คำสารภาพที่พูดไม่จบ

แรงกดดันจากปลายนิ้วแกร่งที่บีบกระชับอยู่ตรงคางมนไม่ได้ทำให้ธีรดนย์นึกกลัวเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำ หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกยามที่ดวงตาคู่คมกริบของคนตรงหน้าจดจ้องมองมาอย่างมีความหมาย คินน์ไม่ได้ถอนสายตาออกไปไหน ราวกับว่าระเบียงห้องพักส่วนตัวในยามค่ำคืนนี้เหลือแค่เขากับร่างบางเพียงสองคนเท่านั้น ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มของธีร์ ยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าระยะห่างระหว่างพวกเขามันอันตรายเกินไปแล้ว "พูดจาแบบนี้... สงสัยคืนนี้ผมคงต้องปรับทัศนคติเด็กดื้ออย่างคุณยาวๆ ซะแล้วล่ะค่ะ ธีรดนย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยชิดริมฝีปากส่งผลให้แผ่นหลังบางสะท้านเฮือก ธีรดนย์เบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงรังสีความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวคุณชายซึน แต่ทว่ามืออีกข้างของคินน์กลับไวเสียยิ่งกว่าอะไร เขารวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ราวกับต้องการลบช่องว่างระหว่างกันให้หมดสิ้น "ปล่อยเลยนะคุณคินน์ ใครเด็กดื้อกัน ปากเสียแล้วยังจะมาเผด็จการอีก" ธีร์เชิดหน้าขึ้นเถียง แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนควบคุมจังหวะไม่ได้แล้วก็ตาม "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดสารภาพเรื่องอื่นแล้ว ก็ปล่อยผมได้แล้วครับ... อ๊ะ!" สรรพนามที่หลุดปากออกไปแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้คินน์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความไม่สบอารมณ์ที่คนตรงหน้ายังคงดื้อรั้นไม่เลิก "ใครอนุญาตให้คุณแทนตัวเองแบบนั้นกับคนอื่นคะ" คินน์เอ่ยเสียงเข้ม แววตาซ่อนความหวงแหนเอาไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท "แล้วก็เลิกทำปากเก่งใส่ผมสักที... รู้ไหมว่าเวลาที่คุณดื้อ มันน่ารำคาญใจแค่ไหน" "ถ้ารำคาญนักก็ปล่อยสิครับ จะมาดึงผมไว้ทำไมเล่า!" "เพราะปล่อยไม่ได้ต่างหากล่ะ!" คินน์หลุดปากโพรงออกมาด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมานาน เสียงทุ้มเข้มนั้นหยุดชะงักลงทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงอย่างกะทันหัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่เท่านั้นที่ดังแข่งกัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภายในแววตาคู่นั้นไหววับด้วยระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน คินน์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่นิ่งค้างไปเช่นกัน ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ ธีรดนย์กลืนน้ำเหนียวลงคออย่างยากลำบาก คำพูดเมื่อครู่... หมายความว่ายังไงกันแน่? "คุณคินน์..." ธีร์กระซิบแผ่วเบา ความพยศในคราแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสับสนระคนคาดหวังที่ตีรวนอยู่ในอก คินน์สูดหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาต้องทนเก็บความรู้สึกบ้าๆ นี้ไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง ปากไม่ตรงกับใจเพื่อปกป้องอีโก้ของตัวเอง มือหนาที่จับคางของอีกฝ่ายเลื่อนไล้ขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยของคุณชายจอมเย่อหยิ่งทำให้ขอบตาของธีร์ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ธีร์... คือผม..." คินน์เม้มปากแน่นอีกครั้ง ใบหน้าคมคายฉายแวลังเลอย่างเห็นได้ชัด ความกลัวที่จะต้องพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกตัวเองกำลังตีกันยุ่งเหยิงในหัว แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความกลัวที่จะต้องเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตัดสินใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองสบกับดวงตากลมโตที่ฉายแววรอคอยอย่างเปิดเผย "ความจริงแล้วผม..." *กริ๊งงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยหรือเสียงกริ่งหน้าห้องพักที่ดังขึ้นอย่างกระทันหันทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ! คินน์สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงตาคมฉายแววหงุดหงิดถึงขีดสุดจนอยากจะสบถออกมาดังๆ ส่วนธีรดนย์ก็สะالمหลบจากอ้อมแขนแกร่งทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบเมื่อตั้งสติได้ว่าเกือบจะหลุดอาการคลั่งรักให้อีกฝ่ายเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว "ใครมาวะ..." คินน์พึมพำอย่างหัวเสีย หัวคิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ยังไม่ทันที่คินน์จะก้าวเท้าออกไปดู ปรากฏว่าบานประตูห้องพักซึ่งไม่ได้ลงกลอนให้แน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูปหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยม "คินน์คะ! แย่แล้วค่ะ รูมเซอร์วิสบอกว่าห้องข้างๆ ท่อแตก น้ำเกือบไหลมาถึงฝั่งนี้..." เสียงหวานใสที่เอ่ยเจื้อยแจ้วหยุดชะงักกะทันหัน เมื่อดวงตากลมโตของ "มินตรา" กวาดสายตามาเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่คุณชายผู้เย่อหยิ่งกำลังยืนประชิดตัวอยู่กับหนุ่มหน้าหวานอย่างแนบชิด ราวกับคู่รักที่กำลังจะสารภาพรักกันเมื่อครู่นี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของมินตราแข็งค้างในเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาวาวโรจน์ด้วยความริษยาที่ฉายชัดออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง ธีรดนย์รีบก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างจากคินน์ทันที ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะรู้สึกหงุดหงิดไม่แพ้กันที่จังหวะสำคัญต้องมาถูกขัดคออย่างน่าโมโห ส่วนคินน์... ใบหน้าคมคายบึ้งตึงสนิท รังสีความเย็นชาและไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงทันตาเห็น เขากำมือแน่นด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาที่เยียบเย็นจนน่ากลัว ก่อนจะเอ่ยลอดไรฟันออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ "ใครใช้ให้เธอเข้ามาในห้องผม... มินตรา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ เตรียมตัวรับมือกับความเดือดระอุในตอนหน้าได้เลยค่ะ! ดาวตกคืนคริสต์มาส