คำสารภาพที่ค้างคา

"คุณคิดจะทำบ้าอะไรของคุณ คีรินทร์" เสียงหวานที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้ทำให้ร่างสูงโปร่งของประธานหนุ่มถอยห่างออกไปแม้แต่น้อย กลับกัน คีย์—หรือคีรินทร์—กลับใช้ช่วงขายาวก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังบางของพิมพ์มาดาแนบชิดกับบานกระจกใสของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู ยามนี้มหานครเบื้องล่างสว่างไสวไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ แต่ไม่มีแสงใดดึงดูดสายตาของเขาได้เท่ากับดวงตากลมโตที่กำลังฉายแววตื่นตระหนกปนดื้อรั้นคู่นั้นอีกแล้ว "ไม่ได้ทำบ้าอะไรสักหน่อย... ผมแค่มองหน้าคนที่กำลังต่อปากต่อคำกับผมเมื่อกี้นี้" คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกหมั่นเขี้ยว เขารู้ดีว่ายัยตัวแสบตรงหน้ากำลังพยายามสร้างกำแพงเหล็กขึ้นมาป้องกันตัว แต่กำแพงนั้นช่างเปราะบางเสียเหลือเกินในสายตาของคนที่จ้องจะพังมันมาตลอดหลายเดือน "ถอยไปเลยนะ ประธานบ้าอำนาจ... คุณไม่มีสิทธิ์มาต้อนผมมุมอับแบบนี้" พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความอบอุ่นจากตัวเขา ทำให้สติสัมปชัญญะที่เธอพยายามรวบรวมไว้กระเจิงไปหมด ปากบอกว่าเกลียดความเผด็จการ แต่ทำไมเวลาที่ผู้ชายคนนี้ใช้วิธีเผด็จการทางสายตาเข้าใส่ หัวใจเจ้ากรรมถึงได้ทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะทุกที "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คีย์เลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักระบายรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาคนมองหายใจสะดุด "จำไม่ได้เหรอครับว่าเราตกลงอะไรกันไว้... คนที่เป็น 'คู่ค้า' ทางความรู้สึกอย่างเรา ไม่มีสิทธิ์ถอยหนีเวลากล่าวหาหรอกนะ" "ใครเป็นคู่ค้ากับคุณ ไม่ทราบ!" "ก็คุณนี่แหละ" มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกระจกใสเหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่า Fผ่านแก้มนุ่มจนพิมพ์มาดาต้องหลบตาลงต่ำ เธอเกลียดความใกล้ชิดนี้ เกลียดที่หัวใจมันทรยศ และเกลียดที่ตัวเองแพ้สายตาคู่นั้นทุกครั้งที่มันอ่อนแสงลง บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ และเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน คีย์ก้มมองหญิงสาวที่พยายามทำเป็นใจแข็ง น้ำเสียงที่เคยเฉียบคมและดุดันค่อย ๆ อ่อนลง แววตาคมกริบฉายประกายความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง จนพิมพ์มาดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความประหลาดใจ ความเงียบที่ยืดเยื้อไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน คีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ราวกับต้องการสื่อสารความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดที่เก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีปากร้ายและเย่อหยิ่งตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มืออีกข้างที่ว่างอยู่ค่อย ๆ เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มเนียนอย่างเบามือสัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้พิมพ์มาดาถึงกับตัวแข็งทื่อ ลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "พิมพ์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบที่ลอยมาจากที่ไกลแสนไกล "อะ...อะไรอีกเล่า" เธอพยายามดึงเสียงให้แข็งกร้าว แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงกลับทรยศความตั้งใจสิ้นเชิง คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเมื่อครู่ด้วยสายตาที่ร้อนแรงดั่งไฟ ปากหนาเม้มเข้าหากันเล็กน้อยราวกับกำลังชั่งใจกับบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่เหลือเกินในความรู้สึกของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร หัวใจของคีรินทร์ในยามนี้กำลังพองโตและเรียกร้องบางอย่างที่เขาไม่เคยคิดจะพูดมันออกมากับผู้หญิงคนไหนเลยตลอดชีวิตสามสิบปี ความรู้สึกที่มันเกินเลยกว่าคำว่าหลงใหล เกินกว่าคำว่าความผูกพันทางธุรกิจ หรือแม้แต่เกมแก้เผ็ดที่เคยเริ่มต้นไว้ มันคือความชัดเจนที่ตีรวนอยู่ในอก และเขาก็ไม่อยากเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า—สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของประธานหนุ่มผู้กุมบังเหียนธุรกิจนับพันล้าน—ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มใส หัวใจของพิมพ์มาดาแทบจะหยุดเต้นเมื่อสัญชาตญาณกระซิบเตือนว่าเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง... บางอย่างที่จะเปลี่ยนสถานะของเราไปตลอดกาล "ผม... รัก..." *Rrrrrrr! Rrrrrrr!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานเครื่องหรูแผดเสียงกรีดร้องแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลจนแทบขาดใจอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีย์ชะงักกึก ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดระคนขัดเคืองอย่างชัดเจน เขาขมวดคิ้วมุ่นจนแทบผูกกันเป็นปม นัยน์ตาดุร้ายตวัดมองไปยังต้นเสียงด้วยความโมโหที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีชีวิตแบบนี้ พิมพ์มาดาได้สติกลับคืนมาทันที เธอดันอกแกร่งออกด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีก่อนจะรีบก้าวถอยหลังหนีออกมาจากมุมอับ ใบหน้านวลแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกปนโล่งอกอย่างประหลาด คีย์สูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอที่ปรากฏชื่อสายเรียกเข้า... และเพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นเอง แววตาของเขาก็เปลี่ยนจากความหงุดหงิดกลายเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจนน่ากลัว พิมพ์มาดาแอบชำเลืองมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของเขา และก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยถามอะไร คีย์ก็กดรับสายด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่าขนลุก "มีอะไร..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจจะวายของท่านประธานหนุ่มในตอนนี้ด้วยนะครับ