การมาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นที่เคยอบอวลอยู่ในความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน ลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคณินทร์ราวกับตั้งใจจะปลุกเร้าอดีตให้ฟื้นคืน "ใครใช้ให้เธอเข้ามาในห้องผม... มินตรา!" น้ำเสียงของคินน์ไม่ได้มีแววดีใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยความระแวงและรังเกียจเดียดฉันท์ชัดเจน ร่างสูงสง่าในสูทสั่งตัดพิเศษก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว มือหนากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด มินตราส่งยิ้มหวานหยด ยิ้มแบบที่ผู้หญิงคนนี้ใช้บงการทุกอย่างในอดีต หล่อนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด รองเท้าส้นสูงส่งเสียงกระทบพื้นห้องทำงานหรูหราเป็นจังหวะน่ารำคาญในความรู้สึกของคนมอง "ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้นล่ะคะคินน์ หรือว่า... กลัวว่าฉันจะเห็นความลับอะไรที่คุณกำลังซ่อนไว้อยู่กันแน่" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม แฝงความเย้ายวนที่ตั้งใจทอดสะพานอย่างเปิดเผย ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายแห่งความมั่นใจ หล่อนไม่สนใจท่าทีเย็นชาไร้เยื่อใยนั้นเลยสักนิด เพราะสำหรับมินตราแล้ว ความเย็นชาของคินน์เป็นเพียงเปลือกนอกที่เธอพร้อมจะกะเทาะมันออกด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเธอเอง คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ความลับ? คนอย่างมินตราคงไม่เข้าใจหรอกค่ะว่า พื้นที่ส่วนตัวและการให้เกียรติคนอื่นมันแปลว่าอะไร ถึงได้กล้าเดินเข้ามาในห้องทำงานคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ รยส. แผนกต้อนรับปล่อยให้คนนอกขึ้นมาได้ยังไง เดี๋ยวฉันคงต้องไปเคลียร์ใหม่" พูดจบ คินน์ก็ทำท่าจะเอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย แต่รวดเร็วยิ่งกว่า มินตราบิดตัวเข้ามาประชิด มือเรียวบางคว้าข้อมือของเขาไว้ทันที ความตั้งใจไม่ใช่การเหนี่ยวรั้งด้วยความโหยหา แต่เป็นการจงใจสร้างภาพบางอย่างให้เกิดขึ้นในมุมอับสายตาของประตูกระจกฝ้าด้านนอก "อย่าใจร้ายกับนักเลยนะคะคินน์ เราไม่ได้เจอกันนานตั้งนาน... เรื่องของเราในอดีต มันไม่มีค่าพอที่จะคุยกันดีๆ เลยเหรอคะ" มินตราเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นตัดพ้อ ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร เป็นทักษะการแสดงชั้นยอดที่เกือบจะแนบเนียน หากไม่ใช่เพราะแววตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ นั่น ในวินาทีนั้นเอง... ประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน "คุณคินน์ครับ... เอกสารงบประมาณไตรมาสนี้... เอ่อ ขอโทษครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของธีรดนย์ที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงข้ามวงกบประตู เอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นกระเบื้องเสียงดังสนั่น *เคร้ง* ดวงตากลมโตของธีร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—คณินทร์ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน โดยมีมินตราหญิงสาวสวยเฉี่ยวในชุดเดรสแบรนด์เนมยืนประชิดตัว มือของหล่อนยังคงแตะอยู่บนข้อมือของเจ้านายหนุ่ม ภาพนั้นช่างดูสนิทสนมและชวนให้ตีความไปไกลลิบโลกโดยไม่ต้องพยายาม หัวใจของธีร์กระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดพุ่งจี๊ดขึ้นมากลางอก ร้อนรุ่มราวกับมีใครเอาพริกไทยมาสาดใส่ความรู้สึก รอยยิ้มที่เคยมีประจำตัวเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยแววตาเรียบนิ่งที่ซ่อนความไหววาวเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตา ให้ตายเถอะ... นี่สินะเหตุผลที่อีกฝ่ายดูหงุดหงิดตั้งแต่เช้า นี่สินะ "แขกไม่ได้รับเชิญ" ที่เข้ามาสร้างความปั่นป่วนในอาณาจักรของท่านประธานจอมซึน คินน์หน้าถอดสีทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมินตราอย่างแรง ราวกับถูกของร้อนลวก "ธีร์! เดี๋ยว... ฟังผมก่อน