รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงซิมโฟนีบรรเลงคลอเบาเคล้าเสียงพูดคุยจอแจในห้องบอล룸หรูหราอลังการ แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนแสงไฟราวกับดวงดาวนับพัน แต่สำหรับพิมพ์มาดาแล้ว บรรยากาศรอบตัวในยามนี้กลับอึดอัดเสียยิ่งกว่าห้องสอบสัมภาษณ์งานตำแหน่งที่ไม่อยากได้ สายตานับร้อยคู่ในงานเลี้ยงครบรอบห้าสิบปีของตลาดยักษ์ใหญ่กำลังพุ่งเป้ามาที่พวกเขา "ยิ้มหน่อยครับคุณพิมพ์มาดา... หรืออยากให้ผมกระซิบบอกอะไรสนุกๆ ให้คุณหลุดยิ้มออกมาจริงๆ ดีล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด คีรินทร์ในชุดสูททักซิโดสั่งตัดพิเศษดูราวกับเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ แต่สายตาที่ก้มมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่เธอหมั่นไส้เสียเหลือเกิน "ปล่อยฉันเถอะน่า คุณคีรินทร์ คนมองกันทั้งห้องแล้วนะ" พิมพ์มาดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ริมฝีปากยังคงคลี่ยิ้มหวานหยดให้แขกเหรื่อรอบกายตามมารยาททางสังคม มือเรียวข้างที่ว่างแอบหยิกเข้าที่เอวสอบของเขาอย่างหมั่นไส้ "โอ๊ย... มือหนักเป็นบ้า" คีรินทร์สูดปากเบาๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงรักษาภาพลักษณ์ท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลได้อย่างแนบเนียน "ถ้าคุณไม่ทำตามแผนที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก สายตาพวกนั้นจะไม่ใช่แค่ ‘มอง’ แต่จะกลายเป็น ‘ขุดคุ้ย’ ชีวิตคุณจนไม่เหลือซากนะพิมพ์" คำเตือนของเขาเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงความจริงเข้ามาในสมอง แผนการจำเป็น... ใช่ เธอเป็นคนเสนอดีลนี้เอง เพื่อกลบข่าวฉาวเรื่องการฮุบหุ้นบริษัทของครอบครัว เธอต้องยอมสวมบทบาทเป็น ‘คู่หมั้นสาวผู้เลอโฉม’ ของประธานหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้ชั่วคราว แต่เธอกลั้นใจคิดไม่ถึงเลยว่า การแสดงละครตบตาผู้สื่อข่าวและตระกูลใหญ่ จะต้องแลกมาด้วยการยืนแนบชิดชนิดที่ลมหายใจเป่ารดกันและกันแบบนี้ "ฉันรู้หน้าที่ของฉันค่ะ... เอ้ย... ของผม เอ๊ย ของฉัน!" พิมพ์มาดาเกือบหลุดปากพูดสรรพนามผิดจนต้องรีบแก้คำพูดวุ่นวาย ใบหน้าเนียนเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความหงุดหงิดระคนเขินอาย คีรินทร์หลุดหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเบาๆ จนสะเทือนถึงแผ่นอกของเธอที่แนบอยู่ "สติหลุดแล้วเหรอครับคุณว่าที่คู่หมั้น หรือว่าแพ้ความหล่อของผมเข้าให้แล้ว" "หลงตัวเองที่สุด!" เธอค้อนขวับให้วงหน้าคมคาย "หึ... ปากเก่งแบบนี้ ระวังจะไม่ได้พูดเปล่าๆ นะครับ" จังหวะนั้นเอง พิธีกรบนเวทีก็ประกาศชื่อของพวกเขา เสียงปรบมือดังเกรียวกราว สปอตไลท์ดวงใหญ่สาดส่องลงมาที่กลางฟลอร์เต้นรำ บรรดาตากล้องนับสิบตัวหันเลนส์กล้องมาทางนี้พร้อมกันในเสี้ยววินาที "ถึงเวลาโชว์ความหวานให้พวกเขาสักหน่อยแล้วล่ะครับ" คีรินทร์เอ่ยเสียงพร่า สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกขึ้นอย่างกะทันหัน จนหัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ "เดี๋ยวนะ คุณคีรินทร์—อุ๊บ!" คำท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อวงแขนแข็งแกร่งรวบเอวเธอเข้าไปประชิดแนบแน่นอย่างไร้ช่องว่าง ร่างบางเซถลาเข้าหาแผงอกกว้างตามแรงดึง ก่อนที่เรียวปากหยักจะได้รูปจะทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดของเธอ เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นรอบห้อง พร้อมกับเสียงชัตเตอร์รัวเป็นชุดราวกับพายุฝน พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ สัญชาตญาณบอกให้ผลักเขาออกไป แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนกลับแข็งค้าง ราวกับโดนสะกดด้วยสัมผัสอันร้อนรุ่มและอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากของคีรินทร์ไม่ได้เป็นแค่การแสดง... มันนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น และเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่เผาผลาญสติสัมปชัญญะของเธอจนกระเจิง ปลายลิ้นอุ่นร้อนแตะผ่านกลีบปากเรียวอย่างถือวิสาสะ บังคับให้เธอต้องเผยอปากรับสัมผัสวาบหวามนั้นโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไวน์จางๆ มึนเมา ชวนให้เคลิบเคลิ้มจนน่ากลัว เธอหลับตาลงอย่างจนมุม มือที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นกำปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่อ่อนระทวย หัวใจของเธอดังกระหน่ำยิ่งกว่ากลองศึก มันเต้นแรงจนไม่รู้ว่าเสียงหัวใจใครกันแน่ที่ดังกว่ากันในตอนนี้ คีรินทร์เองก็ไม่ได้คาดคิดว่ารสจูบที่ตั้งใจจะให้เป็นแค่ฉากละครฉากหนึ่ง จะดึงดูดเขาให้จมดิ่งลงไปจริงๆ กลิ่นกายหอมหวานละมุนจากซอกคอระหงและสัมผัสอันอ่อนนุ่มใต้เรียวปาก ทำให้ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดทั้งคืนพังทลายลงในพริบตา มือหนาที่โอบเอวเธอเปลี่ยนเป็นลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีอย่างลืมตัว เรียวลิ้นเกี่ยวพันตักตวงความหวานจากโผะปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ร้อนรนจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว มันไม่ใช่แค่การแสดงเพื่อคนอื่น... แต่มันคือความปรารถนาที่เขาพยายามเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชามานานหลายสัปดาห์ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาหยุดเดิน ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงแซวรอบกาย คีรินทร์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนที่แดงก่ำระเรื่อ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าของหญิงสาว พิมพ์มาดาหอบหายใจถี่กระชั้น เปลือกตาสั่นระริกค่อยๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่ฉ่ำน้ำด้วยความตื่นตระหนกและประหม่า ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยจากการบดAขยี้เมื่อครู่ เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความสับสน "คุณ... เล่นนอกบทนะ" เธอต่อว่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ คีรินทร์ก้มลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ผมไม่ได้เล่นนอกบทสักหน่อยพิมพ์... ผมแค่ทำในสิ่งที่อยากทำตั้งแต่แรกเจอต่างหาก" ยังไม่ทันที่พิมพ์มาดาจะได้สวนคำพูดใดกลับไป สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้บริเวณขอบฟลอร์เต้นรำ แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าบึ้งตึงและแววตาดุดลของชายหนุ่มอีกคน ธน ญาติผู้พี่และคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคีรินทร์ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "ยินดีด้วยนะคีรินทร์... ไม่คิดเลยว่านายจะสลัดความโสดมาสยบแทบเท้าผู้หญิงธรรมดาๆ คนนี้ได้รวดเร็วขนาดนี้" ธนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งเยาะเย้ย ก่อนจะหันมามองพิมพ์มาดาด้วยสายตาคุกคาม "แต่ระวังหน่อยนะ... ของเล่นชิ้นใหม่ของนาย ชิ้นนี้อาจจะอันตรายกว่าที่คิด" บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตา คีรินทร์ขยับตัวเข้ามายืนบังพิมพ์มาดาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอันตราย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่ก่อนที่คีรินทร์จะได้สวนกลับ ธนกลับยกย่องมุมปากขึ้น พร้อมกับโยนระเบิดกลายๆ ลงกลางวงสนทนา "นึกว่านายจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของ 'คู่หมั้น' คนนี้ดีเสียอีกคีรินทร์... ว่าแท้จริงแล้ว ผู้หญิงคนนี้คือคนที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยคลิปฉาวล้มล้างบริษัทเมื่อปีที่แล้ว!" พิมพ์มาดาหน้าซีดเผือดในเสี้ยววินาที เลือดในกายเย็นเฉียบลงจนจับขั้วหัวใจ เธอนิ่งอึ้ง สมองตื้อตันไปหมด คีรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มลงมองหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาจ้องหน้าธนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "นาโนบอทมาสเตอร์" ด้วยนะครับ!