุณไม่มีสิทธิ์..." "ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอ!" คีรินทร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเด็ดขาด ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน "ถ้าคิดจะก้าวเท้าออกจากชีวิตฉัน เตรียมใจรับมือกับความบ้าคลั่งที่แท้จริงของฉันได้เลย... พิมพ์" รี้ดเดอร์ที่รักครับ มาร่วมลุ้นไปกับบททดสอบหัวใจครั้งนี้ด้วยกันนะครับ ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ!