เราเป็นอะไรกัน?

"ถ้าการที่พี่ทำทุกอย่างแบบนี้... แล้วมองผมเป็นแค่คนแก้เหงา ผมว่าเราควรหยุดแค่นี้เถอะครับ" ประโยคที่หลุดออกจากริมฝีปากของพิมพ์มาดาไม่ได้มีความลังเลเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องตรงไปยังร่างสูงของคีรินทร์ที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานในห้องชุดส่วนตัว แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาให้ใบหน้าคมคายของประธานหนุ่มดูดุดันและเย็นชาขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ถ้าสังเกตให้ดี—สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นและปลายนิ้วที่กำขอบโต๊ะจนข้อต่อขาวซีด ก็เพียงพอจะฟ้องให้รู้ว่าความนิ่งงันของเขานั้นกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง คีรินทร์ไม่ตอบทันที ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ยาวนานราวกับเข็มนาฬิกาถูกหยุดเดิน ชายหนุ่มวัยสามสิบผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในโลกธุรกิจ กลับกำลังจนมุมกับคำถามที่เรียบง่ายแต่เชือดเฉือนที่สุดในชีวิต "พิมพ์... รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ มันไม่ใช่การดุ แต่มันคือการพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุอยู่ใต้ผิวหนัง "รู้สิครับ ทำไมผมจะไม่รู้" พิมพ์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครง แต่ความหยิ่งทะนงในฐานะมนุษย์คนหนึ่งค้ำคอเธอไว้ "เราไปไหนมาไหนด้วยกัน ทำเหมือนคนเป็นแฟน แต่พอมีคนถาม... พี่กลับบอกว่าเป็นแค่ 'ลูกน้องคนสนิท' หรือไม่ก็ 'คนที่บริษัท' แบบนี้มันหมายความว่ายังไงล่ะครับ" ความจริงถูกโยนใส่หน้าอย่างไม่ไว้หน้า คีรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน ร่างสูงใหญ่ต้อนพิมพ์จนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ก่อนที่เขาจะใช้มือข้างหนึ่งยันทาบกับกระจก กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของตัวเอง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความร้อนจากร่างกายของเขาทำเอาสติของพิมพ์กระเจิงไปชั่วขณะ แต่เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย "คำว่าแฟน... มันสำคัญนักหรือไง" คีรินทร์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบฉายแววความดุดันผสมผสานกับความรuนร่อนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "การกระทำของพี่ทุกวันนี้มันยังชัดเจนไม่พออีกเหรอ พิมพ์มาดา" "ชัดเจนเหรอครับ?" พิมพ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาไหวระริกด้วยความน้อยใจ "การที่พี่แสดงความเป็นเจ้าของผมในที่ลับ แต่ทำเป็นไม่รู้จักผมในที่แจ้ง แบบนี้เหรอที่พี่เรียกว่าชัดเจน? ถ้าพี่กลัวว่าภาพลักษณ์ประธานบริษัทจะแปดเปื้อนเพราะเด็กฝึกงานอย่างผมนัก ทำไมตั้งแต่แรกถึงไม่ปล่อยให้ผมอยู่ส่วนผมล่ะครับ!" คำพูดประชดประชันนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ คีรินทร์ขบกรามแน่น ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงไม่หยุด ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนขาดผึ่งลงในเสี้ยววินาที มือหนาเลื่อนขึ้นจับล็อกปลายคางมนของเธอไว้มั่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมารับจูบจากเขาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ของคนปากแข็งที่ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองอย่างไร ริมฝีปากหนาบดFขยี้ลงมาด้วยความโหยหาและดุดัน รสชาติของความอัดอั้นตันใจทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสที่ร้อนแรงจนพิมพ์แทบหายใจไม่ทัน มือเล็กพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับไม่เป็นผลเมื่อเทียบกับแรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่า คีรินทร์บดเบียดริมฝีปากหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับต้องการลบคำพูดตัดพ้อทั้งหมดให้หายไปจากความทรงจำของเธอ ปลายนิ้วที่ล็อกคางอยู่เปลี่ยนเป็นสอดเข้า יםเส้นผมสีดำขลับเพื่อตรึงศีรษะให้รับสัมผัสจากเขาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รสจูบที่ทั้งดุดันและเว้าวอนทำให้หัวใจของพิมพ์ที่ตั้งกำแพงไว้สูงลิ่วเริ่มสั่นคลอนและหลอมละลายลงอย่างช้าๆ แต่ถึงอย่างนั้น... ความเจ็บลึกในใจก็ยังคงทำหน้าที่ของมัน เมื่อคีรินทร์ยอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย เพื่อให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด พิมพ์ก็หอบหายใจตัวโยน ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอาย เธอกัดริมฝีปากที่บวมเจ่อของตัวเองแน่น หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาอย่างน่าสงสาร แต่ความดื้อรั้นยังคงฉายชัดในแววตา "พี่คีย์..." เสียงหวานแหบพร่าเอמהขึ้นอย่างสั่นเทา "พี่ทำแบบนี้... แปลว่าเราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหมครับ? ตอบผมมาตรงๆ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คีรินทร์จ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังนั้น หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบ ความกลัวที่จะผูกมัดและความเคยชินกับการอยู่ตัวคนเดียวพยายามดึงรั้งเขาไว้ แต่ภาพของผู้หญิงตรงหน้าที่กล้าต่อกรและสั่นคลอนโลกทั้งใบของเขาได้... กลับมีอิทธิพลมากกว่าเหตุผลทั้งหมดในสมอง เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่เธอรอคอย— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณคีย์คะ... แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่แล้วค่ะ!" ร่างของเลขาหน้าห้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่ยังไม่ทันที่เลขาจะพูดจบประโยค คีรินทร์ก็หันขวับไปมองด้วยสายตาดุดันทรงอำนาจที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล พิมพ์ใช้จังหวะนั้นผลักอกแกร่งออกเบาๆ แล้วถอยหลังก้าวออกมา จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระรัว ปมที่ค้างคาใจยังไม่ทันได้คลี่คลาย ปัญหาใหม่ก็โถมเข้ามาซัดซะแล้ว... ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "นาโนบอทมาสเตอร์" ด้วยนะครับ!