กรงขังหัวใจ

"ถ้าคุณยังก้าวขาออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ธีรดนย์ เตรียมตัวรับผลที่จะตามVกรรมได้เลยค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้บ่งบอกถึงความล้อเล่นแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของคณินทร์ฉายแววคุกกรุ่นราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหวงอาณาเขต มือหนาคว้าข้อมือเรียวของอีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างเพรียวบางของธีร์ก็เซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้าง ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกادสัมผัสจนคนถูกกักขังต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความหัวเสีย "ปล่อยนะคุณคินน์! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมแบบนี้! เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!" ธีร์ตวัดสายตากลับมาเผชิญหน้า ความโกรธระคนหงุดหงิดฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่สวย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง มืออีกข้างพยายามแกะนิ้วแกร่งที่พันธนาการข้อมือเขาไว้อย่างกับคีมเหล็ก แต่ดูเหมือนยิ่งดิ้น แรงบีบกระชับนั้นก็ยิ่งเพิ่มดีกรีความแน่นหนาขึ้นไปอีก ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้กินอะไรเป็นอาหาร ถึงได้เผด็จการและเอาแต่ใจตัวเองได้ขนาดนี้! เหตุการณ์เมื่อครู่ที่คณินทร์บังเอิญเผชิญหน้ากับบุคคลที่ไม่คาดคิดบริเวณหน้าห้องพักยังคงทิ้งความตึงเครียดไว้ในอากาศ แต่แทนที่เจ้าตัวจะสนใจปัญหารอบตัว เขากลับพุ่งเป้ามาที่ 'การกักบริเวณ' คนตรงหน้าทันทีโดยไม่ฟังเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คณินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน "ลืมไปแล้วหรือไงว่าเอกสารสัญญาโปรเจกต์ใหม่ หรือแม้กระทั่งตารางชีวิตของคุณตอนนี้ มันอยู่ในความรับผิดชอบของใคร... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องอยู่ในการควบคุมของฉัน สี่สิบแปดชั่วโมงต่อจากนี้ ห้ามไปไหนทั้งสิ้น!" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" ธีร์สวนกลับทันควัน เสียงหวานตวาดใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีคุณชายตระกูลดัง "ผมไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยนะ! ผมมีงาน มีชีวิตส่วนตัว ทำไมผมจะต้องมานั่งทนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมกับคนประสาทกินอย่างคุณด้วย!" "เพราะผมสั่ง!" คณินทร์กดเสียงต่ำลงไปอีกขั้น โน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจดวงน้อยของธีร์กระตุกวูบ แต่นายเอกของเรามีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ ธีร์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาววับด้วยความพยศ ทว่าลึกๆ ในอกกลับเต้นรัวรากับตีกลองเพลเมื่อระยะห่างระหว่างกันมันน้อยเกินไป มากจนควบคุมความหวั่นไหวไม่ได้ ความซึนปากร้ายของคณินทร์กำลังแปลงร่างเป็นความเผด็จการสายคลั่งรักแบบเต็มขั้น และเขาก็ไม่คิดจะปล่อยเหยื่อในกรงนี้ไปไหนเด็ดขาด "ต่อให้คุณจะเอาโซ่มาล่ามผมไว้ ผมก็จะหาทางหนีอยู่ดี" ธีร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มเพื่อแสดงออกถึงความแข็งกร้าว ทั้งที่มือข้างที่ถูกกُمไว้เริ่มสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธ "งั้นก็ลองดูสิครับ..." คณินทร์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและจริงจังจนน่ากลัว "ถ้าคุณก้าวขาออกนอกห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะทำให้คนทั้งบริษัทรู้ว่า 'เด็กปั้น' คนโปรดของฉัน... มีรอยคราบอะไรอยู่บนตัวบ้าง" ! คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของคนตัวโตทำเอาธีร์อ้าปากค้าง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ทั้งอาย ทั้งโกรธ จนอยากจะยกเท้าขึ้นมาถีบยอดอกคนฉวยโอกาสสักทีสองที ไอ้คนสารเลว! ไอ้คุณชายไร้ยางอาย! "คุณ... คุณมันทุเรศที่สุด!" ธีร์หน้าแดงแจ๋ พยายามบิดข้อมือหนີสุดแรงเกิด แต่คินน์กลับรวบเอวบางเข้ามาชิดแนบเนื้อยิ่งกว่าเดิม ล็อกตัวเขาไว้ในอ้อมแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันหลุดรอด "ยอมรับความจริงซะเถอะธีร์... ว่าคุณหนีผมไม่พ้นหรอก" คณินทร์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่กำลังดิ้นรนด้วยความเอ็นดูระคนหวงแหน ลึกๆ ในใจของเขากลัว... กลัวเหลือเกินว่าถ้าปล่อยมือจากคนคนนี้ไปแม้แต่วินาทีเดียว เขาอาจจะสูญเสียโอกาสที่จะได้หัวใจดวงนี้ไปตลอดกาล เหตุการณ์เมื่อครู่ที่หน้าห้อง—ผู้ชายคนนั้นกำลังกลับมาทวงสิทธิ์ และเขาย่อมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งคนของเขาไปเด็ดขาด บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องท่ามกลางความตึงเครียด ธีร์หยุดดิ้นไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับแววตาที่ฉายความไหววูบชั่วพริบตาของคณินทร์ แววตาที่ไม่ได้มีแค่ความดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่... ความรู้สึกที่หนักหน่วงจนน่ากลัว ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบกริบในห้องชุดหรูทันที คณินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ขณะที่ธีร์เบิกตากว้างเสมือนเห็นทางรอด "ปล่อยผมนะ มีคนมา..." ธีร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักอกอีกฝ่าย "ช่างหัวมันสิ" คณินทร์คำรามต่ำในลำคอ ไม่ยอมขยับเขยื้อนร่างออกจากตัวนายเอกแม้แต่น้อย สายตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางเฉียบที่เอาแต่ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! (ครั้งนี้เสียงเคาะรัวเร็วกว่าเดิม พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอก) "พี่คินน์คะ! มินเองนะ ทำไมไม่ล็อกห้องคะเนี่ย..." เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดีดังลอดเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง มินตราก้าวเข้ามาในห้องรับแขกด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะแข็งค้างและแตกสลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อสายตาของเธอกวาดมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ—ภาพที่คุณชายคณินทร์ผู้แสนเย่อหยิ่ง กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับไอ้เด็กพนักงานหน้าจืดคนเดิม แนบชิดจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน! ดวงตาของมินตราเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวและริษยาที่พวยพุ่งขึ้นมาจนแทบคลั่ง! และในวินาทีนั้นเอง... คณินทร์ก็ค่อยๆ หันใบหน้าคมคายกลับไปมองผู้มาเยือนช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก ผิดกับมือหนาที่ยังคงกระชับเอวบางของธีร์ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือแม้แต่ปลายนิ้วเดียว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันหลุดพ้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!