สัมผัสที่เกินเลย

“ถ้าคุณจะเอาแต่มองด้วยสายตาแบบนั้น ก็ช่วยพูดอะไรสักอย่างเถอะครับคีรินทร์ อย่ามาใช้ความเงียบกดดันกันแบบนี้ ผมเบื่อ” พิมพ์มาดาสะบัดหน้าหนีจากร่างสูงที่ยืนต้อนเธอจนมุมอยู่ตรงมุมห้องนั่งเล่นของวิลล่าหรูริมหน้าผา บรรยากาศภายนอกมีเพียงเสียงคลื่นกระทบโขดหินดังแว่วมา แต่ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยความกดดันที่พุ่งสูงจนน่าใจหาย คีรินทร์ไม่ได้ขยับหนีไปไหน เขายังคงยืนค้ำแขนกับผนัง กักขังร่างบางไว้ในวงแขนอย่างถือสิทธิ์ “เบื่อหรือกลัว?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ แววตาของเขาดุดันและลุ่มลึกอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “เบื่อที่ผมเงียบ หรือกลัวว่าถ้าผมพูดออกมาจริงๆ คุณจะไม่มีทางหนีผมพ้น” พิมพ์มาดาสวนกลับทันควัน “ผมไม่ได้กลัวคุณ แค่รำคาญนิสัยชอบถือดีของคุณก็เท่านั้น ปล่อยได้แล้วครับ ที่นี่ไม่ใช่บริษัท และเราก็ไม่ได้มีดีลงานอะไรที่ต้องใกล้กันขนาดนี้” คีรินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มแบบที่ทำให้ใจของพิมพ์มาดาสั่นไหวจนแทบยืนไม่อยู่ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มใส “ถ้าไม่นับเรื่องงาน งั้นถือว่าเป็นการ ‘ส่วนตัว’ ก็แล้วกัน เพราะดูเหมือนใจของคุณตอนนี้ มันไม่ได้สั่งให้ผมปล่อย... แต่กำลังสั่งให้ผมทำอะไรที่มากกว่านี้” ฝ่ามือหนาที่เคยพิงผนังเลื่อนมาเชยคางมนให้เชิดขึ้น พิมพ์มาดาสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “คุณมันคนเผด็จการคีรินทร์ คุณคิดว่าทุกอย่างในโลกต้องหมุนรอบตัวคุณหรือไง” “อย่างน้อยตอนนี้... โลกของผมก็มีแค่คุณ” คำสารภาพเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความถือดีที่เคยมีมลายหายไปในชั่วพริบตา คีรินทร์ไม่ได้รอให้เธอได้ตั้งตัว เขากดจูบลงบนกลีบปากนุ่มนวลแต่หนักแน่น บดเบียดเพื่อทวงถามความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากปากแข็งนั่น พิมพ์มาดามือไม้สั่น พยายามผลักอกแกร่งออก แต่กลับกลายเป็นการกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสที่เกินเลยเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกายภาพ แต่มันคือการปะทะกันของอารมณ์ที่ถูกเก็บกดมานาน คีรินทร์ผละออกเพียงเล็กน้อยให้เธอได้หายใจ แต่สายตากลับฉาบไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะดับลง “บอกมา... ว่าคุณไม่รู้สึกอะไรเลย” เขาเค้นเสียงถามชิดริมฝีปาก “บอกมาสิพิมพ์มาดา ถ้าคุณกล้าพอ” พิมพ์มาดามองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเบาบางภายใต้ความนิ่งสงบของเขา เธอรู้ดีว่าหากตอบตกลงไปในตอนนี้ เส้นกั้นบางๆ ระหว่าง 'คู่ค้า' กับ 'คนรัก' จะพังทลายลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ “ถ้าผมบอกว่าผมรู้สึก... คุณจะทำยังไงต่อ” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า คีรินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกอดรัดเอวบางให้แนบชิดกับตัวเขามากขึ้นจนไม่เหลือช่องว่าง “ผมก็จะทำให้คุณรู้ว่า ต่อจากนี้... คุณจะไม่มีวันได้หนีจากกรงของผมไปไหนอีก” ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับการเปิดประตูห้องนั่งเล่นดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! “คุณคีรินทร์ครับ! เกิดเรื่องแล้ว... ทางหุ้นส่วนหลักที่กรุงเทพฯ ก่อเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงลูกน้องคนสนิททำลายบรรยากาศจนพังทลาย คีรินทร์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนหวานเป็นความเคร่งขรึมและเย็นเยียบในเสี้ยววินาที เขากดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างรวดเร็วก่อนจะผละออกไปอย่างเด็ดขาด ทิ้งให้พิมพ์มาดายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาครอบงำอีกครั้ง ในขณะที่เธอยังคงสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ที่เอว... และคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบว่า เรื่องที่ 'พังทลาย' ลงนั้น คือธุรกิจของเขา หรือคือความสัมพันธ์ของเธอกับเขากันแน่ ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "นาโนบอทมาสเตอร์" ด้วยนะครับ!