รอยร้าวในอาหารเช้า

เสียงกระทบกันเบา ๆ ระหว่างช้อนเซรามิกกับจานกระเบื้องราคาแพงในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเช้าวันนี้ดูรื่นรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อยค่ะ ตรงกันข้าม... มันกลับสร้างคลื่นความอึดอัดที่แผ่ขยายออกไปจนแทบจะคว้าจับต้องได้ เกมนี้... ดูท่าว่าจะสนุกและวุ่นวายกว่าที่ฉันคาดไว้ร้อยเท่าพัน배เลยล่ะค่ะ และผู้เล่นหมายเลขหนึ่งอย่าง ‘คณินทร์’ หรือคุณชายคินน์ของใครหลายคน ก็กำลังพิสูจน์ให้เห็นกันจะๆ ว่าเขามีพรสวรรค์ในการหาเรื่องให้คนอื่นประสาทกินได้ดีขนาดไหน “ไข่ดาวสุกเกินไป... และเบคอนนี่ก็อมน้ำมันจนเหมือนผ่านการชุบน้ำมาอีกรอบ คุณจ้างเชฟฝึกหัดที่ไหนมาทำอาหารให้ผมกินเนี่ย ธีรดนย์” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่สายตาคมกริบที่มองข้ามขอบจานอาหารเช้าขึ้นมานั้นเต็มไปด้วยความกวนประสาทแบบร้อยเต็มร้อย คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทรงสูง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดนูนเล็กน้อยยามที่เขาวางช้อนลงบนโต๊ะ ฉัน—หมายถึงธีร์ที่กำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ ถึงกับต้องกลอกตาขึ้นฟ้าวนเป็นรอบที่สามของนาทีนี้ “ถ้าคุณชายคินน์อยากได้ไข่ดาวที่ไข่แดงเยิ้มกำลังดีแบบพอดีเป๊ะเหมือนงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ กรุณาจ้างพ่อบ้านส่วนตัวเพิ่มอีกสักสิบอัตรานะคะคุณคินน์ นี่คืออาหารเช้าทำเองจากมนุษย์เงินเดือนที่เพิ่งนอนไปแค่สามชั่วโมงเพราะมัวแต่ปั่นโปรเจกต์ให้คุณ ถ้าไม่ชอบก็เชิญไปกินลมชมวิวที่ระเบียงแทนค่ะ อาหารพวกนี้ไม่มีสิทธิ์ต้อนรับคนเรื่องมาก” ฉันสวนกลับทันควัน เสียงใสติดจะห้วนเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าและหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ตีสอง คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจแบบที่เห็นแล้วอยากจะเอาตะหลิวเคาะหัวสักทีสองที “ปากเก่งขึ้นเยอะนี่... ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะที่กล้าเถียงผมฉอดๆ แบบนี้ หรือคิดว่ามีผมคอยตามเช็ดตามล้างให้แล้วจะทำตัวยังไงก็ได้” เขาแค่นزเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็ว จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดช่วงเช้าลอยเข้ามาปะทะจมูก ฉันสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แต่ก็ฝืนยืนนิ่ง ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตากลมโตจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่คมที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนระยะห่างเหลือแค่คืบ “ไม่ได้ปากเก่งค่ะ... แค่พูดความจริงที่คนหูทิพย์ตาบอดบางคนไม่ยอมรับต่างหาก ถอยไปเลยนะคุณคินน์ ตัวคุณโตเป็นควายธนูแล้ว จะมาเดินเบียดพื้นที่คนอื่นทำไมเนี่ย” ฉันเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาอีกจนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ครัวอย่างจัง คินน์ใช้มือข้างหนึ่งค้ำเคาน์เตอร์ไว้ กักตัวฉันให้อยู่ในอาณาเขตของเขา สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความขัดแย้ง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน “ปากดีแบบนี้... น่าเอาเบคอนอมน้ำมันนี่อุดปากซะให้เข็ด” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดรดแก้วทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ในอกข้างซ้ายกระหน่ำเต้นรัวจนน่ากลัว ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเป็นบ้า! ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังปะทะคารมกันเรื่องไข่ดาวอยู่แท้ๆ แต่ทำไมสถานการณ์ถึงเปลี่ยนเป็นชวนใจเต้นแรงได้ในเวลาไม่ถึงสามวินาทีกันล่ะเนี่ย “ถ้ากล้าทำ... ฉันจะเทกาแฟร้อนๆ ราดหัวคุณจริงๆ ด้วยนะคินน์” ฉันขู่เสียงสั่น แม้ความมั่นใจจะลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดล่วงลงมาข้างแก้มอย่างเบามือสัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ฉันชะงักค้าง ราวกับถูกมนต์สะกด คินน์ชะوكเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันวับวาวและลึกล้ำเสียจนฉันต้องรีบเบนสายตาหนีไปมองถ้วยกาแฟบนโต๊ะแทน บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด... แรงดึงดูดที่พร้อมจะดึงเราสองคนให้จมดิ่งลงไปในความสัมพันธ์อันตรายนี้แบบถอนตัวไม่ขึ้น ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงรหัสผ่านประตูหน้าห้องที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำลายความเงียบงันและระยะห่างอันตรายนั้นลงในเสี้ยววินาที คินน์ผละตัวออกห่างจากฉันทันที ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่โหมดคุณชายมาดนิ่งไร้ความรู้สึกอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ เขากลับไปยืนกอดอกมองไปทางประตูกลางห้องด้วยสายตาเย็นชา ขณะที่ฉันรีบยกมือขึ้นทาบอกเพื่อปรับจังหวะลมหายใจที่เต้นรัวให้กลับมาเป็นปกติ ใครกันที่กล้าบุกเข้ามาในเวลาแบบนี้... และทำไมลางสังหรณ์ของฉันถึงได้ร้องเตือนภัยดังลั่นห้องขนาดนี้ด้วยนะ? ประตูกลางห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง เส้นผมลอนยาวสลวยและใบหน้าสวยเฉี่ยวที่คุ้นตาเป็นอย่างดี เธอก้าวเข้ามาด้วยท่าทางราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง “คินน์คะ... ทำไมโทรหาแล้วไม่รับสายเลยล่ะรู้ไหมว่ามินเป็นห่วงแค่ไหน” เสียงหวานเจี๊ยบเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยด แต่สายตาที่เธอกวาดมองมาที่ฉันซึ่งยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยนั้น... กลับคมกริบราวกับใบมีดโกน มินตรา... กลับมาทวงคืนพื้นที่ของเธอแล้วค่ะ