มันไม่ใช่..." "อ๋อ... ผมเข้าใจแล้วครับ" ธีร์สวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกจนคนฟังต้องสะดุ้ง ริมฝีปากบางยกยิ้มหยันนิดๆ แบบที่ชอบทำเวลาประชดประชัน "ผมคงเข้ามาผิดจังหวะจริงๆ ด้วย ขอประทานโทษด้วยนะครับท่านประธาน พอดีผมเห็นเอกสารด่วนกลัวว่าจะเซ็นไม่ทันรอบบ่าย แต่ดูท่าทางตอนนี้... คุณคินน์น่าจะมี 'ภารกิจสำคัญ' ที่เร่งด่วนกว่าเรื่องงานเยอะเลยนี่ครับ" คำว่า 'ภารกิจสำคัญ' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงประชดประชันแบบเต็มพิกัด ธีร์ก้มลงเก็บเอกสารที่หล่นพื้นด้วยท่าทางรวดเร็ว ไม่ยอมเปิดโอกาสให้คินน์ได้อธิบายอะไรทั้งสิ้น ความหึงหวงที่ตีรวนอยู่ในอกถูกสกัดกั้นด้วยความถือดีและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่เต็มเปี่ยม ใครจะยอมรับล่ะว่ารู้สึกเจ็บแปล๊บๆ กับภาพบาดตาเมื่อกี้ ไม่มีทางหรอก! มินตราหันมามองข้ามไหล่ ประเมินคู่สนทนาคนใหม่ด้วยสายตาวิเคราะห์ หล่อนจำเด็กหนุ่มคนนี้ได้ เจ้าคนปากเก่งที่เคยต่อปากต่อคำกับคินน์ในห้องประชุมวันก่อน รอยยิ้มเหนือกว่าผุดขึ้นที่มุมปากของอดีตคู่หมั้นทันที "อ้าว... นี่คุณเลขาฯ คนสนิทนี่เองคะ ไม่เป็นไรค่ะ เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ ฉันแค่แวะมาทักทายคินน์เฉยๆ ไม่มีอะไรเสียหายหรอกเนอะ... คินน์คะ" มินตราจงใจลากเสียงหวานหู หันไปส่งสายตาหวานเชื่อมใส่คินน์อีกรอบเพื่อตอกย้ำความสัมพันธ์ คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดจนอยากจะไล่ออกไปให้พ้นหน้าทั้งคู่ แต่คนสำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่น่ารำคาญข้างกาย หากแต่เป็นคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บกระดาษแผ่นสุดท้ายด้วยท่าทางเย็นชาต่างหาก "ธีร์! หยุดเดินหน้านะ!" คินน์ก้าวพรวดเดียวข้ามโต๊ะทำงานมาขวางทางหนุ่มร่างโปร่งที่ทำท่าจะหันหลังเดินออกจากห้อง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของธีร์ไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นมาก่อน ธีร์หยุดชะัก แต่ไม่ได้หันกลับมามองทันที ดวงตาสวยมองต่ำลงที่มือหนาซึ่งเกาะกุมแขนตัวเองอยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบด้วยแววตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก "ปล่อยเถอะครับคุณคินน์... เดี๋ยวคู่หมั้นเก่าของคุณจะเข้าใจผิดเอาได้ว่าเรากำลังแย่งอะไรกันอยู่... อ้อ ไม่สิ ผมเป็นแค่ลูกจ้าง จะไปมีสิทธิ์อะไรไปแย่งของสำคัญของคุณกันล่ะครับ" ประโยคยาวเหยียดที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยหนามแหลมคม ธีร์ใช้ความปากเก่งและท่าทีเย่อหยิ่งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงได้อย่างแนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้ คินน์หายใจติดขัด หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่รุนแรงและบ้าคลั่ง ผู้หญิงข้างกายเป็นเพียงตัวน่ารำคาญที่สลัดไม่หลุด แต่อยู่ๆ ทำไมคนตรงหน้าถึงได้ทำหน้าตาเหมือนคนกำลังจะร้องไห้แต่พยายามกลั้นไว้แบบนั้น... บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ มินตรายืนมองภาพคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ หล่อนกำลังจะอ้าปากพูดแทรกเพื่อทวงคืนความสนใจ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้งด้วยแรงผลักอย่างแรง! ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ สีหน้าเคร่งเครียดและน้ำเสียงหอบเหนื่อยเอ่ยขึ้นเสียงดังลั่นห้อง ทำลายความเงียบทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที "คินน์! แย่แล้ว... ทางบอร์ดบริหารใหญ่เพิ่งอนุมัติคำสั่งด่วน... และตอนนี้คนๆ นั้นกำลังขึ้นมาที่ชั้นนี้แล้ว!" คินน์ชะงัก ธีร์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที ส่วนมินตราถึงกับหุบยิ้มฉับพลันเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ชัดเจน—ปัญหาสุดสัปดาห์ที่คิดว่าจบแล้ว กำลังเริ่มต้นใหม่อย่างเป็นทางการในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความปากไม่ตรงกับใจของท่านประธานคินน์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!