ขอโทษด้วยวิธีไหนดี?

เอกสารในมือของพิมพ์สั่นน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำหนักของความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมราคาแพงมานานแรมปี ดวงตากลมโตจ้องมองประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรคีรินทร์กรุ๊ปนิ่งสนิท ท่าทางของเขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน และดวงตาสีเข้มที่หรี่ลงอย่างอันตราย "สาม... สอง..." เสียงหวานเอ่ยทวนตัวเลขในใจอย่างเยือกเย็น ขณะที่ร่างสูงโปรดของคีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด ชนิดที่ว่ากลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับความเร่งร้อนของลมหายใจปะทะเข้ากับปลายจมูกของเธอ พรึบ! ไม่รอให้ถึงวินาทีที่ศูนย์ มือหนาเอื้อมคว้ากระดาษแผ่นนั้นแล้วขยำมันจนยับยู่ยี่ในพริบตาเดียว ความเร็วของเขาเหนือกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก จนพิมพ์เผลออุทานออกมาเบา ๆ "คุณเล่นบ้าอะไรของคุณ คีย์!" พิมพ์ตวาดแหว ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับผนังห้องทำงานเย็นเฉียบจนหมดทางหนี "นั่นคือหลักฐานนะ! เอกสารชิ้นนั้นจะทำให้คุณ..." "จะทำให้ผมฉิบหาย หรือจะทำให้ผมสูญเสียทุกอย่างที่คุณอยากให้เสีย?" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาเศษเสี้ยวความเยื่อใยที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่ "พิมพ์... คุณคิดว่าผมกลัวความลับบ้า ๆ นั่นมากกว่ากลัวจะเสียคุณไปงั้นเหรอ?" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเงียบงันลงทันที คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้ายอย่างคีรินทร์ ทำให้หัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความโกรธของหญิงสาวกระตุกวูบ พิมพ์ชะงักไปชั่วขณะ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด "อย่ามาทำเป็นพูดจﺎน้ำเน่าหน่อยเลยค่ะ คีย์" พิมพ์เชิดหน้าขึ้น ปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกระด้างอีกครั้ง แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปแล้วก็ตาม "คุณเป็นนักธุรกิจ คุณเก่งเรื่องการคำนวณความคุ้มค่า และการใช้เงินฟาดหัวคนอื่นไม่ใช่เหรอ? เหมือนกับไอ้นี่..." เธอกวาดสายตาไปยังกล่องของขวัญกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน มันคือกล่องใส่สร้อยเพชรน้ำงามมูลค่าหลายหลักที่คีย์ส่งคนหิ้วมาประเคนให้เธอถึงห้องพักเมื่อช่วงสาย เพื่อหวังจะ "เคลียร์" ปัญหาความขัดแย้งระหว่างกัน คีย์มองตามสายตาของเธอ มุมปากหนากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันตัวเอง "เกลียดมันมากเหรอ?" เขาถามเสียงเบา "เกลียดค่ะ เกลียดที่สุด" พิมพ์ตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "คุณคิดว่าเงินของคุณมันซื้อความรู้สึกของคนอื่นได้ทุกอย่างเลยหรือไง? คิดว่าเอาเพชรเม็ดโตมาโยนใส่หน้า แล้วฉันจะต้องซาบซึ้งจนยอมก้มหัวให้คุณเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่คุณเคยเปย์งั้นสิ? บอกไว้ตรงนี้เลยนะคีย์ ว่าพิมพ์มาดาคนนี้ไม่ใช่..." กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันร้อนระอุ ร่างสูงของเลขาคนสนิทผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ พร้อมกับสีหน้าซีดเผือดที่บ่งบอกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มละล่ำละลัก "ทางบอร์ดบริหารชุดใหญ่กำลังเดินมาที่นี่ พวกเขารู้เรื่องเอกสารลับฉบับนั้นแล้วครับ!" คีย์ไม่ได้หันไปมองเลขาด้วยซ้ำ สายตาของเขายังคงตรึงอยู่กับใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มฉายแววความตกใจออกมาให้เห็น ชายหนุ่มระบายยิ้มจาง ๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยันและท้าทาย "เห็นไหมล่ะพิมพ์..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "เงินอาจจะซื้อใจคุณไม่ได้... แต่ในโลกแห่งความจริงอันโหดร้ายนี้ เงินนี่แหละที่จะปกป้องคุณจากพายุที่กำลังจะมาถึง" พิมพ์เบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่กำลังมุ่งตรงมายังหน้าห้องทำงานของเขา ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่บานประตูห้องจะถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มคนที่ไม่ได้รับเชิญ คีย์กลับคว้าข้อมือเล็กของพิมพ์ไว้แน่น ดึงร่างบางให้เข้ามาซุกซบอยู่กับแผงอกกว้างของตนเองอย่างไร้การขัดขืน มือหนายกขึ้นโอบเอวคอดกิ่วไว้มั่น พร้อมกับกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและอบอุ่นจนน่าประหลาด "ยืนอยู่ข้างผมตรงนี้นะครับ... แล้วคุณจะรู้ว่าผมยอมแลกทุกอย่างได้ เพื่ออะไร" แกร็ก! ประตูห้องเปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของประธานกรรมการอาวุโสและสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมายังพวกเขาทั้งสองคนในท่าทางที่แนบชิดสนิทสนม โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักของบอสคีย์ด้วยนะครับ