ระยะห่างที่หายไป

“ถ้าคุณยังก้าวพลาดอีกแค่ก้าวเดียว รองเท้าส้นสูงคู่สวยของมินตราคงได้กลายเป็นที่เขี่ยบุหรี่แน่นอนค่ะคุณชายคณินทร์” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไปด้วยความจงใจประชดประชันดังขึ้นชิดริมหู ทว่าเจ้าของชื่อกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน คินน์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองร่างโปร่งในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่กำลังเบียดชิดเข้าหาเขาอย่างแนบเนียน ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลในงานกาล่าร์การกุศลแห่งปี มินตรากำลังใช้ความพยายามอย่างถึงที่สุดในการประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ด้วยการแทรกตัวเข้ามาคั่นกลางระหว่างเขากับบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติ พร้อมกับฉีกยิ้มการค้าที่ปลอมเปลือกเสียจนดาวตกคืนคริสต์มาสยังต้องอาย แต่คินน์ไม่ได้สนใจหล่อนเลยสักนิด สายตาของเขาถูกดึงดูดให้ติดตรึงอยู่กับอีกฟากหนึ่งของฟลอร์เต้นรำ ร่างบางในชุดสูดสูทสีเทาอ่อนเข้ารูปของ ธีรดนย์ กำลังยืนพิงเสากลมสลักลายโรมัน แก้วแชมเปญในมือถูกหมุนวนไปมาอย่างเบื่อหน่าย แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่เขา—สายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน การประชดประชัน และ... ร่องรอยของความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด ให้ตายสิ เจ้าตัวแสบนั่นกำลังทำหน้าเหมือนอยากจะเดินเข้ามาคว้าคอเสื้อเขาแล้วกระชากให้หลุดพ้นจากวงแขนของมินตราเสียเต็มประดา “เป็นห่วงผมหรือไงครับคุณมินตรา กลัวว่าผมจะเหยียบเท้าคุณจนพัง หรือว่ากลัวผมจะหมดแรงยืนเคียงข้างคุณกันแน่” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตายังคงพุ่งตรงไปยังเป้าหมายเดิมไม่วางตา “มินแค่วิตกกังวลแทนคุณคินน์ต่างหากค่ะ งานสังคมแบบนี้... การยืนเคียงคู่กับคนที่ไม่คู่ควร อาจทำให้ภาพลักษณ์ของคุณคินน์ดูด่างพร้อยได้นะคะ” มินตราจงใจปรายตามองไปยังทิศทางที่ธีรดนย์ยืนอยู่ พร้อมกับหัวเราะในลำคออย่างเยייהหยัน คินน์หรี่ตาลง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงทันที “ระวังคำพูดของคุณหน่อย มินตรา” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจ “คนที่คุณกำลังพูดถึง เขามีค่ามากกว่าตำแหน่งคู่หมั้นจอมปลอมที่คุณพยายามจะรื้อฟื้นขึ้นมาเสียอีก” ยังไม่ทันที่มินตราจะได้อ้าปากโต้เถียง จังหวะดนตรีบรรเลงเพลงช้าก็ดังขึ้น เสียงไวโอลินทุ้มลึกดึงบรรยากาศรอบตัวให้โรแมนติกและบีบคั้นหัวใจในเวลาเดียวกัน ไฟบนเพดานหรี่แสงลงเหลือเพียงแสงนวลละมุนที่สาดส่องลงมากลางฟลอร์เต้นรำ คู่เต้นรำรอบข้างเริ่มขยับตัวตามจังหวะ คินน์สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของมินตราอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงก้าวเท้าฉับๆ ผ่านฝูงชนโดยไม่สนใจเสียงเรียกอย่างขัดเคืองของหญิงสาวด้านหลังแม้แต่น้อย เป้าหมายเดียวของเขาในตอนนี้... คือคนที่กำลังทำท่าจะหันหลังเดินหนีหายไปทางระเบียงด้านนอก “จะรีบเดินหนีไปไหนล่ะครับ คุณธีรดนย์” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นใกล้จนเกินคาดทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว ธีร์หันขวับกลับมาเตรียมจะปะทะคารมด้วยวาจาเจ็บแสบตามนิสัย แต่ทว่า... เอวบางกลับถูกวงแขนแข็งแกร่งคว้าหมับเข้าอย่างจัง แรงดึงดูดมหาศาลทำให้ร่างของเขาลอยละลิ่วเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นไวน์ชั้นดีลอยเข้าแตะจมูก ธีร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกโดยไม่ตั้งใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่าง “ปล่อยนะคุณคินน์! นี่มันกลางงาน คุณเสียสติไปแล้วหรือไงถึงมาดึงตัวผมออกมากลางฟลอร์แบบนี้!” ธีร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของคุณชายจอมเอาแต่ใจได้ “ผมไม่ได้เสียสติ... แต่ถ้าผมยังยืนมองคุณทำหน้าบึ้งใส่ผมเป็นตูดทอดแบบนั้นต่อไป ผมคงเป็นบ้าจริงๆ แน่” คินน์กระซิบตอบ เสียงนุ่มทุ้มที่จงใจก้มลงมาเป่ารดข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ใครทำหน้าบึ้งใส่คุณกัน ทุเรศที่สุด! ปล่อยผมนะ ไปเต้นรำกับคู่หมั้นแสนสวยของคุณนู่นไป๊ อย่ามาวุ่นวายกับผม!” ธีร์เถียงคอเป็นเอ็น พยายามบิดตัวหนี แต่ทว่ามือหนากลับรวบเอวเขาแน่นขึ้น พร้อมกับพาเคลื่อนกายหมุนวนตามจังหวะเพลงช้าอย่างไร้ที่ติ “หึงเหรอครับ?” คำถามสั้นๆ แต่ทิ่มแทงหัวใจทำเอาธีร์ชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ “หลงตัวเอง! ใครจะไปหึงคนปากเสียอย่างคุณ ทุเรศ! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!” “ปากแข็งจริงนะ...” คินน์หัวเราะในลำคอ แววตาคมปลาบมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา นัยน์ตาคู่นั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยความโหยหาจนธีร์ไม่กล้าสบตาตรงๆ มือหนาเลื่อนมาประคองแผ่นหลังบางให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน ไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าสูทจนร้อนวูบวาบไปหมด ธีร์รู้สึกราวกับว่าจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองไม่ได้เป็นของตัวเองอีกต่อไปแล้ว มันเต้นรัวเร็วและดังจนกลกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันชัดเจน “คุณ... มองอะไรนักหนา” ธีร์หลบสายตา เอ่ยเสียงแผ่วเบาลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความปากเก่งที่เคยมีหายวับไปกับตาเมื่อถูกความใกล้ชิดนี้จู่โจม “มองคนปากเก่ง ที่เวลาเขินแล้วหูแดงถึงใบหู” คินน์กระซิบชิดริมแก้วหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์ “รู้ตัวไหมครับว่าคุณเวลาทำตัวแบบนี้น่ะ... น่าจับมาฟัดให้หายดื้อจริงๆ” “คุณคินน์! คนบ้า!” ธีร์หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที มือเล็กฟาดลงบนลาดไหล่กว้างอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ แต่คนโดนตีกลับหัวเราะชอบใจโดยไม่สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด บทเพลงช้าดำเนินมาถึงท่อนสุดท้าย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันและสายตาที่ประสานกันอย่างมีความหมาย คินน์ค่อยๆ ลดมือลงจากเอวบาง ช้าๆ ทว่าสายตาคมยังคงตรึงร่างบางเอาไว้ราวกับถูกสะกด “ถ้าผมบอกว่า... เรื่องระหว่างผมกับมินตรามันเป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่คุณยายจัดฉลากขึ้นมาล่ะ คุณจะ...” “อะแฮ่ม! ขอประทานโทษนะคะคุณคินน์ พอดีมินมีเรื่องสำคัญอยากจะรบกวนเวลาสักครู่ค่ะ” เสียงแหลมสูงที่แทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา ธีร์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต รีบผละออกจากอ้อมแขนของคินน์ทันที ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะความเขินอายแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตตวัดมองมินตราที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่ด้านหลังด้วยรอยยิ้มเยาะ คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูน ความหงุดหงิดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขาหันขวับกลับไปจ้องมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาดุจดั่งใบมีดโกน รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนมินตราชะงักไปเล็กน้อย แต่ทว่า... ก่อนที่คินน์จะทันได้เอաբاتปฏิเสธหรือไล่หญิงสาวออกไปให้พ้นทาง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่มุมระเบียงด้านนอก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเข้ามาในงาน ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายและรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ธีร์คุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาท่ามกลางเสียงฮือฮาเบาๆ ของแขกในงาน “อ้าว... คุณคินน์ ยังหวานกันไม่เลิกเลยเหรอครับเนี่ย” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักทายพร้อมกับรอยยิ้มกริ่มที่ส่งตรงมาให้คนในอ้อมแขนของคินน์—ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ภาคิน' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่บินกลับมาจากต่างประเทศโดยไม่มีใครคาดคิด และเป็นคนเดียวที่รู้ความลับสุดยอดของธีร์ คินน์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... ความวุ่นวายครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วในวินาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยหยิกหมอนไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