สายตาที่เปลี่ยนไป

เอกสารรายงานสรุปงบการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการรีสอร์ต ถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง* สะท้อนก้องห้องทำงานเพดานสูงที่เงียบงันจนน่าอึดอัด พิมพ์มาดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยืนกอดอกมองหน้าผู้บริหารหนุ่มจอมเผด็จการที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวรัศมีเย็นชาที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย "คุณคีรินทร์ครับ อ่านให้ครบทุกบรรทัดก่อนค่อยโยนมันทิ้งดีกว่าไหมครับ หรือว่าทักษะการอ่านหนังสือเกินสามบรรทัดของท่านประธานมีปัญหา?" เสียงหวานเอ่ยแซะด้วยรอยยิ้มเย็นเฉียบ เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีเกรี้ยวกราดนั่นเลยสักนิด สองสัปดาห์ที่ผ่านมาภายใต้ "ดีลลับ" ที่ผูกมัดทั้งคู่ไว้ด้วยกัน ทำให้พิมพ์มาดาเรียนรู้ว่า ยิ่งเธอแสดงความอ่อนแอให้คีรินทร์เห็นมากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งขยี้เธอด้วยคำพูดเจ็บแสบมากเท่านั้น วิธีเอาตัวรอดที่ดีที่สุดคือการ "กัด" กลับทุกครั้งที่มีโอกาส คีรินทร์เงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงคมกลาปะทะกับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ชายหนุ่มไม่โต้ตอบด้วยการตะคอกเหมือนเคย ทว่าริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอันตึงเครียดเปลี่ยนเป็นความอันตรายในอีกรูปแบบหนึ่ง "ปากเก่งขึ้นนะพิมพ์มาดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงนั้นไม่ได้เกรี้ยวกราด หากแต่เจือไปด้วยความระอาปนเอ็นดูจางๆ ที่เจ้าตัวอาจไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ "เถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้ สงสัยงานที่ผมมอบหมายให้ยังน้อยเกินไป" "มันไม่ใช่แค่เรื่องงานครับ แต่มันคือเรื่องความยุติธรรม คุณใช้เกณฑ์อะไรมาตัดงบส่วนพัฒนาชุมชนท้องถิ่นออกครึ่งหนึ่ง ทั้งที่ตัวเลขในตารางมันฟ้องอยู่โต้งๆ ว่าชาวบ้านคือหัวใจหลักของโปรเจกต์นี้" พิมพ์มาดาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าว นิ้วเรียวชี้ไปยังหน้ากระดาษที่ถูกปัดตกลงบนพื้น "ถ้าคุณรังเกียจโปรเจกต์นี้ตั้งแต่แรก ทำไมไม่ยกเลิกมันซะตั้งแต่ตอนเซ็นสัญญา ทำไมต้องมานั่งจับผิดเด็กฝึกงานอย่างฉันทุกฝีก้าวด้วยล่ะครับ ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่" คีรินทร์นิ่งเงียบ ดวงตาคมกวาดมองร่างบางที่ยืนจังกะหม่อมเถียงฉอดๆ แววตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ตัวอักษรบนกระดาษรายงานอีกต่อไปแล้ว ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา... ตั้งแต่วันแรกที่ผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามาในชีวิตเขาด้วยความมุ่งมั่นและแววตาที่เต็มไปด้วยอคติ คีรินทร์จำได้แม่นว่าเขาเกลียดความยุ่งเหยิง เกลียดคนปากกล้า และเกลียดการถูกท้าทาย ทว่า... วันนี้ ทุกอย่างกลับตาลปัตร เขากลับพบว่าเสียงบ่นกระปอดกระแปดของพิมพ์มาดาในช่วงเวลาทำงานล่วงดึก กลายเป็นเสียงรบกวนสมาธิที่เขาเริ่มเสพติดอย่างไร้เหตุผล รอยยิ้มหยันยามที่เธอถือเอกสารเข้ามาประท้วง กลายเป็นภาพติดตาที่สลัดไม่หลุด และยิ่งเธอเชิดหน้าเถียงเขาด้วยความมั่นใจมากเท่าไหร่ หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายจากการถูกหักหลังในอดีต ก็คล้ายกับถูกก้อนหินก้อนใหญ่ทุ่มลงมาจนเกิดรอยร้าว สายตาที่คีรินทร์ใช้มองเธอในเวลานี้ จึงไม่ใช่สายตาของเจ้านายที่กำลังจับผิดลูกน้องอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือสายตาของ "ผู้ชายคนหนึ่ง" ที่กำลังสำรวจเรือنร่างและจิตวิญญาณของผู้หญิงที่ตนเองเผลอใจตกหลุมรักเข้าอย่างจัง "มองอะไรครับ? หน้าฉันมีตัวหนังสือพิมพ์ติดอยู่หรือไง" พิมพ์มาดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ความเงียบและแววตาคู่คมที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทำให้เธอนิ่งงัดไปชั่วขณะ สายตาคู่นั้น... มันร้อนรุ่มและลึกซึ้งเกินกว่าที่เจ้านายควรจะมองเลขาหรือเด็กฝึกงาน "เปล่า..." คีรินทร์ตอบเสียงแหบพร่า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ ขยับเข้ามาใกล้จนพิมพ์มาดาต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "แค่กำลังคิดว่า... ทำไมพักนี้เธอถึงสวยขึ้น" *ตึก... ตึก... ตึก...