เมื่อเราต้องย้ายเข้าด้วยกัน

เสียงกระแทกของกล่องกระดาษลังใบโตที่วางลงบนพื้นปาร์เกต์หรูราคาแพงดังสะท้อนก้องห้องนั่งเล่นโทนโมโนכ롬 เป็นสัญญาณเตือนภัยกลายๆ ว่าสงครามเย็นระหว่างเราสองคนได้ฤกษ์เปิดฉากอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ "บอกฉันทีว่านายไม่ได้กะจะย้ายสำมะโนครัวมาตั้งรกรากถาวรที่นี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นจากมุมเคาน์เตอร์ครัว คินน์ยืนกอดอกพิงขอบกระจกใส จ้องมองฉันด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะแสกนหาวัตถุอันตรายในสัมภาระของฉัน คุณชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ เขากำลังทำหน้าเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายแค่เพียงเพราะเห็นกระเป๋าเดินทางสี่ใบของฉันวางอยู่กลางห้องนั่งเล่นของเขา ฉันหันไปเลิกคิ้วใส่ ปัดฝุ่นตามมือเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบ "อุ๊ย! คุณชายคินน์คะ ความจำเสื่อมกะทันหันหรือไงคะเนี่ย? ก็คุณปู่กับคุณแม่ของคุณนั่นแหละค่ะที่เป็นคนเซ็นอนุมัติให้ฉันย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันเพื่อ 'ปรับทัศนคติ' ตามคำสั่งเฉียบขาดของท่าน หรือว่าหูทวนลมจนจำไม่ได้แล้วคะ?" "แต่ฉันไม่ได้อนุญาต" คินน์เน้นเสียงทีละคำ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย "คอนโดนี้เป็นอาณาเขตส่วนตัวของฉัน และกฎข้อแรกของที่นี่คือ ห้ามล้ำเส้น!" ฉันหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประจันหน้ากับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงของเราจะต่างกันอยู่ช่วงหัวไหล่ แต่เรื่องความมั่นใจบอกเลยว่าฉันไม่เคยเป็นรองใคร "ล้ำเส้นเหรอคะ? โน่นค่ะ เส้นแบ่งเขตจริมๆ อยู่ตรงนู่น ประตูทางออกโน่นค่ะคุณชาย ถ้ากลัวพื้นที่ส่วนตัวแปดเปื้อนนัก ทำไมไม่ไปนอนระเบียงห้องล่ะคะ อ้อ... หรือว่ากลัวฉันจะไปขโมยสมบัติอะไรของคุณเข้า? งั้นบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ของกระจุกกระจิกพวกนี้ฉันไม่สนหรอกค่ะ สนใจแค่เตียงนอนนุ่มๆ กับห้องน้ำส่วนตัวเท่านั้นแหละ!" คินน์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันเชิดขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ ดวงตาคู่คมกวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะแค่น้ำเสียงเยาะหยันออกมา "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ... หวังว่าพออยู่ร่วมกันจริงๆ แล้ว ฝีปากกับความกล้าของเธอจะยังอยู่ครบนะ ธีรดนย์" ประโยคท้ายเขาจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนฉันต้องผับถอยหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาโชยปะทะจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นรำผิดจังหวะไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร ปากจัดเป็นพิษแต่ดันหน้าตาดีจนน่าหมั่นไส้เป็นบ้า! ฉันรีบตั้งสติ ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่างแล้วถอยก้นขวิดไปตั้งหลักข้างกองกล่องลัง "ถอยไปเลยค่ะ! อย่ามาใช้ลูกไม้ตื้นๆ แถวนี้ พื้นที่ตรงนี้ฉันขอสิทธิ์ครอบครองครึ่งหนึ่ง เริ่มจากโซฟาตัวนี้ยาวไปถึงระเบียง ห้ามคุณล้ำเขตแดนเด็ดขาด!" "ครึ่งหนึ่งงั้นเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอีกครั้งอย่างรวดเร็วจนฉันไม่มีช่องว่างให้หนี แผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่กักตัวฉันไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งที่ค้ำยันกำแพงเหนือหัว "เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ธีร์... ห้องนี้เป็นของฉัน ทุกตารางนิ้ว ทุกตารางเมตร และทุกตารางเซนติเมตร เป็นของฉันทั้งหมด!" ใบหน้าของเราห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่เหนือปลายจมูก ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน แต่กระนั้น... ความพ่ายแพ้ไม่ใช่พจนานุกรมในสมองของฉันเด็ดขาด! "งั้นเหรอคะ..." ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แสร้งทำเป็นยิ้มหวานหยดทั้งที่มือไม้เริ่มชื้นเหงื่อ "ถ้าทุกอย่างเป็นของคุณ งั้นจูบแรกของฉันที่คุณเคย... เอаะ! เอ้ย หมายถึง... ถ้าหวงพื้นที่นัก ทำไมไม่ติดป้ายห้ามเข้าไว้หน้าห้องซะเลยล่ะคะ!" เกือบไปแล้ว... เกือบหลุดปากเรื่องคืนวันนั้นออกไปแล้วสิเรา! ดวงตาคมกริบของคินน์ไหววับไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดกึ่งหลุดปากของฉัน ประกายความรู้สึกบางอย่างพาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้นอย่างรวดเร็วก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามสไตล์คุณชายซึน ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีกนิดจนริมฝีปากของเราเกือบจะสัมผัสกัน "อยากลองดูไหมล่ะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก "ว่าฉันจะหวง... หรือจะทำลายอาณาเขตของเธอให้ราบคาบก่อนกันแน่" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน สัมผัสอุ่นจากร่างกายของเขาทำให้ฉันสมองตื้อตันไปหมด คำพูดต่อปากต่อคำที่เตรียมไว้หายวับไปกับตา เหลือเพียงจังหวะการหายใจที่สอดประสานกันอย่างน่าประหม่า ทว่าในวินาทีที่ฉันกำลังจะเสียอาการและตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้นั้นเอง... *ติ๊งตอง!* เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า คินน์ชะงักเล็กน้อย เขายืดตัวตรงด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม ขณะที่ฉันแอบพ่นลมหายใจโล่งอกออกมาอย่างเงียบๆ คินน์หันไปมองหน้าประตูด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินไปกดอินเตอร์คอมเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลแบบนี้ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา หน้าจอแสดงผลระบบรักษาความปลอดภัยก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยหงุดหงิดอยู่แล้วกลับบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนยันตัวตนอยู่ด้านล่าง ฉันขมวดคิ้วสงสัย เดินเข้าไปใกล้เพื่อชะโงกหน้ามองจอภาพบ้าง และทันทีที่เห็นภาพชัดเจน หัวใจที่เต้นรัวเพราะความใกล้ชิดเมื่อครู่ก็พลันกระตุกวูบ ผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงเพลิงหรูหรา ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่คุ้นตาผ่านนิตยสารแฟชั่นชื่อดัง กำลังยืนส่งยิ้มหวานเยิ้มให้กล้องวงจรปิด... มินตรา แฟนเก่าที่ประกาศกร้าวว่าจะทวงคืนตำแหน่งคู่หมั้นของคินน์ ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าคอนโดนี้แล้วค่ะ! เกมนี้... ดูท่าว่าจะสนุกและวุ่นวายกว่าที่ฉันคาดไว้ร้อยเท่าพัน배เลยล่ะค่ะ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ดาวตกคืนคริสต์มาส