วันครบรอบที่ร้าน

“คุณจะปล่อยให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้จริงๆ หรือคะ คิน?” พราวถามออกไป น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าแต่ทว่าหนักแน่น เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยมีแต่ความอบอุ่นของคิน แต่วินาทีนี้ มันกลับว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ชายคนนั้น—คนที่เพิ่งเดินผ่านพ้นไปเมื่อครู่—ทิ้งรอยร้าวขนาดใหญ่เอาไว้ระหว่างเขากับเธอ ท่ามกลางบรรยากาศในร้าน ‘Pink Cloud Café’ ที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ๆ กลับอบอวลไปด้วยไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มตรงหน้า คินนิ่งไปเนิ่นนาน มือหนาที่เคยจับพายไม้ทำขนมอย่างคล่องแคล่วบัดนี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นพายุลูกใหญ่ไม่ให้โถมออกมาทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมา “ผมไม่ได้ปล่อยให้มันจบพราว...” เขาเค้นเสียงต่ำ “ผมแค่กำลังรอให้พายุลูกนี้พัดผ่านไปโดยที่ไม่ต้องดึงคุณลงไปเปียกปอนด้วย” “แต่เรามีสัญญาใจกันแล้วนะคะ วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีของร้านเรา... คุณจำไม่ได้แล้วหรือคะ?” พราวก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาและแป้งอบที่ติดตัวคินเสมอมา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายของความกดดันที่เธอไม่คุ้นเคย เธอเห็นมือของเขาที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินไปหลังเคาน์เตอร์ ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจ คินไม่ตอบ เขาก้มหน้าจัดการกับเครื่องชงกาแฟเสียงดังสนั่น ราวกับจะใช้เสียงนั้นกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เขากำลังสับสน พราวตัดสินใจเดินตามไป เธอสัมผัสที่แขนของเขาเบาๆ “ถ้าคุณไม่อยากพูดถึงเขา... ก็ไม่ต้องพูดค่ะ แต่คืนนี้... เรามีนัดฉลองกันไม่ใช่หรือคะ?” ชายหนุ่มชะงักไป เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันเริ่มไหวระริก เมื่อเขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเปราะบางของพราว คินถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมผ่อนคลายกล้ามเนื้อบนใบหน้าลง “ขอโทษครับ... ผมแค่...” เขาเว้นจังหวะ “เดี๋ยวผมจะเตรียมมื้อค่ำพิเศษให้เราสองคนเอง หลังปิดร้านนะครับ” เมื่อเข็มนาฬิกาเลื่อนผ่านเวลาหกโมงเย็น ลูกค้าคนสุดท้ายก้าวออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ ที่คลอเคล้าไปกับบรรยากาศยามค่ำคืน พราวช่วยคินปิดม่านสีชมพูละมุนตาจนมิดชิด แสงไฟวอร์มไลท์ถูกปรับให้สลัวลง สร้างบรรยากาศที่ดูเป็นส่วนตัวอย่างประหลาด คินเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานกระเบื้องเนื้อดี บนนั้นคือเค้กมูสช็อกโกแลตสอดไส้ราสเบอร์รี่สด สีสันของมันตัดกันอย่างลงตัวเหมือนความรักของทั้งคู่ที่มีทั้งความหวานและความเปรี้ยวอมขมกลืน “สุขสันต์วันครบรอบหนึ่งปีร้านเรานะพราว” คินเอ่ยขึ้นเบาๆ วางจานลงบนโต๊ะกลางร้าน “ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกัน... แม้ในวันที่โลกของผมมันไม่ได้สดใสอย่างที่เห็น” พราวระบายยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เธอเอนศีรษะซบไหล่หนาของเขา “โลกของคินอาจจะไม่สดใส แต่ถ้ามีพราวอยู่ พราวจะทำให้มันหวานละมุนเหมือนเค้กที่คุณทำเองนะคะ” บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง ความตึงเครียดที่พราวรู้สึกเมื่อตอนบ่ายเริ่มมลายหายไป คินตักเค้กคำเล็กๆ ส่งให้เธอ ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงจนพราวเกือบจะลืมภาพเหตุการณ์ตอนบ่ายไปเสียสนิท พวกเขาพูดคุยถึงก้าวแรกที่ตัดสินใจเปิดร้าน ถึงความล้มเหลวในช่วงเดือนแรกๆ ที่แทบจะไม่มีลูกค้าเข้าร้าน จนกระทั่งกลิ่นหอมของขนมที่คินตั้งใจทำเริ่มดึงดูดผู้คนให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพวกเขา ทว่า... ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นแผ่วเบา แต่สำหรับคินและพราว เสียงนั้นกลับดังชัดเจนราวกับฟ้าผ่า ทั้งคู่ชะงักไปพร้อมกัน คินวางส้อมลงช้าๆ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงในทันทีโดยไม่ต้องหันไปมองว่าใครคือผู้มาเยือน พราวหันไปมองที่บานกระจก เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางความมืดมิดภายนอก ผมยาวสลวยและท่าทางมั่นใจนั้น... แม้ไฟข้างนอกจะสลัว แต่พราวจำแววตาของเธอได้ดี รินรดา... รินรดาไม่ได้รอให้ใครอนุญาต เธอผลักประตูร้านเข้ามา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะเข้าจมูกของพราวทันที “ขอโทษที่มารบกวนเวลาส่วนตัวนะคะ... แต่พอดีฉันได้ยินมาว่าร้านกาแฟร้านนี้กำลังจะมีข่าวดีใหญ่เร็วๆ นี้” รินรดาส่งยิ้มที่ดูเยือกเย็นมาให้พราว ก่อนจะเบนสายตาไปที่คิน “ฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีตหรอกนะคิน... แต่สิ่งที่ฉันถือมาให้คุณในวันนี้ มันอาจจะทำให้คุณเปลี่ยนใจเรื่องการฉลองคืนนี้ก็ได้” รินรดาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลวางลงบนโต๊ะข้างเค้กที่พราวยังทานไม่หมด คินมองซองนั้นด้วยสายตาที่เดือดพล่าน ในขณะที่พราวรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนแทบหยุดเต้น “นี่คือหมายเรียกฟ้องร้องเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินของร้านนี้... ซึ่งเป็นที่ดินของตระกูลฉัน” รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความสะใจ “และคิน... เอกสารนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องที่ดิน แต่มีชื่อคุณปรากฏอยู่เป็นจำเลยในคดีฉ้อโกงมรดกด้วยนะคะ” คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พราวตัวเย็นเฉียบ มือที่เคยกุมมือคินไว้ค่อยๆ ปล่อยออกจากกัน เธอเงยหน้ามองคินที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น นี่คือความลับที่เขาปิดบังเธอมาตลอดใช่ไหม? หวังว่าตอนพิเศษนี้จะทำให้ทุกท่านได้สัมผัสถึงความเข้มข้นที่พราวและคินกำลังเผชิญนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเมฆหมอกสีชมพูค่ะ