แยกกันอยู่

“ผมบอกให้คุณปล่อยมือ!” น้ำเสียงของธีรดนย์แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ คณินทร์ชะงักกึกอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า มือหนาที่กำลังกำขอบกระเป๋าเดินทางสีเข้มไว้แน่นสั่นระริกโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทะเลาะกัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่บรรยากาศในคอนโดหรูใจกลางเมืองแห่งนี้เงียบเชียบจนน่าใจหาย ไม่มีเสียงตะคอก ไม่มีถ้วยชามแตกกระจาย มีเพียงเสียงลมหายใจติดขัดของคนสองคนที่พยายามซ่อนความเปราะบางเอาไว้ใต้หน้ากากของความเย็นชา “คิดจะไปจริงๆ สินะ?” คณินทร์เค้นเสียงถาม ร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตพับแขนยืนตระหง่านขวางทางออก ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่แฝงไปด้วยความร้าวราน “หลังจากผ่านเรื่องเป็นตายมาด้วยกัน... การตัดสินใจของคุณคือการหนีไปแบบนี้เหรอ ธีร์?” ธีรดนย์แค่นยิ้ม มุมปากที่บวมช้ำจากการปะทะกับไอ้คนร้ายในคืนนั้นกระตุกเล็กน้อยเมื่อต้องขยับยิ้มเยาะ “แล้วจะให้ผมอยู่ทำไมครับ ในเมื่อห้องนี้... หรือแม้แต่ชีวิตคุณ มันมีที่ให้คนอย่างผมอยู่แค่ในฐานะ ‘ตัวซวย’ ที่คอยแต่จะพาปัญหามาให้” “ผมพูดตอนไหนว่าคุณเป็นตัวซวย!” คณินทร์ตวาดกลับ สองก้าวสั้นๆ ก็ถึงตัวคนตัวเล็กกว่า เขากระชากแขนธีร์เข้ามาหาตัวจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับแผงอกกว้าง ความใกล้ชิดที่เคยเป็นเหมือนเซฟโซน บัดนี้กลับกลายเป็นพันธนาการที่น่าอึดอัด ธีร์ไม่หลบสายตา เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่เอาแต่ปากแข็ง ทั้งที่แววตาคู่นั้นฟ้องชัดว่ากำลังเจ็บปวด “คุณไม่เคยพูด แต่มินตราพูด และคุณ... คุณก็ไม่เคยปฏิเสธมันด้วยการกระทำเลยสักครั้ง” “มินตราเป็นแค่คนนอก!” “แล้วผมเป็นใครครับ?” ธีร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสั่นระริกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม “ถ้าผมเป็นแค่ลูกน้อง เป็นแค่คนอาศัย... ก็บอกมาตรงๆ ผมจะได้เก็บของไปให้พ้นทางพวกคุณเสียที ไม่ต้องมาเสียเวลาเล่นเกม ‘คุณชายซึน’ ที่ผมไม่เคยเข้าใจว่าคุณต้องการอะไรกันแน่!” คำว่า ‘คุณชายซึน’ กระตุกใจคณินทร์เข้าอย่างจัง เขาอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่าทุกอย่างที่ทำไป ทุกคำพูดร้ายๆ ที่พ่นออกไป มันคือเกราะป้องกันตัวเองไม่ให้ล่มสลายลงไปพร้อมกับการสูญเสียธีร์ แต่ทิฐิที่พอกพูนหนากว่ากำแพงเมืองกลับกักขังความรู้สึกเหล่านั้นไว้ข้างใน คณินทร์คลายมือที่จับแขนธีร์ออกช้าๆ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับยอมแพ้ต่อความจริงที่ว่า ต่อให้เขาขังธีร์ไว้ในอ้อมกอดนี้ได้ แต่เขาก็ไม่รู้วิธีขังหัวใจของอีกฝ่ายไว้ด้วยความรัก “ถ้าคิดว่าการไปจากผมคือความสุข... ก็เชิญ” คณินทร์เสียงสั่น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง “แต่จำไว้ว่านับจากวินาทีที่ก้าวพ้นประตูบานนั้นไป ผมจะไม่ตาม ไม่รั้ง และจะไม่มองหาคุณอีก” ธีร์ไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่ก้มลงหยิบกระเป๋าใบเดิมที่เพิ่งยัดของใช้จำเป็นใส่ลงไปจนเต็มแน่น เดินผ่านร่างสูงใหญ่ไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคณินทร์ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ *ตึง!* เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ แต่กลับดังสนั่นก้องอยู่ในใจของคณินทร์ ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนเตียงกว้างที่ยังคงเหลือกลิ่นไอของธีร์ทิ้งไว้ เขาซุกหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้น้ำตาหยดแรกที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างเงียบเชียบ เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนแสงแดดภายนอกเริ่มเปลี่ยนสี ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งหน้าห้อง คณินทร์เงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง หัวใจที่เคยเหี่ยวแห้งเต้นรัวแรงอีกครั้ง *เขาเปลี่ยนใจแล้ว... เขาต้องลืมอะไรแน่ๆ* ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตูด้วยความเร็วที่เจ้าตัวยังตกใจตัวเอง เขาเอื้อมมือไปคว้าลูกบิดแล้วกระชากเปิดออกทันที แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ธีร์... มินตรายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยจัดนั้นเรียบเฉย แต่ดวงตากลับฉายแววสะใจเมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของเขา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ในมือของหญิงสาวมีกระเป๋าเอกสารสีดำสนิทที่ธีร์เคยทำหายในคืนที่ถูกทำร้าย! “มองหาใครอยู่หรือคะ คณินทร์?” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงความร้ายกาจ “ไม่ต้องมองหาหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่ธีร์พยายามเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องมัน... ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันแล้ว” คณินทร์รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่มันคือแผนการร้ายที่ใหญ่กว่านั้นมาก และธีร์... กำลังตกอยู่ในอันตรายที่เขาเองก็คาดไม่ถึง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าทุกคนจะร่วมลุ้นไปกับธีร์และคณินทร์ในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!