* หัวใจของพิมพ์มานากระตุกวูบ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อแผงอกกว้างของเขาย่างกรายเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคีรินทร์รubเข้าจมูกจนเธอเผลอสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ยถอยไปเลยนะ" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้ แต่คนตัวโตกว่ากลับไม่สะเทือน เขากลับใช้มือหนาข้างหนึ่งคว้าข้อศอกเธอไว้เบาๆ แล้วดึงเข้าหาตัว จนแผ่นหลังบางเกือบแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงาน "ไม่ได้บ้า..." คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาหา ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี "ผมพูดจริง พิมพ์มาดา... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ผมรู้สึกว่าการเถียงกับคุณมันสนุกกว่าการนั่งเซ็นเช็คอนุมัติโปรเจกต์ร้อยล้าน" "คุณคีรินทร์! ปล่อยนะ เรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่..." พิมพ์มาดาหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความโกรธเหมือนทุกที แต่เป็นเพราะความตื่นตระหนกกับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป เคมีร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวเขากำลังทำให้สมองเธอรวนเร "เรื่องงานพักไว้ก่อน..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "ตอนนี้ผมสนใจเรื่องของเรามากกว่า ว่าตกลงแล้ว... ที่คุณดื้อกับผมทุกวันนี้ เป็นเพราะเกลียดผมจริง ๆ หรือแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่ หืม?" "หลงตัวเองที่สุด!" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสวนกลับทันควัน แม้ใบหน้าจะแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู "ใครอยากจะเรียกร้องความสนใจจากคนปากร้ายอย่างคุณกัน ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะ..." "จะทำไม? จะแจ้งความข้อหาลวนลามท่านประธานในเวลางานงั้นเหรอ?" คีรินทร์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น "เชิญตามสบาย แต่บอกไว้ก่อนนะว่าห้องเก็บเสียงดีมาก และต่อให้เธอร้องดังแค่ไหน ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาขัดจังหวะหรอก" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มทำให้พิมพ์มาดากลั้นหายใจ เธอตระหนักได้ทันทีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ "เจ้านายสายซึน" คนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือเสือร้ายที่กำลังถอดเขี้ยวเล็บออกเพื่อรอขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยวด้วยความเต็มใจของเธอเอง ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน และคีรินทร์กำลังจะโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากเพื่อปิดปากความดื้อรั้นนั้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณคีย์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่..." เสียงแหลมสูงของเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างที่พุ่งเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไร้หัวใจ กำลังกักตัวเด็กฝึกงานสาวไว้ในอ้อมแขนบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีแนบชิดชนิดแนบเนื้อ คีรินทร์ตวัดสายตาดุด่าไปยังผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนเลขาหน้าห้องหน้าซีดเผือดเข่าอ่อน แต่ก่อนที่คีรินทร์จะได้เอ่ยปากไล่ตะเพิดใครออกไป พิมพ์มาดาก็ฉวยจังหวะที่เขากำลังไขว้เขว ผลักอกเขาเต็มแรงแล้วกระโดดถอยหลังออกมาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ทันที ดวงตากลมโตมองหน้าคีรินทร์แวบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินตามเลขาออกไปจากห้อง ทิ้งให้ประธานหนุ่มยืนกำมือแน่นด้วยความเสียดาย พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ จากประตูที่แง้มไว้ "...แล้วเราเคลียร์เรื่องนี้กันไม่จบแน่ คุณคีรินทร์" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของนาโนบอทมาสเตอร์มาโดยตลอดนะครับ