สงครามประสาท

"ถ้าสมองของคุณมันว่างงานจนไม่มีอะไรทำ นอกจากมายืนขวางทางเดินชาวบ้านอย่างไร้ประโยชน์ล่ะก็ ช่วยกรุณาถอยไปให้พ้นทางด้วยค่ะ คนอื่นเขาต้องทำมาหากิน ไม่ได้มีเวลาว่างมาเดินเล่นทอดน่องอวดมาดคุณชายแถวนี้!" เสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความฉุนเฉียวดังขึ้นแทบจะทันทีที่ธีรดนย์ก้าวพ้นขอบประตูห้องประชุมใหญ่ ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปหยุดยืนนิ่งขวางกั้นเส้นทางเดิน ตรงหน้าเขาคือคณินทร์ หรือ 'คุณชายคินน์' ที่ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นกำลังมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาระ108เล่ห์กล จากตอนที่แล้ว... หัวใจที่เพิ่งสงบลงของธีรดนย์กลับเต้นแรงขึ้นมาอีกระลอกจนแทบทะลุออกมานอกอก! ไม่ใช่เพราะความหวั่นไหวแบบที่เคยเป็น... แต่เป็นความโกรธปนความกระอักกระอ่วนที่ถูกผู้ชายคนนี้จงใจปั่นป่วนประสาทตั้งแต่เช้าจรดเย็นต่างหาก "ปากคอเรานี่มันยังคมกริบเหมือนกรรไกรตัดผ้าไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะคะคุณธีรดนย์" คณินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงรอยยิ้มหยันที่มุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ "เดินชนคนอื่นเขาจนเกือบล้ม แล้วยังจะมีหน้ามาทำเสียงแข็งใส่เจ้าของสถานที่อีกเหรอคะ หื้ม?" "เจ้าของสถานที่อะไรกันคะ? นี่มันตึกบริษัทออฟฟิศ ไม่ใช่ศาลพระภูมิที่คุณจะมาตั้งท่าเป็นเจ้าพ่อคอยยืนขวางทางใครต่อใครตามใจชอบ!" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงพักตร์คมคายอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณไม่มีงานการอะไรทำนัก ก็เชิญกลับไปนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๊าะกับมินตราแฟนเก่าสุดที่รักของคุณโน่นเถอะค่ะ จะมาเดินวนเวียนแถวโซนทำงานของฉันทำไม หรือว่ากลัวคนเขาจะลืมว่าคุณสองคนกำลังรีเทิร์นกันล่ะคะ?" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันทีเมื่อชื่อของมินตราถูกหยิบยกขึ้นมากลางวงสนทนา คณินทร์หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนอุณหภูมิในโถงทางเดินดูจะลดต่ำลงไปหลายองศา ทว่าริมฝีปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นกว่าเดิมอย่างเย้ยหยัน "หึงเหรอคะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมกับก้าวเท้าเข้าประชิดร่างโปร่งทีละน้อย ความสูงที่ได้เปรียบกว่าทำให้คณินทร์โน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกรั้นของอีกฝ่ายเพียงคืบเดียว "ได้ยินชื่อมินทีไร ทำไมคุณต้องร้อนรนจนต้องหาเรื่องประชดประชันผมทุกทีด้วยล่ะคะ หรือว่าลึกๆ แล้วคุณกำลังกลัว..." "กลัวเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะคุณคินน์!" ธีรดนย์รีบถอยหลังก้นชนผนังทันทีเพื่อรักษาระยะห่าง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเพราะระยะประชิดอันตรายนี่ แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังคงเชิดขึ้นอย่างถือดี "คนอย่างฉันไม่มีทางกลัวผู้ชายปากเสียหน้าไม่อายแบบคุณหรอกค่ะ! อยากจะควงมินตราไปกินข้าว