หวงก้างระดับสิบ

"ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณไปไหนทั้งนั้น... พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีรินทร์ไม่ได้บ่งบอกถึงความล้อเล่นแม้แต่น้อย มันคือประกาศิตจากประธานหนุ่มผู้ไม่เคยต้องยอมจำนนต่อสิ่งใด ทว่าในวินาทีนี้ แววตาคมกริบคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยไฟโทสะและ... ความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง พิมพ์มาดาชะงักมือที่กำลังรูดซิปกระเป๋าถือ สายตาคมกวาดมองร่างสูงใหญ่ของคนที่ก้าวเข้ามาขวางทางออกของห้องทำงานส่วนตัวอย่างไร้มารยาท ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้ชายคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอนักหนา "ถอยไปค่ะ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันติดนิสัยพูดคำว่า 'ค่ะ' แต่กับคุณ... ฉันอยากใช้คำว่า หลบไปเถอะค่ะ ประธานคีย์" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย "อย่ามาดื้อกับผมนะพิมพ์" คีรินทร์ก้าวเข้ามาจนระยะห่างแทบไม่เหลือ เขากดดันเธอด้วยส่วนสูงและไหล่กว้างที่บดบังแสงไฟจากโคมไฟโต๊ะทำงานจนหมดสิ้น มือหนายื่นไปคว้าข้อมือเล็กไว้โดยอัตโนมัติ ไม่แน่นจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินหนีไปหาใครอื่น "ฉันไม่ได้ดื้อ ฉันมีนัด!" พิมพ์สะบัดข้อมือออกทันทีด้วยความหงุดหงิด "ฉันนัดกินข้าวกับตะวัน... เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย ไม่ได้ไปทำผิดศีลข้อไหน และที่สำคัญ... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมฉันต้องขออนุญาตคุณด้วย" คำว่า 'เพื่อนสนิทชาย' และชื่อ 'ตะวัน' พุ่งเข้าชนประสาทรับรู้ของคีรินทร์ราวกับลูกศิษฎ์อาบยาพิษ ภาพรอยยิ้มสนิทสนมในรูปถ่ายเก่าๆ ที่เขาบังเอิญไปเห็นในโซเชียลของเธอเมื่อคืนย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ทัศนคติสุขุมนุ่มลึกของนักบริหารระดับพันล้านพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของความหวงก้างระดับสิบที่ถูกปลุกเร้าจนกู่ไม่กลับ "เพื่อนสนิท?" คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ผู้ชายที่มองคุณด้วยสายตากรุ้มกริมแบบนั้นน่ะเหรอที่คุณเรียกว่าเพื่อน? พิมพ์... คุณคิดว่าผมโง่หรือไง ถึงดูไม่ออกว่ามันคิดอะไรอยู่" "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณล่ะ!" พิมพ์สวนกลับเสียงดังไม่แพ้กัน ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่ง "คุณเป็นแค่... เป็นแค่เจ้าหนี้ เป็นคนบ้าอำนาจที่ชอบบงการชีวิตคนอื่น! เราตกลงกันแค่เรื่องงานไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณต้องก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันด้วย" คำว่า 'แค่เจ้าหนี้' แทงใจดำคนฟังเข้าอย่างจัง คีรินทร์รู้สึกเหมือนถูกฝ่ามือฟาดเข้าที่หน้าฉาดใหญ่ ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บแปลบในอก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณซอกคอขาวเนียนเมื่อเขาโน้มใบลงมาใกล้จนเกินความจำเป็น "อยากรู้เหรอว่าทำไม..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบา ทว่าทรงพลังจนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เพราะผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่ลูกจ้าง หรือแค่ลูกหนี้... ตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมพาคุณเข้ามาอยู่ในชีวิต ผมไม่เคยคิดจะแบ่งคุณให้ไอ้หน้าไหนทั้งนั้น" พิมพ์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวรากลองศึก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้มขาวเนียน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อดวงตาคู่คมของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะสลักชื่อเธอลงไปในความทรงจำ "คนเผด็จการ..." เธอพึมพำเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงนี้ "ปล่อยฉันนะ ตะวันมารอที่ร้านอาหารข้างล่างแล้ว ถ้าฉันลงไปช้า... เขาจะสงสัย" "ให้มันสงสัยไปสิ!" คีรินทร์สวนกลับทันควัน ความหึงหวงพุ่งทะยานจนควบคุมตัวเองไม่ได้ มือหนาเปลี่ยนจากการจับข้อมือมาเป็นการโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน "บอกมันไปเลยว่าไม่ต้องรอ... เพราะวันนี้ คุณต้องกินข้าวกับผม" "คุณไม่มีสิทธิ์!" พิมพ์ใช้สองมือดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่แรงของเธอกลับเหมือนแมวข่วนสำหรับคนตัวโตที่กำลังคลั่งรักและหึงจนหน้ามืด "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คีรินทร์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน "งั้นลองดูนี่... ว่าผมมีสิทธิ์ไหม" พูดจบ ประธานหนุ่มก็ไม่รอให้เธอได้อ้าปากเถียงริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ ความนุ่มนวลถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนและดุดันในคราแรก ก่อนจะค่อยๆ ละมุนละไมลงด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลที่สะสมมานาน สติของพิมพ์มาดาวูบดับลงชั่วขณะ โลกทั้งใบหมุนเคว้งจนเธอต้องเผลอจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อพยุงตัว สัมผัสที่ทั้งหวานล้ำและลงทัณฑ์ทำให้เธอแทบละลายคาอ้อมแขน กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของคีรินทร์ทำให้สมองขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกนอกจากยอมจำนนต่อรสจูบอันเอาแต่ใจนั้นชั่วขณะ ปัง! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตกตะลึง "พิมพ์... พี่มารับแล้ว ทำไมลงไปช้านั—" ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "นาโนบอทมาสเตอร์" ด้วยนะครับ!