ความเงียบที่น่ากลัว

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะทำงานกระจกใสในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดดังสะท้อนก้องความเงียบ คณินทร์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ สันกรามคมกริบขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาเสมอในยามนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความตื่นตระหนกที่เขาพยายามสะกดกลั้นเอาไว้สุดกำลัง ภาพกระดาษแผ่นสุดท้ายในแฟ้มรายงานสืบสวนยังคงติดตา—เส้นทางธุรกรรมทางการเงิน บันทึกการเข้าออกตึกสำนักงานของธีรดนย์ และรายชื่อของบุคคลอันตรายที่เชื่อมโยงกับมินตรา... ทุกอย่างมันร้อยเรียงกันเป็นตาข่ายดักสัตว์ที่สมบูรณ์แบบ และเหยื่อในกรงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือคนปากเก่งที่ชอบทำตัวเก่งเกินหน้าเกินตาคนนั้น “บ้าเอ๊ย!” คินน์สบถลอดไรฟัน มือหนากวาดแก้วกาแฟบนโต๊ะจนกระเด็นตกพื้นแตกกระจาย กลิ่นกาแฟเข้มข้นคละคลุ้งไปกับความกดดันที่อัดแน่นอยู่ในอก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่ความกลัวในแง่ของธุรกิจหรือผลประโยชน์ แต่มันคือความตระหนักรู้ที่น่ากลัวยิ่งกว่า... *ถ้าธีร์เป็นอะไรไป... โลกใบนี้ของเขาจะเหลืออะไรให้หายใจอีก?* ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามัวแต่เล่นเกมสู้ฟัด ปากร้ายใส่ ปั้นหน้าเย็นชาใส่ เพื่อปกป้องอีโก้บ้าๆ ของตัวเอง กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขารักจนหมดหัวใจตั้งแต่แรกพบ กลัวความอ่อนแอที่จะตามมาหากมีใครสักคนเข้ามามีอิทธิพลเหนือความรู้สึก แต่ในวินาทีที่ความตายและความฉิบหายกำลังคืบคลานเข้าหาธีรดนย์ คินน์ถึงได้รู้ซึ้งว่า... กำแพงทิฐิที่เขาสร้างขึ้นมาหลายปี มันไร้ค่าเสียยิ่งกว่ากระดาษทิชชูเปียกน้ำ โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดคราดพร้อมเสียงเรียกเข้าที่แสนคุ้นเคย คินน์พุ่งตัวไปคว้ามันขึ้นมาหน้าจอแสดงชื่อ "ธีร์" หัวใจที่เกือบจะหยุดเต้นกระชากกลับมาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เขาปัดรับสายทันทีโดยไม่รอให้เสียงสัญญาณดังขึ้นครั้งที่สอง (‘คุณคินน์... คือว่า’) เสียงใสที่ติดจะหอบนิดๆ ดังลอดเข้ามา “อยู่ที่ไหน!” คินน์โพรงถามแทรกขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวและร้อนรนจนผิดวิสัย จนคนที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงักไป (‘เอ่อ... ผมอยู่ที่ร้านกาแฟใต้ตึกออฟฟิศครับ กำลังจะกลับ—’) “อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด!” คินน์สั่งเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองกุญแจรถบนเคาน์เตอร์ “ยืนอยู่ตรงนั้น ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า ห้ามเดินไปไหนทั้งสิ้น ฟังภาษาคนรู้เรื่องไหมธีร์!” (‘นี่คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย อยู่ๆ ก็มาสั่งอยู่ได้ ผมไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ! แล้วอีกอย่าง...’) เสียงหวานปลายสายเริ่มแหวกลับมาตามความเคยชิน น้ำเสียงมีความหงุดหงิดเจืออยู่เล็กน้อยเหมือนทุกครั้งที่ปะทะฝีปากกัน แต่สำหรับคินน์ในตอนนี้ เสียงบ่นนั้นกลับไพเราะและมีความหมายยิ่งกว่าเสียงเพลงซิมโฟนีบทไหนๆ ในโลก “ธีร์!” คินน์เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเครือ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันชั่วขณะถ่วงน้ำหนักความรู้สึกระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ปลายสายเงียบไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของคนปากจัด (‘คุณ... เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมเสียงแปลกๆ...’) “ฉันบอกให้อยู่เฉยๆ ไงเล่า! รอฉันอยู่ตรงนั้น ห้ามไปไหนเด็ดขาด!” คินน์ตะโกนลั่นก่อนจะกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงโปร่งหมุนตัววิ่งไปคว้ากุญแจรถและเสื้อโค้ทตัวยาวด้วยความเร็วแสง ทว่า... ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเท้าพ้นประตูห้องรับแขก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—จังหวะมันช่างเชื่องช้า เยือกเย็น และทรงพลังจนน่าขนลุก คินน์ชะงักฝีปาก สัญชาตญาณดิบในตัวตื่นตัวเต็มพิกัด เขากำกุญแจรถในมือแน่นจนโลหะเกือบจมลงไปในเนื้อ มืออีกข้างเอื้อมไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานหยิบปืนพกกระบอกสั้นออกมาขึ้นลำกล้องอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีเข้มหรี่ลงมองบานประตูห้องที่ปิดสนิท ไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัย ไม่มีเสียงลิฟต์... มินตราเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? หรือว่า... แกร็ก! ลูกบิดประตูด้านนอกถูกหมุนช้าๆ บานประตูไม้เนื้อดีค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นร่างชุุดเดรสสีแดงเพลิงของหญิงสาวที่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ แต่แววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “ตกใจเหรอคะคุณคินน์ ที่เห็นมิ้นท์มาอยู่ที่นี่ได้” เสียงหวานเอ่ยทักทายราวกับเป็นเจ้าของห้อง “ไม่ต้องมองหาธีร์หรอกนะคะ ตอนนี้เด็กนั่นคงกำลังเพลิดเพลินกับ... ของขวัญชิ้นพิเศษที่มิ้นท์เตรียมไว้ให้” คินน์รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบเป็นน้ำแข็ง ปืนในมือแทบจะลั่นไส้ออกไปหากเขายับยั้งชั่งใจไว้ไม่ทัน สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้หญิงตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ “แกทำอะไรธีร์...” น้ำเสียงของคินน์ต่ำทุบจนน่ากลัว มันคือเสียงของปีศาจที่กำลังจะหลุดจากพันธนาการ มินตราหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยไม่เกรงกลัวปากกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่หน้าผากของเธอแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นทัดผมเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของคณินทร์พังทลายลงมาในพริบตา “ก็ตามเวลาที่นัดไว้นั่นแหละค่ะ... ตอนนี้รถบรรทุกคันนั้นคงพุ่งชนประสานงากับแท็กซี่ที่น้องธีร์นั่งอยู่เรียบร้อยแล้วล่ะค่ะคุณคินน์!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของยัยซึนคนนี้มาจนถึงตอนนี้ เจอกันตอนหน้าค่ะ!