ฟาดให้จบ

เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นกลางงานเลี้ยงรับรองระดับไฮ엔ด์ไม่ได้ทำให้พิมพ์มาดาต้องหลบสายตาลงแม้แต่น้อย เธอยืนหลังตรง มือเรียวเรียงร้อยเข้าหากันอย่างสงบ ทว่าประกายตาในยามนี้กลับคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง "ผู้หญิงที่ไต่เต้ามาจากเบื้องล่าง... คิดจริงๆ หรือครับว่าเอาตัวเองมาเดินเคียงข้างท่านประธานคีรินทร์ได้แล้ว จะเปลี่ยนสถานะจากดอกไม้ริมทางให้กลายเป็นคุณนายตระกูลใหญ่ได้จริงๆ" เสียงของนักธุรกิจรุ่นใหญ่สายตาสั้นที่ชอบดูถูกคนอื่นดังข้ามโต๊ะอาหาร V.I.P. เรียกความสนใจจากแขกเหรื่อรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว รอยยิ้มเยาะบนมุมปากของอีกฝ่ายสะท้อนความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง พิมพ์มาดายกยิ้มมุมปากบ้าง รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดหวั่นปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่มองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดักด้วยความเต็มใจ "ค่ะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมติดปากไปหน่อย" พิมพ์มาดาแกล้งทำเป็นอุทานเบาๆ ก่อนจะแก้ไขคำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "พอดีดิฉันคุ้นชินกับการคุยกับคนที่มีมารยาททางสังคมสูง จนบางครั้งก็เผลอลืมไปว่า... ในงานระดับนี้ยังมีไดโนเสาร์ตกสำรวจที่ใช้ชีวิตด้วยความคิดล้า로나 รอดhardอยู่ในกะลาครอบหลงเหลืออยู่ด้วย" เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่รอบโต๊ะดังขึ้นพร้อมกัน คู่สนทนาหน้าเปลี่ยนสีจากซีดเผือดเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ "คุณพิมพ์มาดา! นี่คุณกล้าด่าผม..." "ดิฉันไม่ได้เจาะจงชื่อใครนี่คะ... อ๊ะ ขออภัยอีกครั้งครับ ดิฉันติดนิสัยพูดความจริงกับคนที่รับความจริงไม่ค่อยได้" พิมพ์มาดาตัดบทด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ "การที่ดิฉันยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะการไต่เต้าอย่างที่คุณกล่าวหา แต่เป็นเพราะความสามารถและสมองที่ถูกพัฒนามาอย่างดี ซึ่งดูเหมือนว่าคุณจะหาซื้อไม่ได้ด้วยเงินหรืออายุที่เพิ่มขึ้นเปล่าๆ หรอกนะครับ" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบจนได้ยินเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ จากวงดนตรีสด ไดโนเสาร์รุ่นใหญ่ตัวนั้นสั่นเทด้วยความโกรธจัดจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงชี้หน้าด้วยมือที่สั่นเทา ทว่า ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้พ่นคำพูดหยาบคายออกมาเพื่อกู้หน้า ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างนุ่มนวลแต่มั่น คีรินทร์ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของพิมพ์มาดา รัศมีกดดันรอบตัวแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในรัศมีสามเมตรรอบตัวลดฮวบลง มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่พิมพ์มาดานั่งอยู่ ปลายนิ้วเคาะเบาๆ เป็นจังหวะ ทว่าสายตาที่มองไปยังคู่กรณีกลับเยียบเย็นราวกับภูเขาน้ำแข็งขั้วโลก "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ... คุณอรรถพล" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างสุภาพ แต่ทุกคำพูดกลับกดทับคู่สนทนาจนแทบหายใจไม่ออก คีรินทร์ปรายตามองแก้วไวน์ในมือของอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตาตรงๆ "ภรรยาผม... เขาเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา และมักจะพูดความจริงที่เจ็บปวดเสมอ ถ้าคุณทนฟังไม่ได้ คราวหน้าคงต้องแนะนำให้ไปนั่งโต๊ะเด็กเสิร์ฟแทนที่จะมานั่งในโซนวีไอพีของผมนะครับ" คำว่า 'ภรรยาผม' ถูกเน้นย้ำชัดถ้อยชัดคำ ทำเอาพิมพ์มาดาถึงกับชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มทันที คีย์ไม่ได้หลบตา เธอและเขาประสานสายตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักสวยของประธานหนุ่มจะยกยิ้มขึ้นอย่างภูมิใจ—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้สำหรับแขกเหรื่อคนไหนในงาน แต่มีไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและชื่นชมหญิงสาวข้างกายอย่างเปิดเผยที่สุด ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้น ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ เธอรู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ต่อให้ปากร้ายแค่ไหน แต่เวลาที่เธอต้องเผชิญหน้ากับปัญหา เขาไม่เคยปล่อยให้เธอต้องสู้เพียงลำพังเลยสักครั้ง อรรถพลหน้าเสีย กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่โค้งตัวขอตัวถอยหนีไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองมา เมื่อคลื่นลมสงบลง คีรินทร์ก็โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาว น้ำเสียงอบอุ่นเจือความเจ้าเล่ห์จางๆ ดังขึ้นใกล้จนลมหายใจอุ่นปัดผ่านผิวแก้ม "ฟาดเจ็บแสบดีนี่ครับ... เมียใครเนี่ย เก่งเป็นบ้า" พิมพ์มาดาซ่อนรอยยิ้มเขินอายไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยมุกตลกเจ็บๆ ตามประสาคนฟอร์มจัด แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงประกาศผ่านไมโครโฟนกลางงานจากพิธีกรก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน "และในค่ำคืนนี้... เราได้รับเกียรติจากแขกคนสำคัญ ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่เพิ่งกวาดซื้อหุ้นสามสิบลำดับแรกของบริษัทเรา... ขอต้อนรับ คุณธน ธีรภัทรกุลครับ!" ร่างของชายหนุ่มผู้มาใหม่ก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ทว่าเมื่อสายตาคมกริบของเขากวาดมองลงมายังโต๊ะวีไอพี และหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของคีรินทร์กับพิมพ์มาดา รอยยิ้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่พร้อมจะพังทลายทุกสิ่ง คีรินทร์ชะงัก ร่างสูงที่เคยผ่อนคลายกลับเกร็งขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที - นาโนบอทมาสเตอร์ -