รุกหนัก

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างความเย็นสดชื่นของเปลือกส้มยูซุกับความอบอุ่นลุ่มลึกของไม้ซีดาร์ ลอยอบอวลอยู่รอบตัวจนน่าหงุดหงิด ทั้งที่นี่คือห้องทำงานส่วนตัวของฉันเองไม่ใช่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองของเขา "คุณเข้ามาได้ยังไง คินน์" ฉันถามออกไปโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองจากกองเอกสารงบประมาณบนโต๊ะ ปลายปากกาในมือหมุนวนอย่างรวดเร็วเพื่อระบายความหงุดหงิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ยิ่งนึกถึงภาพผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่บังเอิญเดินสวนกันที่ล็อบบี้ตึกเมื่อวาน ผู้หญิงที่มีใบหน้าทุกสัดส่วนถอดแบบมาจากฉันราวกับส่องกระจกเงา หัวใจมันก็ยิ่งกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดระแวงปนสับสน "ประตูไม่ได้ล็อก" น้ำเสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบ เอ่ยตอบกลับมาด้วยความเยือกเย็นตามแบบฉบับของคุณชายคณินทร์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งเงาสูงใหญ่ทาบทับลงบนโต๊ะทำงานของฉัน ฉันเงยหน้าขึ้น ปะทะเข้ากับสายตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกแท้จริงไว้เบื้องหลังเสมอ วันนี้เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติ แต่เนคไทถูกคลายออกหลวมๆ สองปุ่ม เผยให้เห็นลำคอแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ภาพลักษณ์คุณชายผู้เย่อหยิ่งและเข้าถึงยากในสายตาคนนอก ช่างแตกต่างจากความรุกรานที่เขากำลังแสดงออกต่อฉันในตอนนี้เหลือเกิน "นี่มันบริษัทฉันนะคะ คุณไม่มีสิทธิถือวิสาสะเดินเข้าออกห้องฉันตามอำเภอใจแบบนี้" ฉันเชิดหน้าขึ้น สู้สายตาคมกริบนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ใช้ความปากเก่งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก คินน์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตแล้วพับขึ้นอย่างใจเย็น ท่าทางนั้นช่างกวนประสาทและมีเสน่ห์ร้ายกาจในเวลาเดียวกัน ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวจะวางกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทลงบนกองเอกสารตรงหน้าฉัน "เปิดดูสิ" เขาออกคำสั่ง เสียงทุบต่ำกึ่งบังคับ "ฉันไม่ว่างมาเล่นเกมทายใจกับคุณหรอกค่ะ เอาของของคุณกลับไปซะ แล้วก็กรุณา..." "ฉันบอกให้เปิด" คินน์พูดแทรกขึ้น น้ำเสียงกดต่ำลงจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับต้องการจะค้นหาความลับทั้งหมดที่ฉันพยายามปิดตาย "หรือว่าเธอกลัว... กลัวว่าสิ่งที่เห็นข้างในมันจะยืนยันว่าสิ่งที่เธอคิดเมื่อวานนี้เป็นเรื่องจริง" หัวใจของฉันกระตุกวูบ ประโยคเมื่อครู่พุ่งเป้าตรงมาที่ปมในใจของฉันอย่างแม่นยำ ผู้หญิงคนนั้น... มินตรา หรือใครก็ตามที่หน้าเหมือนฉันราวกับแกะ คินน์รู้เรื่องนั้นงั้นเหรอ? เขากำลังเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่ ด้วยความที่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ ฉันจึงยื่นมือไปเปิดฝากล่องกำมะหยี่นั้นด้วยความสั่นเทาเล็กน้อยที่พยายามซ่อนไว้ให้มิดชิดที่สุด ภายในกล่อง... คือสร้อยคอเพชรดีไซน์รูปดาวตกประดับด้วยไพลินสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจเท่ากับการ์ดใบเล็กที่แนบมาด้วย ลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีดำคุ้นตา *‘สวมมันซะ แล้วเลิกทำตัวเป็นเด็กดื้อสักที’* "หมายความว่ายังไงคะ?" ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องเขาเขม็ง ความโกรธเริ่มเข้ามาแทนที่ความหวาดหวั่น "คุณเอาของพวกนี้มาล่อฉันทำไม หรือว่าฉันเป็นตัวแทนของใครในสายตาคุณ คินน์! ผู้หญิงคนนั้น... คนที่หน้าเหมือนฉัน เธอก작อะไรกับคุณ ทำไมคุณถึง..." พรึบ! ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด มือหนาเอื้อมมากุมข้อมือฉันไว้แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรง แรงกระชากนั้นทำให้ฉันต้องลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ โต๊ะทำงานตัวใหญ่กลายเป็นเพียงสิ่งกีดขวางเล็กๆ เมื่อคินน์ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นอกกว้างแทบจะแนบชิดกับขอบโต๊ะฝั่งที่ฉันยืนอยู่ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นยูซุและซีดาร์โอบล้อมฉันไว้ทุกทิศทางจนแทบหายใจไม่ออก คินน์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนดวงตาของเราห่างกันเพียงไม่กี่คืบ สายตาที่เขามองมาในตอนนี้ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดัน ความหวงแหน และประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงจนน่ากลัว "เธอคิดว่าตัวเองเป็นตัวแทนของใครอย่างนั้นเหรอ, ธีร์" เสียงทุบกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าจนหัวใจฉันเต้นระรัวราวกับกลองเพล "อย่าเอาผู้หญิงไร้ค่าพวกนั้นมาเทียบกับเธอ... เพราะในสายตาฉัน มีแค่เธอคนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกัน ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลคำพูดจิกกัดได้อย่างรวดเร็ว กลับว่างเปล่าสนิท ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันนั้น ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของฉันอ่อนยวบลงอย่างง่ายดาย "ปากเก่งนักนะ... หึ" เขาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะสัมผัสกับแก้มของฉัน "แต่เวลาหน้าแดงแบบนี้ ก็น่ารักดีเหมือนกัน" ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เตรียมจะอ้าปากตอกกลับตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแฮก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาทันที "คินน์คะ! คุณอยู่ในนี้จริงๆ ด้วย... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรอยู่หรือเปล่าเอ่ย?" ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองภาพคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันบนโต๊ะทำงานด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย และใบหน้าที่ถอดแบบมาจากฉันราวกับพิมพ์เดียวกัน... มินตรา ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนขั้นสุดของคุณชายคินน์ในตอนนี้นะคะ!