ความลับในคืนฝนตก

กลิ่นอายความเย็นชื้นของฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระจกห้องชุดเพนต์เฮาส์หรู ยิ่งขับเน้นความเงียบงันให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ปรอทไข้ในร่างกายของธีร์พุ่งสูงจนผิวแก้มร้อนผ่าว แต่สติสัมปชัญญะกลับชัดเจนเกินกว่าจะปล่อยให้ตัวเองหลับใหลลงได้ในสถานการณ์เช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเจ้าของห้องสุดเนี้ยบอย่างคณินทร์กำลังยืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่ข้างเตียง ถือถาดพลาสติกบรรจุโจ๊กสำเร็จรูปและแผงยาพาราเซตามอลด้วยสีหน้าเหมือนคนกำลังจะไปออกรบมากกว่ามาดูแลคนป่วย "อย่าทำหน้าเหมือนผมเป็นภาระโลกขนาดนั้นเลยครับคุณคินน์ ถ้ากลัวติดไข้จนต้องทำหน้ายักษ์ใส่ขนาดนั้น เชิญออกไปรอข้างนอกได้นะครับ ผมดูแลตัวเองได้" เสียงแหบแห้งเจือความประชดประชันดังขึ้น แม้จะพยายามดึงฟอร์มทำเป็นเก่งแค่ไหน แต่ริมฝีปากที่แห้งผากจนแตกเป็นรอยปริก็หักล้างความน่าเชื่อถือจนหมดสิ้น คินน์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เป็นลมหายใจที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนระอา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ปลายเตียงอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าคมคายตวัดมองคนดื้อรั้นที่ยังนอนกอดหมอนข้างแน่นราวกับกลัวภัย "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ไข้ขึ้นสูงจนเพ้อขนาดนี้ ยังจะมีแรงมาประชดผมอีกเหรอครับคุณธีรดนย์" คินน์ว่าพลางวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างแต่มือหนากลับเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำอุ่นอย่างคล่องแคล่ว "ลุกขึ้นมาทานยาซะ อย่าให้ผมต้องบังคับคุณด้วยวิธีอื่น" "วิธีอื่นอะไรของคุณ... โอ๊ย!" ธีร์ที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่งเกิดอาการหน้ามืดกะทันหันจนเซถลา โชคดีที่ท่อนแขนแข็งแรงของคินน์คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างทั้งร่างจึงล้มลงไปปะทะกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นมินต์จางๆ ของคินน์โชยเข้าจมูกท่าุมกลางไอร้อนจากพิษไข้ หัวใจดวงน้อยที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระหน่ำรัวรากลองเพลิงเมื่อใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ดวงตาคมกริบของคินน์ที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและดุดันเสมอในเวลาปกติ ยามนี้กลับสะท้อนภาพเงาของเขาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำมานิยาม "ซุ่มซ่ามเป็นกิจวัตรสินะครับ" คินน์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงที่ปกติจะชอบเหน็บแนม กลับเจือความอ่อนโยนประหลาดอย่างที่ธีร์ไม่เคยได้ยินมาก่อน ฝ่ามืออุ่นจัดที่ยังคงโอบเอวเขาไว้เลื่อนขึ้นมาแตะหน้าผากมนเบาๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ ธีร์ชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมด ความเจ็บป่วยจากพิษไข้ดูเหมือนจะพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นจากฝ่ามือของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'คู่กัด' ตัวฉกาจ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามเกราะกั้นกำแพงมาตลอด "คุณ... คินน์..." เสียงเรียกแผ่วเบาราวกับกระซิบ "เงียบแล้วกินยาซะครับ" คินน์หลบสายตาไปเสมองทางอื่น ใบหูข้างที่หันเข้าหาแสงไฟขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ความซึนเดระเซะขั้นสุดยอดกำลังทำงานเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง "ผมไม่ได้ใจดีบ่อยๆ หรอกนะ แค่ไม่อยากให้พรุ่งนี้ลูกน้องในแผนกลุกขึ้นมาโวยวายว่าผมใช้งานคุณจนตายต่างหาก" ปากก็พูดจาร้ายกาจ แต่กลับเป็นคนประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของธีร์ให้พิงหัวเตียงอย่างนุ่มนวล ป้อนน้ำป้อนยาให้ทีละนิดด้วยความใส่ใจที่ขัดกับคำพูดลิบลับ ธีร์มองการกระทำนั้นเงียบๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เคยถูกกดทับไว้ใต้ความถือดี เริ่มสั่นคลอนและพังทลายลงทีละน้อย ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าวอย่างน่าประหลาด บรรยากาศในห้องเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงเม็ดฝนที่กระทบกระจกด้านนอก คินน์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ปลายนิ้วเรียวเผลอยื่นไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้คนป่วยอย่างลืมตัว ดวงตาทั้งคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับมีแรงดึงดูดมหาสมุทรดึงให้เข้ามาใกล้กันโดยไม่รู้ตัว "ทำไม... ถึงดีกับผมล่ะครับ" ธีร์เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตฉายแววสับสนระคนเว้าวอน คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังกว่าทุกครั้ง "เพราะผม... ไม่ชอบเวลาที่คุณต้องร้องไห้คนเดียว..." คำพูดนั้นยังไม่ทันจะลอยหายไปในอากาศ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นรัวเร็วดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งที่เพิ่งก่อตัวขึ้นอย่างไม่ปรานีปราศรัย ปัง! ปัง! ปัง! "คุณคินน์คะ! เปิดประตูให้มินด้วยค่ะ! มินรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น!" เสียงกรีดแหลมสูงที่คุ้นเคยดังทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับการหมุนลูกบิดรัวๆ คินน์ผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและหงุดหงิดจัดในพริบตาเดียว ขณะที่ธีร์เบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ มินตรา... แฟนเก่าตัวแสบที่หายหน้าไปนาน กำลังยืนอยู่หน้าห้อง และดูเหมือนเธอจะถือวิสาสะกดรหัสผ่านเปิดประตูเข้ามาแล้ว! — โปรดติดตามตอนต่อไป — *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะคะ*