เกมการแก้แค้น

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นแอมเบอร์ราคาแพงระยับลอยวนอยู่รอบปลายจมูก ทว่ามันกลับไม่น่ารื่นรมย์เท่าปลายนิ้วอุ่นจัดที่ยังคงตรึงบั้นเอวของธีร์เอาไว้ราวกับคีมเหล็ก คณินทร์ไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหนเมื่อร่างโปร่งระหงของมินตราก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาคมกริบกวาดมองอดีตคู่หมั้นด้วยความเรียบเฉยราดรดความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายจนเย็นเยียบ แต่ท่อนแขนแกร่งที่โอบกระชับเอวของธีร์กลับทวีแรงบีบมากขึ้นโดยอัตโนมัติ “บังเอิญจังเลยนะคะคุณคินน์ ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่งานนี้... แล้วนี่...” มินตราจงใจลากเสียงยาวพร้อมกับชำเลืองมองร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเนาลีที่ยืนแนบชิดอยู่ข้างกายชายหนุ่ม รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบบนริมฝีปากฉาบลิปสติกสีแดงก่ำซ่อนประกายความไม่พอใจไว้ไม่มิด “น้องคนนี้... พนักงานใหม่ฝ่ายการตลาดหรือเปล่าคะ หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ตึกใหญ่” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เบี่ยงใบหน้าเรียวเล็กหันไปสบตาผู้หญิงที่พยายามตีตราให้เขาเป็นแค่ ‘เด็กในสังกัด’ ของคุณชายซึนปากร้ายอย่างจงใจ มือเรียวยกขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้คณินทร์อย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวเฉียดผ่านแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นกระหน่ำผิดจังหวะของคนตัวโต “พนักงานใหม่เหรอครับ?” ธีร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ากึ่งหยัน ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความซุกซนที่ฉายชัดเจน “พี่มินตรานี่ความจำสั้นจังนะครับ หรือช่วงนี้งานที่บริษัทเก่ารัดตัวจนไม่มีเวลาอัปเดตสถานะคนรอบตัวของคุณคินน์เขา... อ้อ จริงสิ ผมคงสำคัญตัวผิดไปหน่อย เพราะสำหรับบางคน... ต่อให้เคยใกล้ชิดกันแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นได้แค่ ‘คนนอก’ ที่คุณคินน์เขาไม่เคยคิดจะชายตาแลอยู่ดี” คำพูดเชือดเฉือนแบบนิ่มๆ แต่จիກกัดลึกถึงกระดูกดำทำเอาใบหน้าสวยเฉี่ยวของมินตราเผือดสีลงไปถนัดตา หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่คมตวัดมองธีร์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดหูขัดตา คณินทร์ก้มมองคนในอ้อมแขน นัยน์ตาคู่คมวาบไหวด้วยความรู้สึกซับซ้อน ปากร้ายๆ ของธีร์เวลานี้ช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเขาอยากจะก้มลงปิดปากช่างเจรจานั่นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกพึงพอใจประหลาดก็แล่นริ้วขึ้นมาในอกจนห้ามไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยอมออกตัวปกป้องอาณาเขตของตัวเองอย่างเปิดเผย แม้ปากจะบอกว่าเป็นแค่ ‘เกมแก้แค้น’ ก็ตาม “รู้ตัวก็ดีครับ” คณินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ดวงตาคมกริบเหลือบมองมินตราเพียงนิดก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของธีร์ด้วยถ้อยคำที่ทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ “ส่วนเธอกลับไปยืนนิ่งๆ เป็นเด็กดีในเกมของฉันได้แล้ว... อย่าล้นบทบาทให้มันมากนัก” “ใครเด็กดีของคุณกันเลิกฝันลมๆ แล้งๆ เถอะครับคุณคินน์” ธีร์กระซิบตอบลอดไรฟัน