บุคคลที่สามโผล่มาทัก

"...แล้วเราเคลียร์เรื่องนี้กันไม่จบแน่ คุณคีรินทร์" เสียงของพิมพ์มาดาไม่ได้สั่นไหวอย่างที่คนตัวสูงกว่าคาดหวัง ตรงกันข้าม แววตาคู่คมที่ตวัดมองตรงมากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อยในตอนที่แผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานส่วนตัว คีรินทร์ก้าวเข้ามาประชิดจนพื้นที่หายใจระหว่างกันแทบไม่เหลือ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มทิ้งเงาทาบทับร่างบางจนมิด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ พิมพ์มาดา" คีรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงจนน่าขนลุก ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมไปแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ แม้จะเป็นการสัมผัสเพียงแผ่วเบา แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในอกของหญิงสาวได้อย่างประหลาด "กล้าต่อรองกับผม กล้าทำสัญญาบ้าๆ นี่ขึ้นมา แล้วยังกล้าท้าทายอำนาจของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วคุณจะมีข้ออ้างมาวุ่นวายกับชีวิตฉันเหรอคะ... เอ๊ย หมายถึง... คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นฉันเกินกว่าเรื่องในสัญญาต่างหากเล่า" พิมพ์มาดาเกือบหลุดคำพูดที่แสดงความสนิทสนมเกินเลยออกไป เธอรีบเบี่ยงหน้าหลบปลายนิ้วอุ่นจัดที่ไล้กรอบหน้าเธออย่างถือดี พร้อมกับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง ทว่าร่างของคีรินทร์กลับมั่นคงราวกำแพงหิน ยิ่งเธอผลัก เขายิ่งโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเริ่มร้อนระอุขึ้นทีละน้อย ความเงียบงันรอบตัวขับเน้นให้เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ชัดเจนขึ้น คีรินทร์ชอบเหลือเกินเวลาที่หญิงสาวพยายามทำตัวพยศ สายตาที่ดื้อรั้นและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างขัด ใจทำให้เขาอยากจะแกล้งให้หนัก มือหนาเปลี่ยนจาก การทัดผมเป็นการรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งรับ ร่างบางอุทานเบาๆ ก่อนจะเซถลาแนบชิดไปกับแผ่นอกแกร่ง ความอบอุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านทะลุกระดาษเสื้อเชิ้ตเข้ามาจนพิมพ์มาดาต้องสูดหายใจเข้าลึก "ปล่อยนะคุณคีย์ นี่มันเวลางาน..." เธอเอ็ดเสียงเบา พยายามใช้มือทั้งสองข้างดันไหล่หนาเอาไว้ แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงหรือจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้บ้าอำนาจได้ "เวลางานอะไรกัน นี่มันนอกเวลาทำการตั้งสิบนาทีแล้ว" คีรินทร์กระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพิมพ์มาดาต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "อีกอย่าง... ในฐานะคู่หมั้นกำมะลอที่คุณสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเอง คุณควรทำหน้าที่ให้มันสมจริงกว่านี้นะครับ ว่าไหม" "ใครสม... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า มันไม่ใช่การจูบที่รุนแรงเอาแต่ใจเหมือนครั้งก่อนๆ หากแต่เป็นการบดFเคล้าที่ค่อยเป็นค่อยไป ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเร่าร้อนและดึงดูดใจจนคนถูกกระทำสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือที่เคยผลักไหล่งмениเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตื่นตระหนกผสมปนเปไปกับความหวามไหวที่เธอเกลียดนักที่เธอดันเผลอไผลไปกับมัน คีรินทร์เองก็ไม่ได้คาดคิดว่าตัวเองจะปล่อยให้ความรู้สึกครอบงำจนถึงขั้นล้ำเส้นความสัมพันธ์ที่ตกลงกันไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหญิงสาวคล้ายสารเสพติดที่ทำให้เขาอยากเสพติดมากกว่านี้ รสชาติหวานล้ำที่ไร้การปรุงแต่งทำให้สติที่เคยควบคุมตัวเองได้เป็นอย่างดีเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ชายหนุ่มกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น บังคับให้ร่างบางแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้หายใจ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งคู่กำลังเต้นรำไปในจังหวะเดียวกันอย่างไร้การควบคุม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับเสียงระฆังเตือนสติ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างที่สุด ดวงตาคมกริบผละจากใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก เขายังคงโอบเอวพิมพ์มาดาไว้ไม่ยอมปล่อย ขณะที่หญิงสาวรีบใช้จังหวะนี้ผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้วยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอายและโกรธขึง "เข้ามา!" คีรินทร์ตวาดลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ประธานหนุ่มคิดว่าคงเป็นเลขานุการหน้าห้องที่มีเรื่องด่วนจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าหาญชาญชัยเคาะประตูเข้ามารบกวนเขาในยามวิกาลแบบนี้ แต่ทว่า... เมื่อบานประตูไม้เนื้อดีเปิดกว้างออก บุคคลที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่เลขาฯ สาวคนสนิท ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง เส้นผมเซ็ตอย่างประณีต และรอยยิ้มมุมปากที่พิมพ์มาดาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ปรากฏ Lกายขึ้นตรงหน้า "สวัสดีครับคุณคีรินทร์... ไม่คิดเลยนะครับว่าบริษัทคุณจะต้อนรับแขกด้วยบรรยากาศเร่าร้อนขนาดนี้" เสียงทุ้มเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองคีรินทร์ที่ยืนกอดเอวพิมพ์มาดาอยู่ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที คีรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างสูงทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนอย่างชัดเจน กล้ามเนื้อบริเวณกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ขณะที่พิมพ์มาคารู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง บุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาในเวลานี้... ไม่ใช่ใครอื่นเลยนอกจาก "กรณ์" อดีตคนรักเก่าที่เพิ่งเดินออกจากชีวิตเธอไปเมื่อหลายเดือนก่อน พร้อมกับบาดแผลในใจที่เธอยังไม่ทันได้ลืมเลือน และการปรากฏตัวของเขาในวันนี้ แน่นอนว่าไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน คีรินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย แขนแกร่งที่โอบเอวพิมพ์มาดาอยู่ไม่ได้คลายออก ตรงกันข้าม เขากลับดึงร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกว่าเดิมราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยคุกรุ่นไปด้วยความเสน่หาแปรเปลี่ยนเป็นสนามประลองอารมณ์ที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความคุกรุ่นในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