มินตราวางแผน

“นี่พวกคุณ...” มินตรากรีดเสียงแหลมด้วยความเหลืออด “กำลังทำอะไรกันอยู่!” เสียงตวาดแหลมสูงราวนกกระจอกเทศถูกเหยียบหางดังแทรกขึ้นกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคณินทร์ บรรยากาศที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยไอร้อนระอุจากการประจัญหน้าของคนสองคน พลันถูกกระชากให้ขาดวิ่นลงอย่างไม่เป็นท่า ธีรดนย์สะดุ้งสุดตัว รีบผละร่างออกจากวงแขนแกร่งที่โอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ ใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความตกใจปนกระดากอาย แต่กระนั้นดวงตากลมโตก็ยังคงไหวระริกด้วยความพยศ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ศัตรูหัวใจได้เห็นเด็ดขาด ทว่าคินน์กลับไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบตึงราวกับรูปสลักหินอ่อน ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความรำคาญระคนเย็นชา เขาก้าวเท้าขยับเข้าไปบังร่างโปร่งของธีรดนย์ไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ป้องกันไม่ให้สายตาคมปลาบของมินตราเข้ามาล่วงล้ำคนของเขาได้มากกว่านี้ “ถ้าตาไม่บอดจนเกินไป ก็น่าจะเห็นนะคะว่าเรากำลังคุย ‘ธุระ’ กันอยู่” คินน์ตอกกลับเสียงเรียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะรักษาเกียรติ “แล้วนี่คุณเข้ามาในห้องทำงานของฉันโดยไม่เคาะประตูก่อน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มารยาททางสังคมของคุณมันตกต่ำลงถึงขนาดนี้ มินตรา” “คินน์!” หญิงสาวกรีดร้องออกมาอย่างเหลืออด ดวงตาคู่สวยที่กรีดอายไลเนอร์มาอย่างเฉียบคมแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น เธอจ้องมองร่างของธีรดนย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังชายหนุ่มด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “คุณกล้าพูดคำนี้กับฉันเหรอคะ ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนี้มัน...” “ผมทำไมเหรอครับ คุณมินตรา” ธีรดนย์โผล่หน้าออกมาจากไหล่กว้างของพระเอก ปากบางเฉียบเชิดขึ้นอย่างท้าทาย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปาก “หรือว่าอิจฉาที่เห็นคนอื่นเขารักกันดี ส่วนตัวเองต้องมายืนหน้าบูดเป็นตูดลิงอยู่ตรงนั้น?” “นาย...!” มินตราพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้าคนปากดีให้หายแค้น แต่คินน์ไว Threw กว่า เขาก้าวขวางและคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้เบามือเลยแม้แต่น้อย จนมินตราต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด “อย่าหาเรื่องใส่ตัว มินตรา” คินน์เตือนเสียงต่ำ ดวงตาดำมืดสนิทไร้ซึ่งความปรานี “ที่นี่บริษัทของฉัน และคนคนนี้...คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว” คำพูดนั้น...หนักแน่น ชัดเจน และทรงพลังเสียจนหัวใจของธีรดนย์กระตุกวาบ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกอย่างห้ามไม่อยู่ แม้ปากจะชอบกัดชอบจิกกันแค่ไหน แต่เวลาคับขัน...ผู้ชายปากร้ายคนนี้มักจะยืนหยัดปกป้องเขาเสมอ แต่มินตราไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนอะไรง่ายๆ หญิงสาวหัวเราะออกมาในลำคอ แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์และอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอสะบัดข้อมือออกจากพันธการอย่างแรง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจเกินร้อย “ปกป้องมันเข้าไปเถอะค่ะคินน์!” มินตราเชิดหน้าขึ้นสูง พลางหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแบรนด์เนมออกมาด้วยท่าทางเย้ยหยัน “เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ภาพที่พวกคุณกอดกกันกลมเมื่อกี้...มันจะไปโผล่อยู่บนหน้าหนึ่งของทุกสำนักข่าว และบอร์ดบริหารทุกคนในบริษัทนี้!” บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที ธีรดนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจไม่ดี ขณะที่คินน์หรี่ตาลงอันตราย รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่จนน่ากลัว “คุณหมายความว่ายังไง” คินน์เค้นเสียงถาม “ก็หมายความว่า...ฉันส่งรูปเด็ดพวกนี้ให้บรรณาธิการข่าวบันเทิงและฝ่ายบุคคลเรียบร้อยแล้วน่ะสิคะ!” มินตราหัวเราะร่าอย่างสะใจ “ข้อหาประพฤติผิดกฎระเบียบของบริษัท ชู้สาวในเวลางาน และใช้อำนาจหน้าที่เอื้อประโยชน์ให้เด็กเส้น! คราวนี้ต่อให้คุณเป็นท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลแค่ไหน ก็ช่วย ‘เด็ก’ ของคุณไม่ได้หรอกค่ะคินน์!” ธีรดนย์หน้าถอดสีทันที แม้เขาจะไม่ใช่คนกลัวอะไรง่ายๆ แต่เรื่องชื่อเสียงและการทำงานเป็นสิ่งที่เขาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ การโดนใส่ร้ายป้ายสีด้วยวิธีสกปรกเช่นนี้มันรังแต่จะสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง โดยเฉพาะกับตัวของคินน์เองที่เป็นถึงผู้บริหารระดับสูง “คุณมันบ้าไปแล้ว!” ธีรดนย์ก้าวออกมาจากด้านหลังคินน์ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “คิดเหรอว่าวิธีตื้นๆ แค่นี้จะทำอะไรพวกเราได้!” “ตื้นเหรอคะ?” มินตราแค่นหัวเราะ “รอดูก็แล้วกันว่าตอนที่บอร์ดบริหารเรียกพวกคุณไปสอบสวน แกจะยังทำปากเก่งแบบนี้อยู่หรือเปล่า!” พูดจบ มินตราก็หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกไปด้วยความสะใจ ทิ้งให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ธีรดนย์ยืนนิ่ง งus งงกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็ว มือเรียวเผลอขยับไปจับชายเสื้อสูทของคินน์โดยไม่รู้ตัว “คินน์... คือว่าผม...” ธีรดนย์เอ่ยเสียงเบา ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจ กลัวว่าอีกฝ่ายจะต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของตัวเอง แต่ทว่า... มือหนากลับเอื้อมมาทาบทับลงบนมือของเขา บีบกระชับเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความมั่นคง “เงียบซะ ธีร์” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาคมกริบกลับฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “เกมนี้...ไม่ได้มีแค่เธอที่เล่นเป็นคนเดียวหรอก” ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของคินน์ สีหน้าของอีกฝ่ายตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่สั่นระริก “ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! รูปถ่ายของคุณกับคุณธีร์ถูกโพสต์ลงในอินทราเน็ตของบริษัท และ... และตอนนี้มันกำลังแพร่กระจายไปยังสื่อข้างนอกแล้วครับ!” คินน์ยังคงนิ่งสงบผิดมนุษย์ เขายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะน้อยๆ สายตาคมกริบหันไปสบตากับธีรดนย์ที่ยืนนิ่งค้าง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ “ปล่อยให้มันเล่นไปก่อน... เพราะฉันเตรียมหลุมศพให้คนส่งรูปคนนั้นเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!