ท่ามกลางดาวตก

แสงสีแดงและน้ำเงินที่หมุนวนสาดส่องตัดกับผนังห้องสีครีมของบ้านพักตากอากาศ สร้างเงาทอดตัวยาวไหวระริก เสียงไซเรนที่แผดเสียงก้องกะทันหันทำลายบรรยากาศเงียบงันรอบกายจนหมดสิ้น ธีร์สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขาผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ทว่าขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรงลงไปวูบหนึ่งจนเกือบเซ ทว่ามือหนาของคินน์ไวเสียยิ่งกว่าความคิด ร่างสูงคว้าข้อมือเขาไว้แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของธีร์กระแทกเข้ากับลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายเต็มรัก "อย่าเพิ่งโวยวาย..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกชันไปหมด "อยู่ใกล้ฉันไว้" "ตำรวจเหรอ... คุณไปทำอะไรไว้เนี่ย หรือว่ามินตราตามมาเล่นงานเราจนถึงนี่?" ธีร์หันขวับไปมองหน้าอีกฝ่าย ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนความไม่เข้าใจ คินน์ไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายฉายแววเยียบเย็นอย่างที่คนทั่วไปไม่มีวันได้เห็น นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปิดม่านบังตาชุดใหญ่ลงจนมิดชิด ก่อนจะดึงธีร์ให้หลบเข้ามาในมุมอับสายตาหลังโซฟาตัวใหญ่ ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วดังแข่งกับเสียงไซเรนภายนอก ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่อากาศในห้องค่อนข้างเย็น "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายทั้งนั้น... ที่ตำรวจมา เพราะฉันแจ้งความต่างหาก" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองลงมายังริมฝีปากเม้มแน่นของคนในอ้อมแขนกลับมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำพูด "แจ้งความ? เรื่องอะไร?" ธีร์ขมวดคิ้วมุ่น พยายามจะขยับตัวถอยห่างแต่ถูกวงแขนแข็งแรงรวบเอวไว้แน่นกว่าเดิม "ข้อหาพยายามบุกรุกและคุกคามความเป็นส่วนตัว... และอีกหลายคดีที่ฉันสะสมหลักฐานไว้เล่นงานยัยนั่นจนดิ้นไม่หลุด" คินน์ตอบหน้าตาย ปลายนิ้วโป้งเผลอไล้เบาๆ บนสะโพกของคนตัวเล็กกว่าโดยไม่รู้ตัว "คิดว่าฉันจะยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำลายช่วงเวลาของเราเหรอไง" คำว่า 'ช่วงเวลาของเรา' กระแทกเข้ากลางใจธีร์อย่างจัง ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอาย ปากเก่งๆ ที่เคยต่อล้อต่อเถียงหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ภายนอก เสียงรถตำรวจจอดเทียบท่าหน้าบ้าน ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และการเคาะประตูเรียก ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "ตำรวจครับ! ขอความร่วมมือเปิดประตูด้วยครับ มีผู้แจ้งเบาะแสว่ามีการบุกรุกในเคหสถาน" คินน์ถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกรำคาญ เขายอมปล่อยมือจากเอวบางอย่างไม่เต็มใจนัก "ยืนรออยู่ตรงนี้ ห้ามเดินออกไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม?" สั่งเสร็จก็ปรายตามองด้วยสายตาคาดโทษ ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปเปิดประตูบ้านด้วยท่าทีสง่างามราวกับเจ้าของอาณาจักรที่ไม่เกรงกลัวใครหน้าไหน ธีร์มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความซึน ความปากร้าย และท่าทีเย่อหยิ่งจองหองที่เคยหมั่นไส้ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ผู้ชายคนนี้ปากแข็งยิ่งกว่าหินผา แต่การกระทำกลับปกป้องเขาไว้เสมอ... แม้กระทั่งในยามคับขันแบบนี้ ผ่านไปเกือบสิบนาที การเจรจาระหว่างคินน์กับเจ้าหน้าที่ตำรวจก็สิ้นสุดลง เสียงรถพยาบาลและรถตำรวจค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณบ้านพัก ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง คินน์ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับกวาดมองหาใครบางคนทันทีที่ก้าวเข้ามา "เรียบร้อยแล้วเหรอ?" ธีร์เอ่ยถาม ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน "อืม... ยัยมินตราส่งคนสะกดรอยตามมาหวังจะถ่ายรูปไปแบล็กเมลลงโซเชียล แต่ฉันให้คนจัดการเก็บหลักฐานและแจ้งข้อหาคาหนังคาเขาเรียบร้อย ตำรวจรวบตัวไว้หมดแล้ว คืนนี้ไม่มีใครเข้ามารบกวนเราได้อีก" คินน์ถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะตบพื้นที่ว่างข้างตัวเบาๆ "มานั่งนี่สิ จะยืนเป็นเสาหลักเมืองอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม" ธีร์ลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหย่อนตัวลงนั่งห่างออกไปพอสมควร