รอยยิ้มหวานฉ่ำถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าทันทีเมื่อเขาหันไปสบตากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อีกคนที่เพิ่งเดินถือแก้วแชมเปญเข้ามาสมทบพอดี “อ้าว... น้องธีร์ครับ มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียวครับเนี่ย ผมตามหาซะทั่วงานเลย” เสียงทุ้มนุ่มนวลของ ‘กรณ์’ รองประธานกรรมการบริหารฝ่ายพัฒนาธุรกิจหนุ่มหล่อโปรไฟล์​พรีเมียมดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มละลายใจที่ส่งตรงมาให้คนตัวเล็กโดยเฉพาะกรณ์เป็นหนุ่มนักเรียนนอกเนื้อหอมที่ตามจีบธีร์มาได้ร่วมเดือนแล้ว และทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว คณินทร์มักจะมีอาการ ‘หูผึ่ง ตาขวาง’ โดยอัตโนมัติทันที ธีร์เหลือบมองปฏิกิริยาของคนข้างกายผ่านหางตา ทันทีที่เห็นสันกรามคมสันของคณินทร์ขบเข้าหากันจนนูนเด่น และดวงตาคู่ดุนั้นเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากอิ่มก็ยกยิ้มกว้างขึ้นอย่างได้ใจ นี่แหละ... เหยื่อติดเบ็ดแล้ว! “พอดีผมมารับลมชมวิวแถวนี้กับคุณคินน์เขาน่ะครับพี่กรณ์ แต่พอดีตรงนี้อากาศมันเริ่มร้อนๆ พิกล... สงสัยคนแถวนี้จะอารมณ์ไม่ค่อยดี พาลให้อากาศรอบตัวติดลบตามไปด้วย” ธีร์จงใจลากเสียงหวานเชื่อม ดวงตาคู่สวยระยิบระยับขณะเอื้อมมือไปรับแก้วแชมเปญจากมือของกรณ์อย่างเป็นกันเอง ปลายนิ้วเรียวแกล้งแตะโดนฝ่ามืออุ่นของกรณ์เบาๆ จนอีกฝ่ายระบายยิ้มกว้างด้วยความยินดี คณินทร์แทบจะขว้างแก้วในมือทิ้งลงพื้น รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนคนรอบข้างต้องถอยร่างหนี มือหนาที่ปล่อยออกจากเอวบางเมื่อครู่กลับมากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังมือของกรณ์ที่ถือวิสาสะวางแตะอยู่บนลาดไหล่บางของธีร์อย่างสนิทสนม “มือ... เอาออกไปจากไหล่เขา” คณินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากตัวจนมินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับผวาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กรณ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แต่รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “อ้าว คุณคินน์... น้องธีร์เขาเป็นคนชวนผมคุยเองนะครับ อีกอย่าง ที่นี่ก็งานเลี้ยงการกุศล ไม่ใช่ห้องประชุมบอร์ดบริหาร ที่ใครจะมาออกคำสั่งห้ามโน่นห้ามรนี่ใครก็ได้จริงไหมครับน้องธีร์” ธีร์แสร้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ ทำตัวเป็นเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาที่ตกอยู่ท่ามกลางศึกชิงนาง... อ๊ะ ไม่ใช่สิ ศึกชิงนายเอกต่างหาก! “นั่นสินะครับพี่กรณ์... อยู่กับคุณคินน์ทีไร มีแต่กดดันจนหายใจไม่ออก สู้มาคุยกับพี่กรณ์ไม่ได้เลย ทั้งใจดี ทั้งสุภาพ แถมยัง... โอ๊ะ!” ร่างบางอุทานเบาๆ เมื่อจู่ๆ ข้อแขนเรียวก็ถูกกระชากอย่างแรงด้วยมือหนาที่ทรงพลัง คณินทร์ไม่อาจทนฟังคำเยินยอที่ธีร์มอบให้ชายอื่นได้อีกต่อไป แรงดึงมหาศาลลากดึงร่างของธีร์ให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของกรณ์ทันที ก่อนที่ร่างสูงจะพาเดินดุ่มๆ ตรงไปยังมุมอับสายตาหลังเสาต้นใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงโดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของใครหน้าไหนทั้งสิ้น “คุณคินน์! ปล่อยนะ เจ็บนะเว้ย!” ธีร์ร้องประท้วงเสียงหลง พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อฝ่ามือของอีกฝ่ายเปรียบเสมือนคีมเหล็กที่ไร้ความปรานี เมื่อลับตาผู้คน คณินทร์ก็เหวี่ยงร่างบางจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กักขังธีร์ไว้ระหว่างวงแขนแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่หอบกระชั้นบ่งบอกถึงโทสะที่กำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด “สนุกมากไหมหึ?” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันเอ่ยชิดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบจ้องมองคนปากเก่งด้วยแววตาดุดันราวกับเสือร้ายที่กำลังตะครุบเหยื่อ “การไปยืนอ่อยผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน... มันทำให้เธอรู้สึกสะใจมากใช่ไหม ธีรดนย์!” ธีร์เชิดคางขึ้นสู้สายตา แม้หัวใจจะเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ กับความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตนี้ แต่ริมฝีปากอิ่มกลับแย้มยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัว “ก็ไม่เชิงว่าสะใจหรอกครับ... แค่รู้สึกว่ามัน ‘สนุก’ ดีเวลาที่ได้เห็นคุณคินน์ทำหน้าเหมือนหมาบ้าที่กำลังจะหวงก้างน่ะครับ” ธีร์จงใจเน้นเสียงทีละคำอย่างท้าทาย “หรือว่า... คุณหึงผมจริงๆ ล่ะครับคุณคินน์?” คณินทร์ชะงักไปชั่ววินาที นัยน์ตาคู่คมไหววูบลงอย่างไม่มีใครทันตั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน “หึงเหรอ...?” คณินทร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ไอร้อนจากร่างหนาแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมจนธีร์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง “เธอมันก็แค่เด็กปากดีที่อยากลองดีกับไฟ... อยากรู้นักใช่ไหมว่าถ้าเล่นกับไฟแบบนี้ จุดจบมันจะเป็นยังไง” พูดจบ คณินทร์ก็ก้มลงประชิดริมฝีปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ธีร์ได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสร้อนแรงที่แฝงไปด้วยความหึงหวงและอารมณ์กรุ่นโกรธทำเอาสมองของธีร์ขาวโพลนไปชั่วขณะ มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกอีกฝ่ายออก กลับไร้เรี่ยวแรงจนต้องกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ท่ามกลางความเงียบสงบมุมอับสายตา เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหวานคุ้นหูที่เรียกหาชื่อชายหนุ่ม “คุณคินน์คะ... อยู่แถวนี้หรือเปล่า เอ๊ะ... เสียงอะไรแถวเสานั้นน่ะ?” เสียงของมินตราที่ดังขึ้นใกล้เข้ามาทุกทีทำเอาสติที่กระเจิดกระเจิงของธีร์กลับคืนมา มือเรียวออกแรงผลักแผงอกกว้างเต็มแรง ทว่าคณินทร์กลับยิ่งกดริมฝีปากแนบแน่นขึ้นกว่าเดิม รósร่าและดุดันราวกับจะลงโทษคนดื้อรั้น และในวินาทีที่เงาร่างของมินตรากำลังทาบทับเข้ามาใกล้หลังมุมเสา คณินทร์ก็ผละใบหน้าออกช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแกร่งไล้เช็ดคราบลิปสติกที่เลอะมุมปากของธีร์ด้วยความทะนุถนอมขัดกับสายตาดุดันท้าทาย นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่ธีร์ด้วยประกายลึกล้ำก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างใบหู “เกมนี้เธอยังเล่นไม่จบหรอกนะ... เพราะคนที่จะชนะในเกมนี้ มีแค่ฉันคนเดียว” ---------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้คุณชายซึนกับยัยตัวแสบนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!