กฎสามข้อที่ต้องทำตาม

“คิดคำตอบให้ดีๆ นะครับ... เพราะตอนนี้ ตัวป่วนมาถึงที่แล้ว และคุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเซ็น” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยิ้มหยันในตอนท้าย ลอยละลิ่วมาปะทะโสตรประสาทของพิมพ์มาดา ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน แอคคอร์ดสีดำสนิทที่จอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ไม่ใช่รถของแขกไม่ได้รับเชิญคนอื่น แต่เป็นยานพาหนะของคีรินทร์ ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการและไร้ความปรานี และตอนนี้ เจ้าตัวกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง มองเธอผ่านกระจกฟิล์มมืดสนิทด้วยสายตานิ่งเรียบที่อ่านไม่ออก พิมพ์เม้มปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า เธอยืนกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ทางเลือกงั้นหรือ? สำหรับคนตกอับที่กำลังต้องการเงินก้อนโตไปใช้หนี้ให้พ่อเลี้ยงหน้าเลือดอย่างเธอ จะมีทางเลือกอื่นสักกี่ทางกันเชียว เธอก้าวเท้าขึ้นรถด้วยความจำยอม แรงกระแทกจากการปิดประตูเบาๆ สะท้อนความหงุดหงิดในใจได้เป็นอย่างดี ทว่าคนข้างกายกลับไม่ได้สนใจอารมณ์คุกรุ่นของเธอแม้แต่น้อย คีรินทร์เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งเป็นสันได้รูปสูดกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอแวบหนึ่ง ก่อนที่แฟ้มเอกสารสีดำสนิทจะถูกเลื่อนมาตรงหน้า “เปิดอ่านดูสิครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทรงอำนาจ “นี่คือสัญญาฉบับพิเศษ ที่คุณจะต้องทำตามถ้าไม่อยากให้ชีวิตพังคามือผม” พิมพ์ปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาพลิกดูด้วยความเร็ว ตัวหนังสือพิมพ์ดีดสะอาดตาบรรยายเงื่อนไขข้อตกลงยิบย่อย แต่สายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับหน้าสุดท้าย หน้าที่มีข้อความเน้นตัวหนาเห็นเด่นชัด *กฎเหล็กสามข้อในการทำข้อตกลงร่วมกัน* เธอเงยหน้าขึ้นมองคนพูดทันที นัยน์ตากลมโตฉายแววไม่เชื่อสายตา “นี่คุณล้อฉันเล่นใช่ไหม?” “หน้าผมดูเหมือนคนว่างงานขนาดนั้นเลยเหรอครับ, คุณพิมพ์มาดา” คีรินทร์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เขยิบตัวเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเมนโธลจางๆ ลอยเข้ามารุกزพื้นที่ส่วนตัว “อ่านให้ละเอียด แล้วจำใส่สมองเอาไว้ เพราะถ้าคุณทำผิดแม้แต่ข้อเดียว... เงินทุนที่คุณต้องการ จะปลิวหายไปในพริบตา” พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกระงับสติอารมณ์ เธอไล่สายตาอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นทีละบรรทัด หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหัวเสียล้วนๆ “ข้อแรก... ห้ามหึง” เธออ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ห้ามหึง? นี่เราเป็นอะไรกันทำไมต้องหึง ประสาทหรือเปล่า?” “ผมแค่วางป้องกันไว้ล่วงหน้าครับ” คีรินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมา ใบหน้าคมคายหันมาสบตาเธอนิ่ง “เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้ามาใกล้ผม มักจะเผลอใจตกหลุมพรางความหล่อเหลาและเพอร์เฟกต์ของผมเสมอ ผมเลยต้องขีดเส้นตายเอาไว้ก่อน เพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย” ให้ตายเถอะ! ผู้ชายอะไรหลงตัวเองเป็นบ้า! พิมพ์อยากจะยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองแรงๆ สักที หากติดว่าเขามีอำนาจเหนือกว่า เธอคงซัดหมัดใส่คางคมๆ นั่นไปนานแล้ว “มั่นหน้ามากนะคุณ” เธออดไม่ได้ที่จะแขวะ “แล้วข้อสองล่ะ... ห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัว? อันนี้คือกำแพงเมืองจีนหรือเปล่าคะ จะให้ฉันทำสัญญาจ้างทำไมถ้าไม่ให้รู้เรื่องอะไรเลย” “เรื่องงานคุณรู้ได้เท่าที่จำเป็นครับ แต่เรื่องส่วนตัวของผม... ชีวิตประจำวัน แฟนเก่า หรือแม้แต่รสนิยมส่วนตัว คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายแม้แต่น้อย” น้ำเสียงของเขาเริ่มจริงจังขึ้น แววตาคมกริบฉายประกายความดุดัน “หน้าที่ของคุณคือการแสดงเป็นคู่หมั้นที่สมบูรณ์แบบต่อหน้าคนอื่น นอกเหนือเวลางาน เราคือคนแปลกหน้า... ชัดเจนนะครับ?” พิมพ์กัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ความรู้สึกอึดอัดตีรวนขึ้นมาในอก ถึงแม้เธอจะไม่ได้อยากรู้อยากเห็นชีวิตส่วนตัวของเขาอยู่แล้ว แต่การถูกจำกัดสิทธิ์มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตกเป็นทาสทางนิติกรรม “แล้วข้อสามล่ะ...” เธอกลืนก้อนสะอื้นผะผะในลำคอลงไป ก่อนจะกวาดสายตาไปที่บรรทัดสุดท้าย แล้วชะงักค้างไปทันที *ข้อสาม: ห้ามมีใจ* ตัวอักษรสามคำนี้กระแทกเข้าตาอย่างจัง จนเธอรู้สึกเหมือนหายใจไม่อิ่มชั่วขณะ พิมพ์เงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มอีกครั้ง พบว่ารอยยิ้มมุมปากของเขากลับมาปรากฏอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความร้ายกาจและท้าทาย “ข้อนี้สำคัญที่สุดครับ, คุณพิมพ์” คีรินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม ทำเอาสติที่ตั้งมั่นไว้ของเธอเกือบกระเจิง “จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ... ห้ามตกหลุมรักผมเด็ดขาด เพราะคนอย่างผม ให้เงินได้ ให้สถานะได้ แต่หัวใจ... ไม่มีวันให้ใครฟรีๆ” ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้พิมพ์สมองขาวโพลน กลิ่นกายของผู้ชายคนนี้ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน ยิ่งใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้เท่าไหร่ หัวใจทรยศก็ยิ่งเต้นแรงราวกับจะกระโดดออกมานอกอก เธอทำได้เพียงจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดจาร้ายกาจนั้นด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป บรรยากาศภายในรถหรูเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นสลับจังหวะกันอย่างชัดเจน พิมพ์อยากจะถอยหนี แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับเบาะรถจนไร้ทางหนีทีไล่ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของคีรินทร์ยื่นมาแตะที่ปลายคางของเธอแผ่วเบา บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับยิ้มมุมปากที่แสนอันตรายนั้น “ว่ายังไงครับ... จะเซ็นสัญญานรกฉบับนี้ เพื่อแลกกับอิสรภาพของครอบครัวคุณ หรือจะเดินลงจากรถตอนนี้แล้วปล่อยให้ทุกอย่างพังพินาศ?” คำถามของเขาแขวนอยู่กลางอากาศ พร้อมกับแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้พิมพ์ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา นิ้วเรียวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบปากกา ด้ามโลหะสีเงินเย็นเฉียบในมือสะท้อนแสงไฟสลัวจากภายนอก เธอกำมันแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติทั้งหมดกลับคืนมา ในเมื่อไม่มีทางเลือก เธอก็พร้อมจะกระโหลกเข้าสู่กองไฟนี่แหละ! “ก็ได้... ฉันเซ็น!” เธอกัดฟันกรอด เตรียมจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่หมึกสีดำจะสัมผัสแผ่นกระดาษ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในรถอย่างกะทันหัน คีรินทร์ชะงัก ปลายคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ขณะที่พิมพ์หันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที และภาพที่สะท้อนผ่านกระจกใส ทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดสะดุด เมื่อร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนยิ้มกริ่มรออยู่ด้านนอก พร้อมกับแฟ้มเอกสารอีกชุดในมือ... คนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักของบอสคีย์ไปด้วยกันนะครับ!