ความลับมินตราแตก

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มบนโต๊ะทำงานราคาแพงไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... มันกลับกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดระดับที่เรียกว่า พร้อมจะระเบิดได้ทุกวินาที หากมีใครเผลอจุดประกายไฟผิดที่ผิดทาง คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะกระจกเงาวับ สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเอกสารในมือ สลับกับการจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพกล้องวงจรปิดจากล็อบบี้ชั้นล่าง ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้ม สันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูนชัดเจน รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจนคนเป็นเลขาฯ หน้าห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คุณชายคินน์คะ... ทางฝ่ายกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับสุดท้ายมาให้ตรวจสอบแล้วค่ะ" เลขาฯ สาวเอ่ยเสียงสั่น พยายามวางแฟ้มเอกสารลงให้เบามือที่สุด "เก็บไว้ตรงนั้น..." คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนน่าขนลุก "แล้วก็... ยกเลิกตารางงานช่วงบ่ายทั้งหมดของฉัน ใครจะมาขอพบก็ไม่ต้องให้เข้าพบทั้งนั้น ยกเว้นคนเดียว..." เขาเว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วง "...คนที่ชื่อมินตรา" ชื่อนั้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ชวนให้รู้สึกถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ธีร์คือคนที่ทำให้คินน์ต้องพลิกแผ่นดินหาหลักฐาน สัมผัสอุ่นร้อนจากข้อมือในคืนนั้นยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้ว คำพูดที่ว่า *"ถ้ายังปล่อยให้เธอทำเป็นเก่งแล้วเดินหนีฉันไปอีก... ฉันอาจจะทำอะไรที่บ้ากว่านี้แน่"* ไม่ใช่คำขู่เลื่อนลอย แต่มันคือความจริงจังที่ผู้ชายอย่างคินน์พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคนปากเก่งอย่างธีร์ให้อยู่ในสายตาตลอดเวลา และยิ่งสืบลึกลงไปเท่าไหร่... เบื้องหลังรอยยิ้มแสนหวานและภาพลักษณ์คุณหนูผู้เพียบพร้อมของมินตรา ก็ยิ่งเผยโฉมหน้าอันน่าสะพรึงกลัวออกมา แบล็กเมล์ ข้อมูลบริษัทที่รั่วไหล และแผนการสกปรกที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อโยนความผิดให้ธีร์ ทั้งหมดถูกรวบรวมมาวางกองอยู่ตรงหน้าคินน์แล้ว เหลือแค่เพียง... หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะมัดตัวเธอให้ดิ้นไม่หลุด ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสไตล์แฟชั่นนิสต้าก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ มินตรา... หญิงสาวผู้เคยครองตำแหน่งคู่หมั้นในนาม และยังคงคิดว่าตัวเองมีอภิสิทธิ์เหนือใครในใจของคุณชายคินน์ "คินน์คะ รอนานไหมเอ่ย พอดีมินแวะไป..." "ไม่ต้องเสแสร้งหรอก มินตรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขัดขึ้นทันที ดึงรอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวให้ชะงักค้าง มินตรากะพริบตาปริบๆ แสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อ "คินน์พูดเรื่องอะไรคะเนี่ย มินไม่เข้าใจ..." "ไม่เข้าใจเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากทำให้เขาดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าเธอ แรงกระแทกทำให้เอกสารบางส่วนปริปากเผยให้เห็นรูปถ่ายและหลักฐานการโอนเงินก้อนโต มินตราก้มมองมัน แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม "รูปอะไรคะเนี่ย... ตัดต่อชัดๆ มินจะทำเรื่องพวกนี้ไปทำไมกัน" เธอยังคงใช้มารยาหญิงเข้าสู้ เสียงหวานเอ่ยออเซาะพร้อมจะยื่นมือมาแตะแขนเขาเหมือนเช่นเคย แต่คินน์ไม่ใช่ผู้ชายที่จะหลงกลมุกเดิมๆ อีกต่อไปแล้ว มือหนาปัดมือเธอออกอย่างไร้เยื่อใย แรงกระแทกทำเอามินตราเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าสวยถอดสี "อย่าเอาความน่าสมเพชมาใช้ในห้องนี้ มินตรา!" คินน์คำรามต่ำ นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "เธอคิดว่าปิดบังเรื่องที่เธอแอบเอาข้อมูลโปรเจกต์ของธีร์ไปขายให้คู่แข่ง แล้วป้ายสีให้เขาเป็นแพะรับบาป ฉันจะไม่มีวันรู้สินะ?" "คุณ... คุณกำลังพูดบ้าอะไรอยู่! คุณกำลังเข้าข้างเด็กนั่นจนหน้ามืดตามัวต่างหาก!" มินตรากรีดเสียงแหลม ความเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อความจริงถูกเปิดโปงต่อหน้า "ใช่... ฉันหน้ามืดตามัว" คินน์ยอมรับหน้าตาเฉย ไม่มีหลบสายตา ร่างสูงก้าวเข้าไปกดดันจนเธอต้องถอยรอดไปชนกับชั้นหนังสือ "แต่คนอย่างฉัน... ต่อให้ตาบอดสนิท ก็ไม่มีวันโง่พอที่จะปล่อยให้ผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอมาทำร้ายคนที่ฉันรักหรอกนะ!" คำว่า *'คนที่ฉันรัก'* กระแทกเข้าเต็มเปรื่องหูของมินตราจนเธอหน้าชาซ่า เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ดวงตาคู่นามีประกายริษยาพุ่งพล่าน "รักงั้นเหรอคะ? คุณกล้าพูดคำนี้กับเด็กนั่นได้ยังไง มันก็แค่เด็กกะโปโลที่เข้ามาเกาะ..." "หุบปาก!" คินน์ตวาดลั่นห้อง เสียงดังจนเลขาฯ ด้านนอกสะดุ้งเฮือก "ถ้าเธอยังกล้าเอ่ยปากดูถูกธีร์แม้แต่คำเดียว ฉันนี่แหละที่จะทำให้ตระกูลของเธอพังพินาศในชั่วข้ามคืน ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วแจ้งความจับเธอข้อหาโจรกรรมข้อมูลบริษัท!" มินตราตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว เธอรู้ดีว่าคินน์พูดจริงทำจริง ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปรานีใครถ้าเขาโมโหขึ้นมา ร่างบางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ส่งสายอาฆาตมาดร้ายไปยังชายหนุ่มก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์ ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนมาอีกครั้ง คินน์ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางปาก มือหนานวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ เพื่อระงับความเดือดดาลในอก แต่ทว่า... ความโล่งใจยังไม่ทันได้เข้ามาแทนที่ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผדเสียงแหลมขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้า... เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหล..." [คุณคินน์ใช่ไหมคะ? ดิฉันโทรมาจากโรงพยาบาล... พอดีเกิดอุบัติเหตุกับเจ้าของมือถือเครื่องนี้ค่ะ เธอพกนามบัตรของคุณไว้ในกระเป๋า...] เสียงปลายสายพูดด้วยความรีบร้อนและตื่นตระหนก หัวใจของคินน์กระตุกวูบ หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มในเสี้ยววินาที [คนไข้ชื่อ... คุณธีรดนย์ค่ะ ตอนนี้อาการสาหัส...] ทางดาวตกคืนคริสต์มาสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความคลั่งรักของ(อดีต)คุณชายซึนคนนี้ด้วยนะคะ!