คำขอโทษแบบคนปากแข็ง

“พี่กรณ์...” ธีร์พึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน ชื่อที่ไม่ได้ยินมานานนับปี ลอยละลิ่วเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน บรรยากาศรอบตัวของธีร์และคินน์ที่เมื่อครู่ยังคุคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดพลันเย็นเยียบลงในพริบตาเดียว คินน์ชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนค้ำโต๊ะทำงานเพื่อกดดันอีกฝ่ายผละถอยหลังทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบึ้งตึงลงจนน่ากลัว สันจราบตึงเปรี๊ยะ กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “เรียกมันทำไม” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะดวง คินน์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันแต่แววตากลับไหววูบ “เพิ่งรู้ว่าคุณยังเก็บเศษขยะชิ้นเก่าไว้ในหัวใจครบทุกส่วนสัด... ถึงได้สะดุ้งสุดตัวเวลาได้ยินชื่อมัน” ธีร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่าง ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะวูบไหวกับเงาอดีตที่เพิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาก็ตาม “มันก็เรื่องของผมไหมครับคุณคินน์ จะเก็บใครไว้หรือใครจะเดินออกไป มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้านายจอมเผด็จการอย่างคุณเลยสักนิด” “ปากดีนักนะ!” คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งด้วยความเร็วที่ธีร์ตั้งรับแทบไม่ทัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวรั้งให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้า แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะแสดงถึงความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ “คิดถึงมันมากนักหรือไง ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่างขนาดนั้น ทั้งที่ยืนอยู่กับผมแท้ๆ แต่ใจลอยไปหาไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นเนี่ยนะ ธีร์!” “ปล่อยผมนะ!” ธีร์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ดวงตาเรียวรีจ้องเขม็ง “คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวผมแบบนี้ แล้วก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งว่าผมจะคิดถึงใครหรือพูดถึงใคร!” “ไม่มีสิทธิ์เหรอ?” คินน์ยิ้มเหี้ยม เขากวาดสายตามองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธของคนตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวราวมันจะทะลุออกมานอกอก ความหึงหวงบ้าคลั่งกำลังกัดกินสติจนเขาอยากจะทำลายความพยศของคนปากแข็งคนนี้ให้แหลกคามือ “อยากรู้ไหมล่ะว่าผมมีสิทธิ์แค่ไหน” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ธีร์ถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้อีกแล้ว ขณะที่คินน์กำลังจะก้มหน้าลงมาปิดปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยวิธีเผด็จการตามแบบฉบับคนเอาแต่ใจ... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ทำลายจังหวะอันตรายลงในเสี้ยววินาที “คุณคินน์คะ!” เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดีดังทะลุบานประตูเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้อนุญาต มินตราผลักประตูเปิดผางเข้ามาด้วยชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิง ใบหน้าแต่งแต้มจัดจ้านแต่แฝงไว้ด้วยความร้อนรน “มินมีเรื่องด่วนต้องคุยกับคุณค่ะ เรื่องโปรเจกต์ใหญ่ที่เรา...” คินน์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขายืดตัวตรงด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ หันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาดุร้ายที่ทำเอาศัตรูตัวฉกาจถึงกับผะเผกถอยหลังไปครึ่งก้าว “ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะขออนุญาต” คินน์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ “แล้วเรื่องงานนั่น ฉันสั่งให้ผ่านเลขาข้างนอก ไม่ใช่เดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องส่วนตัวของฉัน ออกไปซะ!” มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย ปรายตามองธีร์ที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างหลังคินน์ด้วยความแค้นเคือง “คุณคินน์ใจร้ายกับมินจังเลยนะคะ... ทั้งที่เมื่อก่อนเรา...” “เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน เลิกพูดมากแล้วไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะไล่ออกทั้งแผนก” คินน์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย น้ำเสียงเด็ดขาดไร้ความปรานี ธีร์ฉวยโอกาสจังหวะชุลมุนนี้ก้าวถอยหลัง ปัดเศษเสื้อผ้าให้เข้าที่ เชิดหน้าขึ้นแล้วเดินเลี่ยงผ่านมินตราออกไปทางประตูทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าของห้องซึนเดระคนนั้นอีก แต่เดินพ้นประตูมาได้ไม่ถึงก้าว มือหนาของคนที่ควรจะไล่มินตราตะเพิดออกจากห้องเมื่อครู่ กลับควบแน่นเข้าที่ข้อมือของเขาจากด้านหลังแล้วออกแรงดึงรั้งให้เดินตามไปทางบันไดหนีไฟที่ปลอดผู้คนอย่างรวดเร็ว “คุณคินน์! ปล่อยนะ จะพาผมไปไหน คนอื่นเห็นหมด!” ธีร์โวยวายพยายามขืนตัวไว้ แต่แรงของผู้ชายตัวโตกว่ามีมากกว่าหลายเท่า สุดท้ายเขาก็ถูกลากเข้ามาในห้องบันไดหนีไฟที่เย็นเยียบ ปิดประตูลงกลอนล็อกแน่นหนาในเวลาต่อมา ความมืดสลัวและเสียงสะท้อนจากก้องบันไดทำให้บรรยากาศเงียบงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน คินน์ดันแผ่นหลังของธีร์ให้แนบติดกับผนังปูนเปลือย เย็นเฉียบ แต่ร่างกายของคนตรงหน้ากลับร้อนระอุ “ปล่อยให้เหนื่อยฟรีทำไม ในเมื่อดื้อนักก็ต้องจัดการให้เข็ด” คินน์ก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกเล็กน้อยจากความอารมณ์ค้าง “คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง!” ธีร์เงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตวาวโรจน์ในความสลัว “ลากผมมานี่ทำไม อยากอยู่กับแฟนเก่าของคุณนักไม่ใช่หรือไง ทำไมไม่เชิญเธอเข้าไปนั่งจิบกาแฟในห้องให้สบายใจล่ะ!” คินน์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนปากเก่ง “หึงเหรอ?” “ใครหึง! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยคุณคินน์!” ธีร์ปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอับอายและโกรธจัด “ผมแค่รำคาญที่คุณชอบทำตัวเผด็จการอย่างไร้เหตุผลต่างหากเล่า!” “ปากแข็งจริงนะธีร์...” คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส “ถ้าไม่ปากแข็ง ป่านนี้เราคงไม่ต้องมาเถียงกันให้เหนื่อยแบบนี้หรอก... รู้ไหมว่าฉันเกลียดตอนที่คุณพูดชื่อไอ้กรณ์ที่สุด” ธีร์ชะงัก ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังและอ่อนลงอย่างกะทันหันของคนตรงหน้า ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ลึกๆ “เรื่องของผม...” ธีร์เสียงแผ่วลง ความพยศลดฮวบลงครึ่งหนึ่งเมื่อปลายนิ้วอุ่นของคินน์เอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้ม เกลี่ยไล้ผิวนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำ “ไม่ใช่เรื่องของคุณคนเดียว... เพราะตอนนี้ ทุกอย่างที่เป็นคุณ มันเป็นเรื่องของผมหมดแล้ว” คินน์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลดต่ำลงมาใกล้ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขามาตลอดทั้งวัน “และวิธีงดงามที่สุดที่จะลงโทษคนปากแข็งอย่างคุณ... คือแบบนี้” ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำ ธีร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบระเบิด มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกอีกฝ่ายออก กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงแน่นโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความหอมหวานและความดุดันเอาแต่ใจกลืนกินสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น ในจังหวะที่จูบกำลังลึกซึ้งและดึงดูดจนแทบละลาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณประตูบันไดหนีไฟด้านนอก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่ตะโกนเรียกชื่อของพวกเขาดังลั่นผ่านบานประตูเหล็ก “คุณคินน์ครับ! คุณธีร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนเห็นคุณมินตรากำลังรื้อเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของคุณคินน์ แล้วตอนนี้... ตำรวจกำลังขึ้นมาครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของคินน์ด้วยกันนะคะ!