คำลวงที่เจ็บปวด

“สัญญาฉบับนั้น... มันไม่มีวันสิ้นสุดใช่ไหมคะ คีย์” น้ำเสียงของพิมพ์มาดาสั่นเครือ แต่มันกลับกังวานชัดเจนในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า คีรินทร์ที่ยืนหันหลังให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ไหล่กว้างที่เคยดูแข็งแกร่งกลับดูหนักอึ้งขึ้นมาทันตาเห็น เขาไม่ได้หันกลับมาทันที แต่เลือกที่จะคว้าแก้ววิสกี้บนโต๊ะขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยของความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ “ทำไมถึงถามตอนนี้ พิมพ์” “ตอบฉันมา!” เธอตะคอกใส่แผ่นหลังของเขา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนพรมราคาแพง “ที่ผ่านมา... ที่คุณทำดีกับฉัน ที่คุณทำเหมือนแคร์ ที่คุณยอมให้ฉันเข้าใกล้ มันก็แค่ส่วนหนึ่งของการรักษาสัญญาเพื่อให้ฉันติดกับคุณไปตลอดชีวิตใช่ไหม?” คีรินทร์วางแก้วลงเสียงดัง *กึก* เขาสะบัดตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีนิลคู่คมที่เคยฉายแววคลั่งรักกลับกลายเป็นความเย็นชาที่น่ากลัว “ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ เธอจะทำยังไง? จะวิ่งหนีออกไปจากชีวิตฉันเหมือนที่ผ่านมาเหรอ พิมพ์มาดา?” “คุณมันใจร้าย...” พิมพ์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ราวกับถูกตบหน้า “ฉันนึกว่าระหว่างเรามันคือความรู้สึกจริงๆ เสียอีก ที่แท้คุณก็แค่ประธานจอมเผด็จการที่เห็นทุกอย่างเป็นแค่เกมธุรกิจ แม้แต่ความรักของคุณก็เป็นแค่กลลวงที่วางไว้เพื่อล่ามโซ่ฉัน!” คีรินทร์ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเขาบีบต้นแขนของเธอแน่น ความร้อนจากฝ่ามือเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้ามาถึงผิวหนัง แต่พิมพ์กลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก “ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้น!” เขากัดฟันกรอด “แต่ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น เธอจะอยู่กับฉันไหม? เธอจะหันมามองคนอย่างฉันบ้างไหมถ้าไม่มีพันธะพวกนี้!” “นั่นคือเหตุผลที่คุณปิดบังฉันมาตลอดเหรอคะ?” เธอจ้องลึกเข้าไปในตาเขา พยายามมองหาความจริงที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางความโกรธเกรี้ยว “คุณกลัวว่าถ้าฉันรู้ความจริง ฉันจะทิ้งคุณไป... คุณมันขี้ขลาดเกินกว่าจะสารภาพความจริงด้วยซ้ำ” คำว่า ‘ขี้ขลาด’ ของเธอเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคีรินทร์ เขาคลายมือออกราวกับถูกไฟลวก ก่อนจะถอยห่างไปสองสามก้าว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสงบกลับร้าวรานอย่างเห็นได้ชัด “ฉันแค่ไม่อยากเสียเธอไป...” เขาพึมพำ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ต่อให้มันเป็นคำลวงที่เจ็บปวด แต่มันก็ทำให้ฉันได้เธอกลับคืนมา พิมพ์... ได้โปรด อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น” “สายตาแบบไหนคะ?” พิมพ์หัวเราะขื่นๆ น้ำตาสายหนึ่งไหลผ่านแก้ม “สายตาที่มองคนแปลกหน้า หรือสายตาที่มองคนที่เคยไว้ใจที่สุดแต่กลับหักหลังกันได้ลงคอ” บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์ตัดสินใจหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีจากคนตรงหน้า เธอต้องการพื้นที่ในการทบทวนทุกอย่างที่พังทลายลงในพริบตา แต่ทว่า... *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกะทันหัน แรงกระแทกของบานประตูทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง ร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยท่าทางถือดี ดวงตาสีประกายของหล่อนจ้องเขม็งมาที่พิมพ์ก่อนจะเปลี่ยนไปมองคีรินทร์ด้วยสายตาที่แสดงความเป็นเจ้าของ “คีย์คะ... หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรอกนะ” เสียงหวานหูที่แฝงไปด้วยพิษร้ายดังขึ้น พลางขยับตัวเข้ามาใกล้คีรินทร์ “พอดีคุณพ่อเพิ่งเซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์บริษัทฝั่งนั้นให้เราแล้วนะ เรามาฉลองสัญญาฉบับใหม่กันดีกว่าไหม?” พิมพ์ตัวแข็งทื่อ คำว่า ‘สัญญาฉบับใหม่’ ราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางหัวใจ เธอหันไปมองคีรินทร์ด้วยแววตาว่างเปล่า ขณะที่เขามีท่าทีตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “ลินดา! ใครให้เธอเข้ามาที่นี่!” คีรินทร์ตวาดเสียงกร้าว แต่ลินดากลับเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะชูเอกสารในมือขึ้นมา “ก็ถ้าไม่เข้ามาเห็นภาพบาดตานี้ ฉันก็คงไม่รู้ว่าคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับฉันในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า กำลังเล่นละครน้ำเน่ากับผู้หญิงต่ำต้อยคนนี้อยู่” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำว่า ‘คู่หมั้น’ ดังก้องอยู่ในหัวของเธอซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งร่างสูงของคีรินทร์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ ทว่าครั้งนี้... ดวงตาของพิมพ์กลับไร้ซึ่งความอาลัยอาวาสโดยสิ้นเชิง หวังว่ารี้ดทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้ตัวละครของผมผ่านช่วงเวลานี้ไปได้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์