ความไว้ใจที่สั่นคลอน

หน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพงในมือสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว แต่เป็นเพราะตัวอักษรและรูปถ่ายที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อสามนาทีที่แล้ว ภาพของคินน์กำลังยืนคุยอยู่กับมินตราที่มุมลับตาคนในร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังเมื่อคืนนี้... และประโยคถัดมาที่เขียนไว้ว่า *“คุณชายคณินทร์คงไม่ได้มีความลับอะไรปิดบังคุณธีร์หรอกใช่ไหมคะ?”* “ปล่อยให้มันเล่นไปก่อน... เพราะฉันเตรียมหลุมศพให้คนส่งรูปคนนั้นเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน” เสียงทุ้มต่ำที่เคยพูดประโยคนี้ด้วยความมั่นใจเกินร้อยดังย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาทของธีร์ เมื่อคืนนี้ หลังจากที่คินน์วางสายจากบุคคลปริศนาและบอกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแบบนั้น ธีร์เลือกที่จะเชื่อใจ—ใช่ เขาเลือกที่จะปัดความระแวงทิ้งไปเพราะคิดว่าตัวเองรู้จักผู้ชายปากร้ายคนนี้ดีพอ แต่วันนี้... ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมกับความจริงที่ว่า คินน์ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับการออกไป "เคลียร์ธุระด่วน" เมื่อคืน มันกลับกรีดลึกเข้ามาในความรู้สึกจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ประตูกระจกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคุณชายซึนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ ส่วนอีกข้างซองบุหรี่ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างเป็นระเบียบ “ทำหน้าเหมือนคนกินยาขมไปได้... เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ใหม่เสร็จแล้วหรือยัง ถึงได้มีเวลามานั่งเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์แบบนั้น” เสียงทุ้มเอ่ยแซะตามนิสัยปากเสีย แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองสำรวจใบหน้าของธีร์อย่างละเอียด ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยเข้ามาแตะจมูก ปกติแล้ว ธีร์คงจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดเจ็บๆ คันๆ ตามฟอร์มของคู่กัดที่ไม่มีใครยอมใคร แต่วันนี้... คำพูดพวกนั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองใบหน้าคมคายของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นพยายามซ่อนความสั่นไหวในแววตา “ถ้าว่างมากนัก... ก็เอาเวลานี้ไปตรวจตัวเลขพวกนั้นซะ คินน์ไม่อยากแก้รอบสองเพราะความสะเพร่าของ...” “เมื่อคืน... คุณบอกว่าไปคุยงานกับหุ้นส่วนไม่ใช่เหรอคะ คินน์” เสียงหวานเอ่ยแทรกขึ้นมากลางคัน บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยมีความตึงเครียดแบบหยอกล้อพลันเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด คินน์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะมีติดตัวเสมอเลือนหายไปจากใบหน้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวงระวัง “จู่ๆ มาถามเรื่องนี้ทำไม” คินน์ถามเสียงเรียบ สีหน้าเริ่มกลับมาเรียบตึงเป็นหน้ากากน้ำแข็งที่ธีร์เกลียดนักเกลียดหนา “บอกแล้วไงว่าเรื่องของผู้ใหญ่ นายไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องหรอก ธีร์” คำว่า *‘ไม่จำเป็นต้องรู้’* จากปากคนที่บอกว่ารักและแสดงความหวงแหนเขาราวกับไข่ในหิน มันช่างบาดลึกเสียจนธีร์เผลอหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนานโดยสิ้นเชิง “ใช่ค่ะ... ฉันมันก็แค่คนนอก จะไปรู้อะไรสู้คุณมินตรา... คู่หมั้นเก่าที่เพิ่งกลับมาทวงตำแหน่งไม่ได้หรอกจริงไหมคะ” ใบหน้าหล่อเหลาของคินน์ตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาสีเข้มฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน มือหนาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังจนของเหลวข้างในกระฉลึงเล็กน้อย “นายเอาเรื่องนี้มาจากไหน... ธีร์!” น้ำเสียงของคินน์เริ่มกดต่ำลงด้วยความหงุดหงิด ปฏิกิริยาอาการร้อนรนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย ยิ่งทำให้ความสงสัยในใจของธีร์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ผู้ชายคนนี้กำลังโกหก... เขารู้ความจริงทั้งหมดแต่เลือกที่จะปกปิดมันไว้ “สำคัญด้วยเหรอว่าฉันรู้มาจากไหน ประเด็นคือคุณโกหกฉัน คินน์!” ธีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เผชิญหน้ากับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยความน้อยใจแต่ความทิฐิก็บังคับให้ต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ “คุณบอกว่ากำลังจัดการทุกอย่าง... แต่สิ่งที่ฉันเห็นคือคุณยังติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นลับหลังฉัน คุณปล่อยให้คนส่งรูปมาเยาะเย้ยฉัน ทั้งที่คุณบอกว่าเตรียมหลุมศพให้มันแล้วเนี่ยนะ!” “นายไม่เข้าใจ... เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่นายคิด!” คินน์กัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาเล็กน้อย แสดงถึงความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจระบายออกมาได้ “ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อความปลอดภัยของนาย... ทำไมถึงไม่ยอมเชื่อใจฉันบ้างวะ!” “เชื่อใจเหรอ?” ธีร์ยิ้มหยันให้กับคำพูดนั้น “ความเชื่อใจมันไม่ได้สร้างได้ด้วยคำแก้ตัวลอยๆ นะคะคินน์ ถ้าคุณยังทำตัวลับๆล่อๆ แบบนี้... สิ่งที่คุณจะเสียไป ไม่ใช่แค่ความลับพวกนั้นแน่ๆ” บรรยากาศระหว่างทั้งคู่มาถึงจุดเดือด คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็ว มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก ปากหนาอ้าจะเอ่ยคำพูดอะไรบางอย่างเพื่ออธิบายความจริงทั้งหมดที่เขาแบกรับไว้เพื่อปกป้องคนตรงหน้า แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธและหวั่นไหว เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “คุณคินน์คะ... แย่แล้วค่ะ!” เสียงของเลขาหน้าห้องดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “คุณมินตรา... เธอเพิ่งเดินเข้ามาในบริษัท และตอนนี้กำลังตรงมาที่ชั้นนี้ค่ะ!” ร่างของคินน์แข็งค้างไปในทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนหัวเสีย ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองหน้าธีร์ที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงหน้า และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต พร้อมกับร่างเพรียวระหงของมินตราที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้นะคะ!