หึงจนหน้ามืด

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มของธีร์ คือชนวนระเบิดชั้นดีที่ทำลายสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดของคณินทร์ให้พังครืนลงมาในเสี้ยววินาที ปฏิเสธไม่ได้เลยค่ะว่าภาพตรงหน้ามันบาดตาบาดใจเสียจนต่อมความยับยั้งชั่งใจที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดของคุณชายคินน์ขาดผึ่งลงอย่างไร้เยื่อใย ใครจะไปคิดล่ะคะว่าการเดินมาเดินเลือกซื้อของในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองช่วงเย็นวันศุกร์ จะทำให้เขาต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ—ภาพที่ธีรดนย์ คนปากเก่งที่ชอบต่อปากต่อคำกับเขาจนน่าหมั่นไส้ กำลังยืนระบายยิ้มกว้างชนิดที่ตาหยีให้กับ 'ไอ้กรณ์' ศัตรูหัวใจตัวฉกาจสมัยมหาวิทยาลัยที่บังเอิญเดินมาเจอและทำทีเป็นเข้ามาทักทาย แถมเจ้าบ้านั่นยังถือวิสาสะยื่นมือไปปัดปอยผมที่ตกลงมาเคล้ากรอบหน้าหวานของคนตัวเล็กกว่าอย่างสนิทสนมอีกด้วย! เส้นเลือดที่ขมับข้างขวาของคินน์ปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นฉายแววความหึงหวงรุนแรงจนแทบจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด เขาก้าวฉับๆ เข้าไปในระยะประชิดด้วยความเร็วสูงชนิดที่ว่าต่อให้พายุเฮอร์ริเคนก็ยังเทียบไม่ติด "อ้าว คินน์... บังเอิญจังนะ ไม่คิดว่าจะเจอ–อุpt!" เสียงทักทายอย่างเป็นกันเองของมินตราที่ถือถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรังเดินตามหลังเขามาติดๆ ถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคุณชายตระกูลดังสะบัดตัวเดินหนีเธอราวกับเธอเป็นแค่อากาศธาตุ ทิ้งให้แฟนเก่าหน้าเสียยืนเคว้งคว้างอยู่กลางทางเดินห้างหรู ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น คินน์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นในวินาทีนี้ เป้าหมายเดียวของเขาคือการพุ่งตัวเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองที่ยืนหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข พรึบ! แรงดึงกระชากข้อแขนเรียวของธีร์ให้หันขวับมาตามแรงเหวี่ยงนั้นรุนแรงเสียจนร่างโปร่งเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของใครบางคนเข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นจมูกปะปนกับกลิ่นไอความโกรธกรุ่นลอยแตะจมูกทันทีที่ใบหน้าของเขาเกือบจะชนเข้ากับปกเสื้อเชิ้ตสีเข้ม "เฮ้ย! อะไรเนี่ย..." ธีร์ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่พอใจเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าเป็นใคร "คุณคินน์! เล่นบ้าอะไรเนี่ย เจ็บนะ!" "เจ็บเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะตวัดกลับมาจ้องเขม็งที่ใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังแสดงอาการเหวอสนิท "แล้วที่ยืนหัวเราะต่อกระซิกให้ไอ้หน้าตัวเมีย... เอ้ย ไอ้หน้าหล่อนี่เมื่อกี้ ไม่เห็นบ่นว่าเจ็บสักคำ!" คำพูดประชดประชันและน้ำเสียงที่เจือความหึงหวงแบบไม่คิดจะปิดบังทำเอาธีร์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่คิ้วเรียวสวยจะขมวดเข้าหากันด้วยความฉุนเฉียว ชายหนุ่มพยายามบิดข้อมือตัวเองออกจากพันธนาการแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออุ้งมือหนาของอีกฝ่ายราวกับคีมเหล็กกล้า "คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย!" ธีร์ตวาดกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธระคนอับอายเพราะมีผู้คนเริ่มหันมามอง "ปล่อยนะ! ผมจะคุยกับเพื่อน คุณมีสิทธิ์อะไรมาลากผมออกมาแบบนี้เล่า!" "เพื่อน?" คินน์ทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกสุมจนลุกโชน "หึ! เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออย่างนั้นน่ะเหรอ? ถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนั้น ถ้าผมมาช้ากว่านี้อีกนิด นายคงยอมให้มันพาไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนแล้วมั้ง!" "นี่คุณ!" ธีร์หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกน้อยใจและโกรธกรุ่นตีรวนขึ้นมาในอกจนแยกไม่ออกว่าตอนนี้เขาควรจะโกรธที่อีกฝ่ายไร้เหตุผล หรือควรจะหวั่นไหวกับแววตาหึงหวงที่แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งนั่นกันแน่ "พูดจาบ้าอะไรไม่เข้าท่า! คนเขาแค่บังเอิญทักทายตามมารยาทประสาคนเคยรู้จักกัน คุณนั่นแหละเป็นบ้าอะไร อยู่ๆ ก็พาลใส่คนอื่นอยู่เรื่อย!" "ใช่! ผมมันบ้า!" คินน์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละความกิริยาถมึงทึงลงแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรดแก้มใสทำให้หัวใจดวงน้อยของธีร์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมมันบ้าที่ต้องมาทนเห็นคนปากเก่งแถวนี้ไปอ่อยผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย