ธีร์กับก้าวใหม่

แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวในมือของธีรดนย์เกือบจะร้าวคามืออยู่แล้ว หากเขาเผลอบีบมันแรงกว่านี้อีกเพียงแค่นิดเดียว หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานประชุมโซนวีไอพีของบริษัทเอเจนซี่โฆษณาชื่อดังยังคงเปิดค้างอยู่ที่หน้าพรีเซนต์งานโปรเจกต์ใหญ่ ตัวเลขและกราฟสถิติวิ่งวนอยู่ในหัวจนสมองแทบระเบิด แต่สิ่งที่วนเวียนอยู่ลึกยิ่งกว่า... กลับเป็นภาพใบหน้าเรียบนิ่งไร้ที่ติของใครบางคนที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวเมื่อสามวันก่อน "คุณธีร์คะ สรุปว่าคีย์เวิร์ดของแคมเปญนี้เราจะใช้ 'ความใกล้ชิดที่แสนไกล' หรือจะปรับเป็น 'เธอคือความลับที่ฉันอยากบอก' ดีคะ" เสียงของน้องทีมงานฝึกงานสาวเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ พร้อมกับยื่นเอกสารเข้ามาใกล้ ธีร์สะดุ้งเล็กน้อย ดึงสติตัวเองกลับมาจากห้วงความคิดที่ล่องลอยไปไกล เขากะพริบตาถี่ๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักวางแผนกลยุทธ์มือฉกาจที่ลูกน้องเชื่อมั่นในพริบตา "เอาอันแรกค่ะ ความใกล้ชิดที่แสนไกล... มันเรียลดี เจ็บลึกแต่ทัชใจกลุ่มเป้าหมายมากกว่า" เสียงหวานทุบโต๊ะตัดสินใจฉับไวเหมือนทุกที รอยยิ้มมืออาชีพถูกระบายบนเรียวปากอย่างสมบูรณ์แบบ ยกเว้นก็แต่... หัวใจข้างในที่มันยังคงเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงประโยคคำพูดสุดท้ายของ 'คุณชายซึน' คนนั้น * 'ถ้าคิดว่าถอยแล้วจะรอด ก็ลองดู...' * คำพูดท้าทายที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและหวงแหนอย่างไม่ยอมรับความจริง คินน์ยังคงเป็นคินน์ ผู้ชายปากแข็งที่ต่อให้โลกจะแตกสลายก็ยังฟอร์มจัดได้จนวินาทีสุดท้าย ส่วนเขาน่ะเหรอ... ก็แค่คนโง่ที่พยายามบอกตัวเองว่า 'ก้าวต่อไปข้างหน้าได้แล้ว' ทั้งที่ขาอีกข้างยังฝังตรึงอยู่กับรอยอดีตตรงนั้นไม่ไปไหน ตลอดสามวันที่ผ่านมา ธีร์พยายามใช้ชีวิตอย่างยุ่งเหยิงเพื่อถมช่องว่าง เขาตื่นแต่เช้า ประชุมติดต่อกันสามรอบ เคลียร์อีเมลเป็นร้อยฉบับ และออกไปสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานจนดึกดื่น เพื่อหวังว่าความเหนื่อยล้าจะช่วยกล่อมเกลาให้สมองเลิกคิดถึงกลิ่นโคโลญจ์จางๆ บนเสื้อสูทของคินน์ แต่มันไม่ได้ผลเลยสักนิด... ยิ่งพยายามทำตัวให้ 'ปกติ' มากเท่าไหร่ เงาของอีกฝ่ายก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในทุกอณูของลมหายใจ "พี่ธีร์คะ มีคนฝากนี่มาให้ค่ะ" เสียงใสๆ ของพนักงานต้อนรับหน้าล็อบบี้ดังขึ้น พร้อมกับกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดผูกโบสีแดงเพลิงที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน ธีร์ขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันอย่างนึกสงสัย ในยุคสมัยที่ทุกอย่างสั่งได้ผ่านแอปพลิเคชันเดลิเวอรี การมีคนถือพัสดุกล่องนี้มาส่งถึงโต๊ะโดยไม่ผ่านระบบคัดกรองของบริษัทมันดูแปลกพิลึก "ใครฝากมาคะ?" เขาถาม พลางหยิบกล่องขึ้นมาพิจารณา "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เห็นใส่สูทสีดำสนิท ทรงผมเนี้ยบกริบ แถมหน้าตาดีระดับพระเอกซีรีส์... แต่เอ่อ สายตานี่ดุมากเลยนะคะ เหมือนเสือจ้องจะตะครุบเหยื่อตลอดเวลา บอกแค่ว่า 'ให้เอามาวางไว้บนโต๊ะคุณธีร์ แล้วห้ามถามอะไรเยอะแยะ' ค่ะ" หัวใจของธีร์กระตุกวูบ ทิ้งดิ่งลงไปถึงตาตุ่มทันที สูทสีดำเนี้ยบกริบ... สายตาดุๆ เหมือนเสือ... จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่เลขาส่วนตัวจอมเนี้ยบของประธานบริษัทคณินทร์กรุ๊ป! นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะแกะริบบิ้นสีแดงออก กล่องกระดาษถูกเปิดเผยสิ่งที่อยู่ข้างใน... มันคือ 'นาฬิกาข้อมือสายหนังสีดำคลาสสิก' รุ่นลิมิเต็ดออดิชันที่เพิ่งเปิดตัวในงานประมูลระดับประเทศเมื่อสัปดาห์ก่อน และราคาของมัน... สูงเสียจนคนทำงานออฟฟิศอย่างเขาต้องกุมขมับ ใต้เรือนนาฬิกามีการ์ดกระดาษสีครีมพับไว้ พร้อมลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี * 'เลิกทำตัวเป็นบ้าคลั่งงานแล้วกลับมาตรงเวลาซะที... ของขวัญไถ่โทษที่ทำให้เหม่อระหว่างประชุม โปรดจำไว้ว่าฉันเป็นคนหวงของ และของชิ้นนี้... ห้ามถอดออกเด็ดขาด' * อ่านจบ ธีร์ก็เผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอยากจะตีคนเขียนการ์ดสักทีให้หายลับแล ปากบอกว่าไม่ง้อ ปากบอกว่าเกลียดความวุ่นวาย แต่การกระทำกลับเผด็จการและเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่งไม่เคยเปลี่ยน! เขาถอดนาฬิกาเรือนเก่าออกอย่างไร้ความอาลัย แล้วบรรจงสวมนาฬิกาเรือนหรูลงบนข้อมือซ้าย ขนาดมันพอดีเป๊ะราวกับอีกฝ่ายแอบวัดขนาดไว้ตอนที่เขาหลับ "ปากแข็งชะมัด..." ธีร์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกอบอุ่นวาบหวามแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนเกือบจะเผลอยิ้มกว้างออกมา ติ๊ง! เสียงข้อความในสมาร์ทโฟนส่วนตัวดังขึ้นขัดจังหวะ ธีร์รีบคว้าขึ้นมาเปิดดูทันทีด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ * [Kinn_K]: "เห็นนาฬิกาแล้วสินะ... ถ้าพรุ่งนี้ยังเห็นเธอกลับบ้านเที่ยงคืนอีก ฉันจะไปอุ้มเธอออกจากออฟฟิศต่อหน้าลูกน้องทุกคนแน่ ธีรดนย์" * ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ติดกล้องวงจรปิดไว้รอบตัวเขาหรือไงนะ! ธีร์เม้มปากแน่น พิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความหมั่นไส้ระคนหัวใจเต้นรัว * [Thee]: "คุณคินน์นี่ว่างมากเหรอคะ ถึงได้ส่งคนมาตามประกบฉันอยู่ได้ เลิกงานแล้วก็กลับบ้านไปสิคะ มายุ่งอะไรด้วย!" * ส่งข้อความเสร็จไม่ถึงสามวินาที หน้าจอก็ปรากฏสถานะ 'กำลังพิมพ์...' รัวๆ ก่อนที่ข้อความตอบกลับจะเด้งขึ้นมาทันทีราวกับอีกฝ่ายนั่งจ้องมือถือรออยู่แล้ว * [Kinn_K]: "ฉันจะว่างหรือไม่ว่าง... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไล่ฉัน เพราะต่อจากนี้... ฉันจะไม่ยอมถอยให้เธออีกก้าวเดียวแล้ว" * ตัวอักษรบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของธีร์สะดุดกึก ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัวทันที แม้แต่เสียงพูดคุยจอแจในออฟฟิศก็พลอยเงียบหายไปในโสตประสาท หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะทะลุกออกมานอกอก ความตั้งใจที่จะเว้นระยะห่างพังทลายลงไม่เป็นท่าในเสี้ยววินาทีเดียว ก้าวใหม่ที่เขาพยายามสร้าง... สุดท้ายก็ถูกพังลงด้วยความดื้อรั้นและจริงจังของคนใจร้ายคนเดิม แกร๊ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานกระจกใสของเขาดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีกรมท่าเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าคมคายหยิ่งทะนง ดวงตาคมกริบกวาดมองหาเป้าหมายก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาพอดี คินน์ยืนกอดอกพิงขอบประตู รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์และดื้อรั้นปรากฏขึ้นช้าๆ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของพนักงานรอบข้างที่หันมามองเป็นตาเดียว "ในเมื่อเธอดื้อไม่ยอมกลับบ้านเอง..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างคุกคาม "ฉันก็เลยต้องมารับ 'ของของฉัน' กลับด้วยตัวเอง" ธีร์อ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความบ้าบิ่นของท่านประธานหนุ่มที่บุกมาถึงถิ่นทำงานกลางวันแสกๆ แบบนี้ "คุณ... คุณคินน์! คุณบ้าไปแล้วหรือไงคะ ที่นี่ออฟฟิศฉันนะ!" ธีร์โวยวายเสียงหลง หน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขณะที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนแทบไม่มีระยะห่าง คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มจนธีร์ต้องเอนตัวหนีด้วยความตื่นตระหนก แต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือข้างที่สวมนาฬิกาเรือนหรูนั้นไว้มั่น ดึงรั้งให้เขาต้องลุกขึ้นยืนประจันหน้ากันตรงๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ไม่ได้ถูกเอ่ยคำว่ารัก... แต่มันชัดเจนเสียจนคนมองแทบละลาย "ฉันไม่ได้บ้า..." คินน์กระซิบเสียงพร่า, ปลายนิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ บนข้อมือของเขาอย่างถือสิทธิ์ "แต่ถ้ายังปล่อยให้เธอทำเป็นเก่งแล้วเดินหนีฉันไปอีก... ฉันอาจจะทำอะไรที่บ้ากว่านี้แน่ ธีร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างก้าวใหม่ของธีร์และคินน์ไปพร้อมกันนะคะ!