ธีร์กับความอดทนที่สิ้นสุด

"ถ้าการอยู่ตรงนี้มันทำให้คุณรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกในละครฉากเดิมๆ ของคุณ... ฉันว่าเราควรพอแค่นี้เถอะค่ะ" น้ำเสียงของมินตราไม่ได้ดัง แต่มันชัดเจนพอที่จะแทรกผ่านความอึดอัดในห้องรับรองวีไอพีจนทุกคนรอบตัวต้องกลั้นหายใจ ทว่าคนที่ควรจะรู้สึกรู้สาที่สุดกลับนิ่งเงียบ คินน์ยืนกอดอก ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงจนไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตาคมกริบเหลือบมองผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ก่อนจะตวัดกลับมามองธีร์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "ละครฉากเดิมๆ งั้นเหรอครับ" ธีร์ทวนคำ พลางกวาดสายตามองหน้าอดีตคู่หมั้นของอีกฝ่ายสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของคุณชายซึนปากแข็ง หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นแรงยามอยู่ใกล้ กลับรู้สึกชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก "คุณมินตราพูดถูกนะคะ... ผมเองก็เบื่อเต็มทีแล้วเหมือนกันกับบทบาท 'ส่วนเกิน' ที่พวกคุณพยายามยัดเยียดให้" "ธีร์..." คินน์เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ น้ำเจือแววคุกคามที่มักจะใช้กดดันคนอื่นเสมอ แต่วันนี้... มันใช้ไม่ได้ผลกับธีร์อีกต่อไปแล้ว "อย่าเรียกผมด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยครับคุณคินน์" ธีร์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงน้อยนิดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนเหวAลึกที่ถูกขุดขึ้นมาคั่นกลางระหว่างเขากับผู้ชายปากร้ายคนนี้ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณทำเหมือนผมเป็นของตาย ทำเหมือนความรู้สึกของผมเป็นเรื่องตลกที่คุณจะหยิบมาล้อเล่นตอนไหนก็ได้ อยากผลักไสก็ผลัก อยากดึงเข้าหาเพื่อความสะใจก็ทำตามอำเภอใจ... พอทีเถอะค่ะ ผมเหนื่อยแล้ว" คำว่า 'พอที' กระแทกเข้ากลางใจของคนฟังอย่างจัง คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมวับไหววูบด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ มือหนาที่กอดอกอยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงก้าวเข้าไปหาหมายจะคว้าข้อมือเรียวไว้เหมือนทุกที แต่ธีร์กลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา ภาพนั้นทำให้คินน์ชะงักค้างกลางอากาศ ความตื่นตระหนกแล่นริ้วขึ้นมาในอกเป็นครั้งแรก "ธีร์ อย่าดื้อ" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคู่นั้นพยายามส่งสัญญาณเตือนว่าอย่าล้ำเส้น แต่สำหรับธีร์แล้ว เส้นที่ว่ามันขาดสะบั้นลงไปตั้งแต่เห็นมินตราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหนือกว่าเมื่อครู่แล้ว "ใครกันแน่ที่ดื้อรั้นและไม่ยอมมองความจริง" ธีร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "คุณกลัวอะไรเหรอครับคุณคินน์? กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าคุณแคร์ผม? หรือว่ากลัวความจริงที่ว่า... คุณขาดผมไม่ได้กันแน่?" คำถามจี้ใจดำทำเอาคินน์พูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ มินตราที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นท่าทีที่คินน์แสดงออกต่อหน้าคนนอก แม้ปากจะบอกว่าถอย แต่แววตาของเธอ, หญิงสาวผู้เคยครอบครองหัวใจของคุณชายคินน์ กลับเต็มไปด้วยความริษยาที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด "นายคิดไปถึงไหนกัน ธีรดนย์" คินน์กดเสียงต่ำ พยายามดึงฟอร์มความเย่อหยิ่งกลับมากลบเกลื่อนความร้อนรนในอก "ฉันไม่มีเหตุผลต้องกลัวอะไรทั้งนั้น และถ้าเธออยากจะไปนัก... ก็เชิญ!" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ธีร์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ยิ้มที่ไร้ซึ่งความสดใสใดๆ ยิ้มที่ทำให้หัวใจของคินน์กระตุกวูบอย่างรุนแรง "นั่นสินะครับ... ผมมันก็แค่คนนอกนี่นา" ธีร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็งครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดบัตรพนักงานและกุญแจสำรองที่ถือติดมือไว้วางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดัง *กริ๊ก* "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา... ลาก่อนครับคุณคินน์" ร่างโปร่งหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องรับรองทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีกเป็นครั้งที่สอง แผ่นหลังบางที่สั่นเทาเล็กน้อยแต่มุ่งมั่นที่จะเดินจากไป สร้างความรู้สึกหน่วงแปลกประหลาดในอกของคินน์ ราวกับมีใครเอามือมาบีบหัวใจของเขาจนแน่น "ธีร์!" คินน์ตะโกนเรียกชื่อนั้นลั่นห้อง ร่างสูงขยับจะก้าวตามออกไปทันทีด้วยความร้อนรนที่อยู่เหนือการควบคุม ทว่ากลับถูกมือเรียวของมินตราคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน "คินน์คะ อย่าไปนะ... คุณจะวิ่งตามเด็กนั่นไปจริงๆ เหรอคะ?" มินตราส่งเสียงอ้อนวอน พร้อมกับทำท่าจะโผเข้ากอด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เห็นผู้ชายที่เธอพยายามทวงคืนกำลังจะหลุดมือไปตลอดกาล "ปล่อย!" คินน์สะบัดแขนออกอย่างไร้เยื่อใย แรงเหวี่ยงนั้นทำคอมินตราเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตาคู่นคมกริบมองอดีตคู่หมั้นด้วยความรำคาญใจถึงขีดสุด "อย่าล้ำเส้นมินตรา เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน" พูดจบ คินน์ก็ไม่รอช้า เขาสาวเท้ายาวๆ เพื่อพุ่งออกไปที่ประตูหน้าทันที ความรู้สึกร้อนรุ่มตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก สัญชาตญาณดิบในตัวบอกชัดเจนว่าหากเขาปล่อยให้ธีร์เดินออกไปจากชีวิตในตอนนี้ เขากقอาจจะไม่มีวันได้รอยยิ้มหรือสายตาคู่นั้นกลับคืนมาอีกเลย แต่ทว่า... เมื่อเขาผลักประตูกระจกบานใหญ่พ้นออกมาสู่โถงทางเดินด้านนอก ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้ฝีเท้าที่กำลังเร่งรีบต้องหยุดชะงักกึกทันที ร่างโปร่งของธีร์ไม่ได้กำลังเดินหนีอย่างที่เขาคิด... แต่กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงมุมเสา ใกล้กับลิฟต์โดยสาร โดยมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ หน้าตาหล่อเหลาคมคายระดับนายแบบกำลังยืนยิ้มกริ่ม พร้อมกับถือวิสาสะใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นมาเบาๆ เพื่อปาดหยาดน้ำตาที่ซึมอยู่ตรงหางตาให้ธีร์อย่างทะนุถนอม เสียงทุ้มนุ่มเอמהเอื้อนประโยคที่ดังแว่วมาเข้าหูคินน์พอดี ชัดเจนทุกถ้อยคำจนคนฟังเลือดขึ้นหน้า "ร้องไห้เพราะผู้ชายใจร้ายแบบนั้น... ไม่คุ้มกับหยดน้ำตาสักหยดหรอกนะคนดี สนใจเปลี่ยนเป้าหมายมาซบไหล่พี่แทนไหมครับ?" คินน์เบิกตากว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักว่าไอ้หน้าหล่อที่บังAาญมาแตะต้อง 'คนของเขา' กลางห้างดังคือนរใคร—มันคือศัตรูหัวใจตัวฉกาจที่เขาเกลียดขี้หน้ามานานนั่นเอง! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความซึนของพี่คินน์และน้องธีร์มาจนถึงตอนนี้ค่ะ รักนะคะ!)