ทั้งที่... ทั้งที่..." คินน์ชะงักไปชั่วครู่ ราวกับเขากำลังพยายามกลืนคำพูดบางอย่างที่เกือบจะหลุดปากออกไปลงคอ ประโยคที่ว่า *'ทั้งที่คนคนนั้นเป็นของผมคนเดียว'* เกือบจะหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักอยู่รอมร่อ หากแต่ความถือดีและฟอร์มจัดที่ติดเป็นนิสัยยังคงทำหน้าที่เหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้ทัน ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังคุกกรุ่นจนแทบจะระเบิดเป็นจุล เสียงทุ้มของบุคคลที่สามก็แทรกขึ้นมาขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน "มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับคุณธีร์?" กรณ์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ครู่ใหญ่ ตัดสินใจเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสุภาพแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายในแววตา รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้คินน์นั้นช่างเยาะเย้ยและกวนประสาทเสียจนเส้นเลือดที่ขมับของคุณชายคินน์เต้นตุบๆ หนักยิ่งกว่าเดิม "พอดีผมเห็นคุณคินน์ดูท่าทางหัวเสียใส่คุณธีร์ซะเหลือเกิน เผื่อผมจะช่วยเคลียร์อะไรให้มันดีขึ้นได้บ้าง" เคลียร์งั้นเหรอ? คำว่าช่วยเคลียร์ของไอ้หน้าหล่อนี่มันแปลว่ามันอยากหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ! คินน์ตวัดสายตาดุดันกลับไปมองหน้ากรณ์ทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบ มือหนาที่จับข้อมือธีร์อยู่เปลี่ยนมาเป็นโอบกอดรอบเอวบางของคนตัวเล็กกว่าเข้ามาแนบชิดติดกับลำตัวของตนเองอย่างแสดงความเป็นเจ้าของทันทีโดยไม่ต้องขออนุญาต "เรื่องของผัวเมีย... คนนอกอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์มาเสือก!" สิ้นคำพูดกระชากใจและประโยคประกาศิตที่ทรงพลังที่สุดในสามโลก ธีร์ถึงกับอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมดในพริบตาเดียว ความร้อนผ่าววิ่งพล่านขึ้นมารวมกันบนใบหน้าจนมันร้อนฉ่าราวกับถูกไฟลวก ขณะที่กรณ์เองก็ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อได้ยินประโยคแสดงความเป็นเจ้าของแบบขวานผ่าซากนั้น ทว่า—ในจังหวะที่หัวใจของธีร์กำลังเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก และศึกย่อมๆ ระหว่างสองหนุ่มกำลังจะปะทุขึ้นอีกรอบ เสียงทุ้มหวานคุ้นหูก็เอ่ยแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของคินน์ พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงบนหัวไหล่กว้างของเขา "อ้าว คินน์คะ... อยู่นี่เองเหรอ มินตามองหาตั้งนานแหนะ แล้วนี่... กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะเนี่ย?" มินตราที่เดินตามมาทัน ยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ พร้อมกับเอื้อมมือเรียวเข้ามาหมายจะแตะแขนแกร่งของคินน์เพื่อดึงให้เขาหันมาสนใจเธอ คินน์ชะงักกึก สีหน้าถมึงทึงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความยุ่งยากใจในเสี้ยววินาที ขณะที่ธีร์ที่ยืนมองภาพนั้นอยู่ภายใต้วงแขนแกร่งกลับแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาที่ฉายความหวั่นไหวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยชาและเย้ยหยันทันที "อ๋อ แฟนเก่ามาตามสินะครับ..." ธีร์ลอยหน้าลอยตาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะใช้มือดันแผงอกกว้างของคินน์ให้ออกห่างจากตัว "งั้นก็ตามสบายเถอะครับคุณคินน์ ผมไม่อยากเป็นก้างขวางคอความสัมพันธ์รีเทิร์นของใคร... เชิญ!" พูดจบ ธีร์ก็สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วหันหลังเดินหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนในห้างสรรพสินค้าทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง! "ธีร์! เดี๋ยวสิโว้ย!" คินน์สบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นร่างโปร่งเดินหนีลิบๆ ไป เขาผลักมือของมินตราให้ออกห่างจากตัวอย่างไม่ใยดี ร่างสูงทำท่าจะก้าวเท้าวิ่งตามคนตัวเล็กไปทันที แต่ทว่า—เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังของเขา พร้อมกับมือปริศนาที่เอื้อมมาจับไหล่ของเขาไว้แน่น กลับทำให้คินน์ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน "ใจร้อนจังนะ... น้องคินน์ คิดเหรอว่าจะตามเขาทันในสภาพนี้?" คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้นทันที—และวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุดสะะดุดลงเมื่อพบว่าผู้ชายที่ยืนขวางทางเขาอยู่คือใคร! ติดตามความสนุกตอนต่อไปใน "กับดักรักฉบับร้ายของคุณชายซึน" นะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ — ดาวตกคืนคริสต์มาส