ความลับที่เก็บไว้มิด

เอกสารแฟ้มหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอก มันไม่ใช่รายงานทางการเงินที่พิมพ์มาตราฐานทั่วไป แต่เป็นเอกสารบันทึกประวัติการรักษาและจดหมายเวชศาสตร์ฟื้นฟูที่ถูกซ่อนไว้ในลิ้นชักชั้นลึกที่สุดของห้องทำงานประธานบริษัท พิมพ์มาดาไม่ได้ตั้งใจจะค้นพบมันตั้งแต่แรก หากไม่ใช่เพราะแฟลชไดร์ฟงานนำเสนอโปรเจกต์สำคัญที่เธอทำหล่นกลิ้งเข้าไปใต้ตู้เอกสารบิ้วท์อินตอนสามทุ่มครึ่ง ขณะที่เธอก้มลงควานหาวัตถุดิบชิ้นนั้น ปลายนิ้วเรียวกลับไปเกี่ยวโดนสันแฟ้มหนังที่ซ่อนอยู่หลังกล่องพัสดุก้นลึก ความอยากรู้อยากเห็นตามประสาคนฉลาดทันคนและไม่เคยปล่อยให้ช่องว่างใดๆ เป็นปริศนา ทำให้เธอถือวิสาสะดึงมันออกมาเปิดอ่าน และบรรทัดแรกในกระดาษรายงานแพทย์แผ่นนั้น ก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที *"ผลการวินิจฉัย: ภาวะความจำเสื่อมชั่วคราวจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ และความเสี่ยงในการสูญเสียความทรงจำระยะยาว (Retrograde Amnesia) - ผู้ป่วย: คีรินทร์ วัฒนปรีชา"* ชื่อของคีย์... ผู้ชายปากร้าย เย็นชา และเผด็จการที่สุดในโลกที่เธอกำลังต่อกรอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน พิมพ์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบทะลุกระดูกซี่โครง สมองที่ประมวลผลเรื่องยากๆ มานักต่อนักกำลังเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเข้ามาเหยียบในบริษัทแห่งนี้ ดีลลับบ้าบอที่เขาบังคับให้เธอเซ็นสัญญาแต่งงานกำมะลอ การกระทำขัดแย้งระหว่างคำพูดถากถางกับสายตาห่วงหาอาทรยามที่เธอป่วย หรือแม้แต่ความหมกมุ่นแปลกๆ ที่เขาคอยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน "นี่คือเหตุผล... ที่คุณทำดีลนี้งั้นเหรอครับ คีย์" เธอพึมพำกับความว่างเปล่าในห้องทำงานที่เงียบสงบ แววตาไหววูบด้วยความตกใจปนเปไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก พรึบ! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีย์ที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เขาถอดสูทพาดไว้บนแขน เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและผิวเนื้อเนียน ทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดมาเห็นเอกสารในมือของพิมพ์ ร่างกายของประธานหนุ่มก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิลดต่ำลงหลายองศาเซลเซียส "คุณกำลังทำอะไรในห้องของผม, พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนทนาแต่ทรงพลังและกดดันจนคนฟังแทบหยุดหายใจ คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยสัญชาตญาณของนักล่าที่ถูกล่วงล้ำอาณาเขต แววตาคู่นั้นไม่มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหวาดระแวงและความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง พิมพ์ไม่ได้ถอยหนี เธอยืนขึ้นเต็มความสูง เผชิญหน้ากับผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอวางเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับดังสะท้อนก้องในความเงียบ "ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ, คีรินทร์" พิมพ์เชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น "เอกสารนี่... มันหมายความว่ายังไง ทำไมคุณถึงมีประวัติการรักษาพวกนี้ ทำไมคุณถึงจำเรื่องราวบางอย่างไม่ได้... และที่สำคัญที่สุด ทำไมดีลลับบ้าๆ ระหว่างเรา ถึงมีชื่อฉันอยู่ในนั้นตั้งแต่แรก?" คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบมองสบตาหญิงสาวนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าควรจะปกปิดหรือยอมจำนนต่อหลักฐานตรงหน้า ความลับที่เขาใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการซ่อนเร้น บัดนี้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาต่อหน้าผู้หญิงที่เขาคลั่งรักจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอไว้ข้างกาย "คุณไม่จำเป็นต้องรู้..." คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้ามาประชิดตัวพิมพ์จนแผ่นหลังของเธอบดบังติดกับชั้นหนังสือ "เรื่องบางเรื่อง... รู้ไปมันไม่ได้ทำให้ชีวิตคุณดีขึ้นหรอก พิมพ์" "แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่ได้เป็นแค่ตัวตลกในเกมบ้าๆ ของคุณ!" พิมพ์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดกัน "คุณจำฉันได้ใช่ไหมคีย์... คุณจำฉันได้ตั้งแต่ก่อนที่เราจะทำดีลนี้แล้วใช่หรือเปล่า?" คำถามนั้นทำให้คีย์ชะงักค้าง ราวกับถูกธนูพุ่งปักเข้ากลางใจ ร่างสูงแข็งทื่อ ดวงตาที่เคยดุดันไหววูบอย่างรุนแรง ความลับที่ถูกเก็บไว้มิดชìmกำลังจะพังทลายลงด้วยคำถามเพียงประโยคเดียวของเธอ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นโครมคราม ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ คีย์ก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะเข้ากับหน้าผากมน "ใช่..." เสียงกระซิบพร่าต่ำและสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปากของประธานหนุ่ม "ผมจำคุณได้... และนั่นคือเหตุผลเดียว ที่ผมยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณไม่มีวันเดินจากผมไปอีกครั้ง" ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "นาโนบอทมาสเตอร์" ด้วยนะครับ!