คินน์เหลือบมองท่าทีระแวดระวังตัวของอีกฝ่าย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน "กลัวอะไร? ฉันไม่กินนายเข้าไปหรอกน่า... อย่างมากก็แค่..." "แค่ทำไม?" ธีร์หันขวับกลับมามองทันที ดวงตากลมโตฉายแววระแวง "เปล่า..." คินน์แกล้งทำเป็นมองไปทางอื่น แต่แล้วจู่ๆ ร่างสูงก็ขยับเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ธีร์ไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังบางชนเข้ากับพนักพิงโซฟาโดยมีร่างหนาของคินน์โน้มตัวลงมาครอบ พื้นที่หายใจถูกจำกัดลงทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนธีร์ต้องกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คุณคินน์... จะทำอะไร ออกไปห่างๆ เลยนะ" ธีร์เอื้อมมือไปดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ แต่แรงแค่นั้นแทบไม่มีผลอะไรเลย "เมื่อกี้ข้างนอกนั่น... นายกลัวไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามแผ่วเบา ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาที่มองมาไม่มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ธีร์ชะงักไป ดวงตาที่ไหวระริกสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก "ถามแปลก... ใครจะไปไม่กลัวเล่า อยู่ๆ ก็มีเสียงไซเรนดังขึ้นมา แถมยังเรื่องยัยมินตรานั่นอีก" "แต่ฉันกลัวกว่า..." คำพูดนั้นทำให้ธีร์นิ่งงันไป ลมหายใจสะดุดกึก "คุณ... กลัวอะไร?" "กลัวว่านายจะตกใจจนอยากหนีไปให้พ้นจากฉัน... กลัวว่าเรื่องพวกนี้จะทำให้นายถอยห่าง" คินน์สารภาพออกมาตรงๆ น้ำเสียงมีความลังเลเจืออยู่เล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่หา ได้ยากยิ่งจากผู้ชายปากแข็งอย่างเขา นิ้วเรียวยื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของธีร์แผ่วเบา สัมผัสนั้นนุ่มนวลจนคนถูกกระทำแทบละลาย ธีร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนได้ยินเสียงไซเรนเสียอีก ความรู้สึกอึดอัดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันใจ ประโยคที่หลุดออกมาจากปากคนที่มักจะฟอร์มจัดเสมอ มีน้ำหนักมากพอที่จะพังทลายกำแพงในใจของเขาจนราบคาบ "ผมไม่ใช่คนขี้ขลาดขนาดนั้นสักหน่อย..." ธีร์กระซิบตอบ เสียงเบาหวิวราวกับกระซิบแข่งกับเสียงลมหายใจ "อีกอย่าง... ถ้าผมอยากหนี ผมคงไม่ยอมมาไกลถึงนี่กับคุณตั้งแต่แรกหรอก" คินน์ชะงักไป ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง มุมปากที่มักจะหยันคนอื่นเสมอ ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขที่สุดในรอบปี "หมายความว่า..." "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดทวนคำเลยนะ!" ธีร์รีบตัดบทแก้เขิน ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู มือบางที่เคยดันอกเปลี่ยนเป็นทุบเบาๆ ที่ไหล่หนาแก้เก้อ "คนบ้า... ชอบทำให้คนอื่นใจสั่นอยู่เรื่อย" คินน์ไม่หลบ ปล่อยให้คนตัวเล็กทุบตีตามใจชอบ ก่อนจะคว้าข้อมือนั้นไว้แล้วดึงเข้ามาประกบแนบกับริมฝีปากของตัวเอง จูบเบาๆ ที่หลังมืออย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่เกินกว่าคำบรรยาย "ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็จะไม่ปล่อยให้มีใครหน้าไหนต้องมาทำให้ใจนายสั่นเพราะเรื่องแย่ๆ แบบนี้อีกแล้ว" คินน์เอ่ยสัญญาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ความเงียบสงบในค่ำคืนนี้มีความหมายมากกว่าทุกคืนที่ผ่านมา มือหนาประคองใบหน้าเนียนของธีร์ไว้อย่างเบามือ นิ้วโป้งลูบไล้แก้มใสแผ่วเบาขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาเรื่อยๆ... เรื่อยๆ... จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน แต่ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของคินน์ก็แผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ! คินน์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างหัวเสียสุดขีด เขาผละออกเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะกดตัดสายทิ้งโดยไม่สนใจ แต่จوانสายตากลับเหลือบไปเห็นชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์ขึ้นมาเสียก่อน ดวงตาคมกริบของคินน์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเปี่ยมด้วยความสุขเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและตกตะลึงในเสี้ยววินาที ขณะที่ธีร์ซึ่งนั่งมองอยู่ใกล้ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติวิสัยนั้นได้อย่างชัดเจน... - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ รักค่ะ!