คู่แข่งหัวใจตัวฉกาจ

"ถ้าคุณคิดว่าดอกไม้ช่อนี้จะทำให้ผมปล่อยมือจากโปรเจกต์หมื่นล้านของคุณไปได้ล่ะก็... ผมว่าคุณกำลังดูถูกสติปัญญาตัวเองอยู่นะครับ คุณรวิศ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกดังก้องขึ้นในห้องโถงของงานกาล่าการกุศล คีรินทร์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังพิมพ์มาดา มือหนาของเขาถือวิสาสะโอบรอบเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมอง 'รวิศ' คู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังยืนยิ้มกรุ่มกริ่มพร้อมช่อกุหลาบขาวในมือ รวิศไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงส่งยิ้มพิมพ์ใจให้พิมพ์มาดาอย่างจงใจเพิกเฉยต่อท่าทางคุกคามของคีรินทร์ "โลกธุรกิจก็ส่วนธุรกิจครับคีย์ แต่สำหรับเรื่องหัวใจ... ผมว่าพิมพ์เขามีสิทธิ์เลือกเองไม่ใช่เหรอครับ? หรือว่าประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณจะกลัวว่าตัวเองจะ 'แพ้' ในเรื่องที่ไม่สามารถใช้เงินฟาดหัวได้?" พิมพ์มาดารู้สึกได้ถึงแรงบีบที่เอวที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยของคนข้างตัว เธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุของคีรินทร์ที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ เธอไม่ได้ขัดขืนการโอบกอดนั้น เพราะลึกๆ แล้วเธอเองก็ต้องการตัวช่วยให้หลุดพ้นจากสายตาแทะโลมของรวิศ "ผมไม่เคยกลัวความพ่ายแพ้ครับ" คีรินทร์ขยับตัวเข้ามาใกล้พิมพ์มาดาจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง "แต่ผมเกลียดแมลงสาบที่พยายามจะไต่ขึ้นมาบนดอกไม้ของผมมากกว่า" "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมเลยนะครับ" รวิศหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมามองพิมพ์มาดาด้วยสายตาอ่อนโยนจนน่าขนลุก "พิมพ์ครับ เย็นนี้ว่างไหมครับ? ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยเกี่ยวกับทิศทางบริษัทที่คุณถือหุ้นอยู่... เรื่องที่คีย์อาจจะ 'ลืม' บอกคุณไป" พิมพ์มาดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักธุรกิจสาวที่ชอบความท้าทายเริ่มทำงาน "เรื่องที่คีย์ลืมบอก? คุณหมายถึงเรื่องอะไรคะ?" "อย่าไปฟังเขา พิมพ์" คีรินทร์กระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนดุดันที่แฝงความหวงแหน "กลับเดี๋ยวนี้" "เดี๋ยวสิคะคีย์ ฉันอยากรู้ว่าคุณรวิศมีอะไรจะเสนอ" พิมพ์มาดาหันไปยิ้มให้รวิศอย่างมีจริต "ได้ค่ะคุณรวิศ เย็นนี้ฉันว่าง... แล้วเราจะคุยกันที่ไหนดีคะ?" คีรินทร์ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนที่ข้างแก้ว เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้อำนาจขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่พิมพ์มาดามอบให้ศัตรูของเขา ความเป็น 'หมาโบ้ขี้หวง' ก็เริ่มคลุ้มคลั่งอยู่ภายใน เขาไม่ได้โกรธพิมพ์ แต่เขาโกรธตัวเองที่ปล่อยให้คนประเภทนั้นเข้าใกล้เธอ งานเลี้ยงดำเนินไปพร้อมกับบรรยากาศที่มาคุ คีรินทร์แทบไม่ปล่อยให้พิมพ์มาดาคลาดสายตา ทุกย่างก้าวที่เธอเดินไป เขาจะอยู่ห่างไม่เกินหนึ่งช่วงแขน จนกระทั่งถึงช่วงพักเบรก พิมพ์มาดาปลีกตัวออกมายังระเบียงด้านนอกเพื่อสูดอากาศ เธอไม่คิดว่ารวิศจะตามมาทันที "คุณคีย์เขาไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดหรอกนะครับพิมพ์" รวิศเอ่ยขึ้นทันทีที่ยืนเคียงข้างเธอ ท่าทางของเขาเปลี่ยนจากสุภาพบุรุษเป็นความเย็นชา "เขาก็แค่ใช้คุณเป็นเครื่องมือดึงดูดความสนใจจากคู่แข่ง ในขณะที่เขาสร้างอาณาจักรของเขาบนความพินาศของคนอื่น" "แล้วคุณล่ะคะ?" พิมพ์มาดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรง "ที่คุณพยายามจีบฉัน เป็นเพราะคุณชอบฉันจริงๆ หรือแค่ต้องการทำลายสมาธิคีรินทร์เพื่อฮุบหุ้นบริษัทกันแน่?" รวิศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ "มันแยกกันไม่ออกหรอกครับในโลกนี้ แต่ถ้าผมบอกว่า... ผมอยากได้ทั้งบริษัท และอยากได้คุณมาครอบครอง เพื่อให้คนอย่างคีรินทร์เจ็บปวดที่สุด คุณจะว่ายังไง?" คำสารภาพที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีของเธอทำเอาพิมพ์มาดาชาไปทั้งร่าง มือบางเตรียมจะฟาดหน้าอีกฝ่าย แต่ทว่า... "ถอยห่างจากเธอ" เสียงอันตรายดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรวิศในชั่วพริบตา เขากระชากคอเสื้อคู่แข่งจนตัวลอย ก่อนจะเหวี่ยงไปพิงผนังระเบียงด้วยแรงโทสะ "พิมพ์ไม่ได้โง่ขนาดที่จะดูไม่ออกว่าคุณต้องการอะไร!" คีรินทร์ตะคอก เสียงของเขาดังก้องไปทั่วระเบียงที่เงียบสงัด "และถ้าคุณยังกล้าเข้าใกล้เธออีกแม้แต่นิ้วเดียว ผมจะทำให้บริษัทของคุณไม่เหลือแม้แต่เศษเหล็กให้คุณได้กู้คืน!" พิมพ์มาดายืนนิ่งอึ้ง เธอไม่เคยเห็นคีรินทร์ในโหมดที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน ความหวงแหนของเขามันชัดเจนจนเธอสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในอากาศ แต่ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด รวิศกลับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขากระซิบด้วยเสียงที่พอจะให้คีรินทร์ได้ยินเพียงคนเดียว "คุณอาจจะหวงเธอมากคีย์... แต่น่าเสียดายนะ ที่พิมพ์ไม่ได้เป็นคนตัดสินใจคนเดียวในเกมนี้... เพราะเมื่อกี้ผมเพิ่งกดส่งข้อมูล 'บันทึกเสียง' ตอนที่คุณยอมรับว่าคุณ 'ใช้' พิมพ์เป็นตัวประกันทางธุรกิจเข้าอีเมลเธอไปแล้ว" คีรินทร์ชะงักไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาหันขวับไปมองพิมพ์มาดาที่เพิ่งหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเช็กข้อความแจ้งเตือนด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาของพิมพ์มาดาที่มองมายังคีรินทร์ไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มีความผิดหวังที่ลึกซึ้งจนคนตัวสูงต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจจะวายของท่านประธานหนุ่มในตอนนี้ด้วยนะครับ - นาโนบอทมาสเตอร์