บทเรียนราคาแพง

เสียงปิดประตูกระจกห้องทำงานดัง ‘ปัง’ สนั่นหู พร้อมๆ กับเอกสารรายงานการประชุมบนโต๊ะที่ถูกกวาดลงกองระเนระนาดด้วยความหงุดหงิดระคนหัวเสีย คินน์ยืนหายใจหอบกระชั้น มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ภาพรอยยิ้มเยาะและคำพูดเชือดเฉือนของมินตราเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเป็นลูปซ้ำๆ *‘คุณคินน์คิดจริงๆ เหรอคะว่าเด็กนั่นรักคุณเพราะตัวตนของคุณ ไม่ใช่เพราะเงินในบัญชี?’* น่ารำคาญสิ้นดี... แต่ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่า คือการที่เขาเผลอหลุดปากตวาดใส่ธีร์ออกไปแบบนั้นเพียงเพราะความหึงหวงบ้าบอที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ “เวรเอ๊ย!” คินน์สบถลอดไรฟัน ทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยความรู้สึกหน่วงในอกอย่างประหลาด นี่เป็นครั้งแรกที่สมองอันปราดเปรื่องของนักบริหารหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใคร ประมวลผลอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางช่างน่าอึดอัด และมันทำให้เขาต้องยอมรับความจริงอย่างเจ็บปวดว่า... เขานั่นแหละที่เป็นฝ่ายพังทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ดวงตาคมกริบของเขาดันไปเห็นมินตรากำลังยื่นซองเอกสารบางอย่างให้ธีร์ถึงโต๊ะทำงาน พร้อมกับคำพูดกระซิบกระซาบที่จงใจให้เขาได้ยิน *‘ถ้าไม่อยากเจ็บตัวและกระเด็นออกจากชีวิตของคุณคินน์ ก็ควรพิจารณาข้อเสนอนี้ซะ’* ในวินาทีนั้น ความหึงหวงบวกกับความระแวงที่สะสมมานานทำให้คินน์ขาดสติ เขาพุ่งเข้าไปกระชากแขนธีร์ ลากอีกฝ่ายเข้าห้องทำงานส่วนตัวด้วยอารมณ์ดิบเถื่อน และพรั่งพรูคำพูดใจร้ายออกมาโดยไม่ทันได้ฟังคำอธิบายจากดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววตัดพ้อคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย ‘นายมันก็แค่เด็กเห็นแก่เงินสินะ ธีร์! ถึงได้ยอมรับข้อเสนอของทุกคนที่เข้ามาเปย์!’ คำพูดดูถูกเหียดหยามที่หลุดออกจากปากตัวเองเมื่อครู่ ทำเอาคินน์อยากย้อนเวลากลับไปตบปากตัวเองสักร้อยครั้ง เมื่อเห็นภาพหยดน้ำใสที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตาของธีร์ ก่อนที่อีกฝ่ายจะสะบัดแขนออกอย่างแรง ไหล่บางสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้นที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้สุดชีวิต พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่เชือดเฉือนหัวใจเขาเสียยิ่งกว่ามีดกรีด ‘ใช่ครับ... ผมมันก็แค่เด็กเห็นแก่เงินในสายตาคุณมาตลอดอยู่แล้วนี่! งั้นก็ยินดีด้วยนะที่คุณคินน์ตาสว่างเสียที!’ รอยยิ้มสมเพชตัวเองของธีร์ในวินาทีที่เดินหันหลังออกจากห้องไป คือภาพบาดตาที่คินน์ไม่มีวันลบเลือนออกไปจากสมองได้เลย ความเย่อหยิ่ง ทิฐิ และมาดคุณชายซึนปากร้ายที่เขาเคยใช้เป็นเกราะกำบังตัวมาตลอดชีวิต พังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อตระหนักได้ว่า... เขากำลังจะสูญเสียคนที่รักที่สุดไปจริงๆ คินน์ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ ลมหายใจร้อนผ่าวติดขัดที่หน้าอก เขาไม่เคยคิดเลยว่าการแสดงความรักแบบเด็กๆ ของตัวเอง ด้วยการปากแข็ง แกล้งแซว และทำเป็นไม่ใส่ใจ จะย้อนกลับมาทำร้ายความรู้สึกของคนที่เขาแคร์มากที่สุดได้ขนาดนี้ นี่สินะ... บทเรียนราคาแพงที่เขาต้องจ่ายด้วยน้ำตาของธีร์ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ดึงคินน์ออกจากภวังค์ความสำนึกผิด ร่างสูงเงยหน้าขึ้นด้วยความหวังเล็กๆ ว่าจะเป็นร่างโปร่งของใครบางคนที่เพิ่งเดินหนีออกไป แต่ทว่า... คนที่ผลักประตูเข้ามากลับเป็นบุคคลที่เขาไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในเวลานี้ มินตราก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ในชุดเดรสเข้ารูปเน้นสัดส่วนและใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างพิถีพิถัน เธอกวาดสายตามองสภาพห้องที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มหวานหยดย้อย “คุณคินน์คะ มินว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันให้เคลียร์นะคะ เรื่องข้อเสนอที่เราคุยกันค้างไว้…” “ออกไปจากห้องของฉันซะ มินตรา” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้มีความนุ่มนวลเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมปลาบจับจ้องอดีตแฟนสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบจนติดลบ มินตราสะดุ้งเล็กน้อยกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความประหม่า “คุณคินน์กำลังเข้าใจมินผิดนะคะ มินแค่หวังดีกลัวว่าเด็กนั่นจะมาหลอกเอา—” “ฉันบอกให้ ‘ออกไป’!” คินน์ตวาดลั่นห้อง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวจนมินตราบディーตกรอบ ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ “อย่ามาทำเป็นรู้ดีว่าฉันคิดอะไรอยู่ และอย่ามาสำระแนเรื่องของคนของฉันอีก! จำใส่สมองไว้ซะว่าต่อให้บนโลกนี้จะไม่เหลือใคร มินตราอย่างเธอ... ก็ไม่มีวันได้ยืนข้างฉันอีกแม้แต่เศษเสี้ยววินาทีเดียว!” มินตราหน้าเสีย เBียกริมฝีปากด้วยความแค้นเคืองก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง ปิดประตูตามหลังดังสนั่น คินน์ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง ความโกรธเบาบางลงเหลือเพียงความเคว้งคว้างในอก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไร้จุดหมาย ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยกดเบอร์โทรหาคนที่ใจโหยหา แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงสัญญาณรอสายที่ยาวนานอย่างไร้การตอบรับ “รับสายเถอะนะ ธีร์...” พึมพำกับความว่างเปล่า หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวเป็นครั้งแรกในชีวิต กลัวว่าความปากร้ายของตัวเองจะทำลายสะพานเชื่อมใจระหว่างเขากับอีกฝ่ายจนไม่มีวันซ่อมแซมได้ทัน ทว่า ในจังหวะที่คินน์กำลังจะกดโทรออกเป็นครั้งที่สาม ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *[ณภัทร (เพื่อนสนิทธีร์)]: ไอ้น้องรหัสแกฝากฉันมาบอกว่ะ... ว่าเขากำลังจะไปสนามบิน เตรียมตัวบินไปศึกษาต่อต่างประเทศรอบด่วนไฟลต์เที่ยงคืนนี้ และ... บอกว่าชาตินี้ไม่ต้องเจอกันอีกเลยจะดีที่สุด!* คินน์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! --- ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รับรองว่าความคลั่งรักแบบไม่สนลูกใครของพี่คินน์กำลังจะระเบิดขึ้นแล้วค่ะ! — **ดาวตกคืนคริสต์มาส**