อย่าล้ำเส้น

ความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไประหว่างพวกเขานั้นหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าบรรยากาศของห้องสอบสวน บานประตูไม้เนื้อแข็งบานใหญ่ปิดสนิทลงแล้ว ทว่าเงาร่างของบุคคลที่เพิ่งก้าวออกไปกลับทิ้งแรงกระแทกบางอย่างไว้ในความรู้สึกของพิมพ์มาดาอย่างไม่อาจปฏิเสธ ดวงตาคู่คมของหญิงสาวหันกลับมามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ร่างสูงของคีรินทร์ยังคงยืนค้ำฟ้าด้วยท่าทีนิ่งขรึม ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนกับมือหนาที่กำเข้าเป็นหมัดแน่นข้างลำตัว กำลังฟ้องชัดเจนว่าความสุขุมที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดการเจรจานั้นได้พังทลายลงในเสี้ยววินาทีที่เอ่ยชื่อนั้นขึ้นมา "ผู้ชายคนนั้น... เกี่ยวอะไรกับอดีตที่คุณพยายามซ่อนไว้" พิมพ์มาดาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาล เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้ร่างสูงโดยไม่หวั่นเกรงต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาแม้แต่น้อย สำหรับเธอกฎข้อแรกของการเป็นคู่ค้าในดีลลับฉบับนี้คือความโปร่งใส และการที่เขามีความลับเชื่อมโยงกับบุคคลอันตรายภายนอก นั่นหมายถึงความเสี่ยงที่เธอยอมเอาชีวิตเข้าแลกไม่ได้เด็ดขาด คีรินทร์ยังคงหันหลังให้ เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนเคลื่อนกาย ทว่าอุณหภูมิรอบตัวกลับลดฮวบลงจนน่าใจหาย "บางเรื่อง... ถ้าเธอยังไม่อยากเอาชีวิตรอดในวงการนี้ได้ไม่ถึงสัปดาห์ ก็ไม่ควรเอาสมองอันน้อยนิดมาสอดรู้สอดเห็น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นลอดไรฟัน มันเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและเหยียดหยามในแบบที่เขาชอบใช้กดดันคนอื่นเสมอ แต่วันนี้... มันใช้ไม่ได้ผลกับพิมพ์มาดาอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปประชิดด้านหลังของเขาจนแผ่นหลังบอบบางเกือบจะแนบชิดกับแผ่นหลังกว้าง เธอยื่นมือเรียวขึ้นไปแตะเบาๆ ที่ข้อศอกแกร่งของเขา ส่งผลให้ร่างสูงสะดุ้งน้อยๆ และหันขวับกลับมามองด้วยสายตาดุดลานราวกับเสือร้ายที่ถูกลูบคม "สมองอันน้อยนิดของฉันคนนี้แหละครับคุณคีรินทร์ ที่กำลังช่วยเช็ดก้นเรื่องความลับบ้าๆ ของคุณอยู่!" พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันมหาศาลที่เขากดทับลงมา "ถ้าคุณยังเห็นว่าเราอยู่เรือลำเดียวกัน เลิกทำตัวเป็นความลับเดินได้แล้วบอกมาซะว่าคนเมื่อครู่มันคือใคร!" "พิมพ์มาดา!" คีรินทร์ตวาดกร้าว เสียงทุ้มกังวานก้องไปทั่วห้องทำงานกว้าง ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เธอตั้งตัวไม่ทัน สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่กลมกลึงทั้งสองข้างแล้วดันเธอถอยหลังจนแผ่นหลังบางไปกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างจัง แรงปะทะนั้นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะรดผิวแก้มเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและอันตราย "อย่าล้ำเส้น..." เสียงกระซิบของเขาแหบพร่า ทว่าเฉียบขาดและดุดันจนน่ากลัว "นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย... อย่าเผือกเรื่องของฉัน ถ้าไม่อยากให้เกมบ้าๆ นี่มันจบลงด้วยความตายของเธอเอง" หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคำขู่ฆ่าที่ออกจากปากผู้ชายคนนี้ แต่เป็นเพราะแววตาไหววับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น... มันมีร่องรอยของความเจ็บปวดและความหวาดกลัวบางอย่างที่เขาพยายามปิดบังไว้อย่างมิดชิด ความใกล้ชิดในระยะประชิดนี้ทำให้เเพดานความอดทนของทั้งคู่สั่นคลอน เคมีที่เคยดึงดูดกันอย่างรุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นแรงเสียดทานที่ร้อนระอุราวกับไฟบรรลัยกัลป์ แม้ริมฝีปากจะเผยคำพูดเชือดเฉือน ทว่าสายตาของคีรินทร์กลับกวาดมองลงมาที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธออย่างเผลอไผล ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยประกายไฟปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือหนาที่บีบหัวไหล่เธออยู่ค่อยๆ คลายน้ำหนักลง เปลี่ยนเป็นลูบไล้แผ่วเบาขึ้นมาที่ต้นคอระหงอย่างลืมตัว นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้พวงแก้มเนียนนุ่มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธอย่างแผ่วเบา พิมพ์มาดานิ่งงันไปชั่วขณะ สมองที่กำลังประมวลผลเรื่องคดีความและอลับลมคมในพลانสะดุดกึกเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนจากมือของเขาไล้ผ่านผิวเนื้อ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเป็นผู้ชายอันตรายของคีรินทร์กำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อพยายามดึงสติกลับคืนมา "ปล่อย..." เธอกระซิบเสียงพร่า พยายามดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง ทว่ากลับกลายเป็นการแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิมเมื่อคีรินทร์ไม่ยอมถอยร่น แถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากของเขารือบเกือบจะสัมผัสกับมุมปากของเธอ "ฉันเตือนเธอแล้วนะพิมพ์..." เสียงกระซิบของเขาต่ำพร่าชวนใจสั่น ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนชิดใบหู "ว่าอย่าเล่นกับไฟ..." ในจังหวะที่หัวใจของพิมพ์มาดากำลังเต้นรัวระคนสับสน ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอกำลังจะสัมผัสกับลาดไหล่กว้าง และความรู้สึกฟินจิกหมอนกำลังจะก่อตัวขึ้นท่ามกลางสงครามประสาทอันดุเดือดนั้นเอง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنุญาตจากเจ้าของห้องแม้แต่น้อย ร่างบางของใครบางคนก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังลั่นห้อง "อุ๊ย! ขอโทษค่ะท่านประธาน... ไม่คิดว่ากำลังสวีทกันอยู่ นึกว่ากำลังเคลียร์คดีฆาตกรรมซะอีก!" คีรินทร์ผละออกจากพิมพ์มาดาราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่ความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที ขณะที่พิมพ์มาดารีบถอยหลังกรูด จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าแดงก่ำ เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อหันไปมองผู้มาเยือน และพบว่าเป็นใบหน้าของคนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดในบริษัท—เลขาฯ สาวคนสนิทของบอร์ดบริหารที่กำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้พวกเขาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "มีธุระอะไร" คีรินทร์เอ่ยเสียงกร้าว แววตาคมกริบตวัดมองผู้บุกรุกด้วยรังสีฆ่าฟันที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เลขาฯ สาวสะดุ้งเล็กน้อยกับสายตานั้น แต่ยังคงยิ้มระรื่น ชูกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นในมือแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีรินทร์และพิมพ์มาดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "พอดีฉันได้เอกสารชิ้นนี้มาค่ะ... เป็นคำสั่งด่วนจากทางใหญ่... ที่กำลังจะแฉ 'ความลับ' ทั้งหมดของคุณคีย์ในอีกสามวินาทีข้างหน้าค่ะ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดีลลับฉบับคนคลั่งรัก" มาโดยตลอดนะครับ!