ดูหนัง หรือแม้แต่จดทะเบียนสมรสกันบนดาวอังคาร ก็เชิญตามสบายเลยนะคะ ไม่มีใครเขาห้าม หรืออิจฉาตาร้อนอะไรทั้งสิ้น!" "ปากเก่งจังเลยนะคะ..." คณินทร์กระซิบเสียงพร่า ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยประกายตาวาวโรจน์แปลกๆ "แต่ท่าทางตอนพยายามกลบเกลื่อนความหึงหวงนี่... มันช่างน่าเอ็นดูเสียจนผมอยากจะปิดปากคุณด้วยวิธีอื่นเหลือเกิน" "คุณ...!" ธีรดนย์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาพร้อมกัน มือเรียวยกขึ้นเตรียมจะผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสเนื้อผ้า เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงก้าวเดินที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมตึกเสียก่อน "คินน์คะ! อยู่นี่เองเหรอ มินตามหาซะทั่วเลย..." ร่างเพรียวบางของมินตราในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างคณินทร์อย่างสนิทสนม มือเรียวเกี่ยวแขนแกร่งเอาไว้ทันที พร้อมกับส่งสายตาเฉี่ยวคมมามองธีรดนย์ด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนความร้ายกาจไว้อย่างมิดชิด "อ้าว... น้องธีร์ก็อยู่ด้วยเหรอคะเนี่ย นึกว่ากลับบ้านไปตั้งแต่ตอนประชุมเสร็จแล้วซะอีก พอดีเลยค่ะ มินกำลังชวนคุณคินน์ไปเลือกซื้อแหวนครบรอบที่ห้างใกล้ๆ นี้พอดี น้องธีร์จะตามไปช่วยเลือกด้วยไหมคะ เผื่อจะได้ไอเดียไปหาซื้อของขวัญปลอบใจตัวเองบ้าง" คำพูดเหน็บแนมที่เคลือบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานยิ่งทำให้สงครามประสาทในบรรยากาศพุ่งทะยานถึงขีดสุด ธีรดนย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกแปลบปลาบที่แล่นแปลบเข้ามาในอก ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก คืนแววตาพราวระยับและท่าทางมั่นใจกลับมาได้อย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะคุณมินตรา..." ธีรดนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตเล็กน้อยพอให้หมั่นไส้เล่น "แต่พอดีว่ารสนึงในการเลือกซื้อของของฉันค่อนข้างสูงค่ะ คงไม่รสนิยมต่ำพอที่จะไปเลือกของใช้ร่วมกับ 'ของมือสอง' ที่คนอื่นเขาคายทิ้งไปแล้วหรอกนะคะ เชิญพวกคุณไปสวีทกันตามสบายตามประสาคนเคยช็อตฟีลเถอะค่ะ ตัวฉันมีงานสำคัญต้องไปสะสางต่อ... ขอตัวค่ะ!" พูดจบ ธีรดนย์ก็สะบัดหน้าหนีแล้วก้าวเดินผ่านร่างทั้งสองไปด้วยท่าทางเชิดหยิ่งเต็มพิกัด โดยไม่เปิดโอกาสให้คณินทร์ได้อ้าปากสวนกลับแม้แต่น้อย ทว่าในจังหวะที่หัวไหล่บอบบางเดินสวนผ่านร่างสูงใหญ่ของพระเอกหนุ่มซึนตัวร้ายนั้นเอง... หมับ! ข้อมือเรียวถูกมือหนาคว้าหมับเข้าให้อย่างรวดเร็วจนร่างทั้งร่างเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกแกร่งอีกรอบอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ทรงพลังจนทำให้โลกทั้งใบของธีรดนย์หยุดหมุนไปชั่วขณะ "พูดจาแบบนี้... สงสัยคืนนี้ผมคงต้องปรับทัศนคติเด็กดื้ออย่างคุณยาวๆ ซะแล้วล่ะค่ะ ธีรดนย์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและพร้อมหยิกหลังคุณชายซึนไปด้วยกันนะคะ!