ความเหนื่อยล้า

"รินรดา... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" เสียงของพราวไม่ได้สั่นไหวอย่างที่ใจเป็น แต่มันแฝงความตึงเครียดไว้จนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง คินยังคงยืนนิ่งค้าง ร่างสูงใหญ่ที่เคยอบอุ่นและเป็นหลักยึดเหนี่ยวให้เธอในยามยาก กลับกลายเป็นรูปปั้นหินที่ขยับเขยื้อนไม่ได้เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตที่ย้อนกลับมาทักทาย รอยยิ้มของรินรดายังคงกว้างขวางและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบในมือ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์กาแฟคั่วบดที่เคยอบอวลในร้าน "Sweet Pink" บัดนี้กลับเจือจางลง แทนที่ด้วยบรรยากาศอึมครึมที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คินค่อยๆ หันกลับมามองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง ความลับที่เขาพยายามปิดบังและความพยายามที่จะเริ่มต้นใหม่ดูเหมือนกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า "คินคะ... ดูเหมือนคุณจะตกใจจนพูดไม่ออกเลยนะคะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม ก้าวเท้าเข้ามาในเขตเคาน์เตอร์ที่ควรจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของร้าน โดยไม่รอคำอนุญาตแม้แต่น้อย สายตาของเธอกวาดมองอุปกรณ์ทำเบเกอรี่ที่คินรักอย่างถือวิสาสะ "ฉันแค่แวะมาดูว่า... คนที่เคยบอกว่าทำขนมให้ฉันคนเดียวตลอดไป ตอนนี้เขายังรักษามาตรฐานเดิมได้อยู่หรือเปล่า" พราวรู้สึกได้ถึงก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ไม่ใช่เพราะความหึงหวงอย่างไร้เหตุผล แต่เป็นเพราะความเหนื่อยล้าสะสมจากงานในร้านที่โถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน บวกกับความไม่ชัดเจนที่คินมอบให้เป็นของขวัญในยามวิกฤตนี้ มือบางที่กำผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนสั่นเทาเล็กน้อย เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากความวุ่นวายที่ไม่ได้ถูกเชิญให้เข้ามา "ถ้าคุณรินรดามาเพื่อดูงาน ก็คงต้องบอกว่าร้านเราปิดปรับปรุงชั่วคราวนะคะ" พราวฝืนยهدส่งยิ้มตามมารยาท แต่ดวงตากลับว่างเปล่า "เชิญคุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ วันนี้เราไม่พร้อมต้อนรับแขก" "เดี๋ยวก่อนพราว" คินเพิ่งเปล่งเสียงออกมาได้ ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้พราวพร้อมกับเอื้อมมือจะแตะไหล่เธอเพื่อประโลม "ฟังผมก่อนนะ รินเขาแค่..." "แค่什么คะคิน? แค่แวะมา หรือแค่ตั้งใจจะมาทำลายทุกอย่างที่เราพยายามสร้างกันมาตั้งแต่ศูนย์?" พราวสะบัดไหล่หลบสัมผัสของเขาอย่างไม่ตั้งใจ แรงเหวี่ยงนั้นทำเอาคินชะงักไป ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ ความกดดันจากเทศกาลขนมหวานประจำเมืองที่กำลังจะมาถึงในอีกสามวัน ปัญหาเรื่องวัตถุดิบที่สั่งเข้ามาไม่ทัน และตอนนี้ยังมาเจออดีตคนรักของคินที่จงใจเข้ามาปั่นป่วนประสาท ทุกอย่างถาโถมเข้ามาในสมองของพราวราวกับคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินเธอได้ทุกเมื่อ ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนเริ่มปริร้าว "คุณกำลังเข้าข้างเธอใช่ไหมคิน?" พราวหันไปจ้องหน้าชายหนุ่ม เต็มไปด้วยความน้อยใจที่ระเบิดออกมาเป็นน้ำคำ "ตั้งแต่เธอเข้ามา คุณก็เอาแต่มองหน้าเธอ เหมือนกับว่าเรื่องราวระหว่างเราสองคนมันไม่มีความหมายอะไรเลย!" "พราว! อย่าไร้เหตุผลได้ไหม" คินขึ้นเสียงเล็กน้อย สีหน้าของเขาเริ่มบึ้งตึงด้วยความเครียดที่สะสมมาไม่แพ้กัน "คุณก็รู้ว่าช่วงนี้ผมเครียดเรื่องสูตรขนมใหม่แค่ไหน ไหนจะปัญหาเรื่องทุนสำรองอีก ทำไมคุณถึงไม่ยอมเข้าใจผมบ้าง เอาแต่ใช้อารมณ์อยู่เรื่อย!" คำว่า *'ใช้อารมณ์'* พุ่งเข้าปักอกพราวราวกับลูกศรอาบยาพิษ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและเจ็บปวด เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง หญิงสาวพยักหน้ารับช้าๆ พลางถอยหลังห่างออกไปอีก "อ๋อ... กลายเป็นว่าฉันไร้เหตุผล เป็นฝ่ายหาเรื่องใช่ไหมคะ?" พราวกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เพื่อสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าผู้หญิงอีกคนที่กำลังยืนกอดอกยิ้มเยาะ "ถ้าฉันมันสร้างแต่ความน่ารำคาญ ทำไมคุณไม่ไปอยู่กับคนที่เพียบพร้อมและเข้าใจคุณทุกอย่างล่ะคะ จะมาทนเหนื่อยอยู่กับฉันทำไม!" รินรดายืนมองการปะทะคารมของทั้งคู่ด้วยความพึงพอใจ เธอยกมือขึ้นทัดผมทัดใบหูอย่างจริตจะก้าน ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จงใจหยอดน้ำมันเข้ากองไฟ "อุ๊ย... ฉันคงเข้ามาผิดจังหวะสินะคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ทำให้คู่รักเขาต้องมาทะเลาะกันเพราะฉัน" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม "แต่ก็นะ... นิสัยขี้ระแวงและชอบโวยวายเนี่ย มันแก้ไม่หายหรอกค่ะคิน สมัยก่อนคุณก็เคยบ่นให้ฉันฟังไม่ใช่เหรอคะ ว่าเบื่อผู้หญิงงี่เง่า..." "หุบปากนะริน!" คินหันไปตวาดใส่หญิงสาวด้วยความเหลืออด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ "ใครอนุญาตให้คุณพูดเรื่องนี้! ออกไปจากร้านผมเดี๋ยวนี้!" "หึ... ไล่ฉันเหรอคะ ทั้งๆ ที่คุณเองก็ยังลืมความทรงจำของเราไม่ได้เนี่ยนะ" รินรดายังคงลอยหน้าลอยตาพูดต่อ ไม่สะทกสะท้านกับเสียงตวาดนั้นแม้แต่น้อย แต่พราวไม่ได้สนใจบทสนทนาระหว่างพวกเขาทั้งสองคนอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกเหนื่อยล้ามันกัดกินลึกเข้าไปถึงวิญญาณ เธอมองหน้าคินเป็นครั้งสุดท้าย แววตาที่เคยฉายประกายความรักและความอบอุ่น บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและรอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน "ไม่ต้องไล่เธอหรอกค่ะคิน..." พราวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เธอถอดผ้ากันเปื้อนสีชมพูออก วางมันลงบนเคาน์เตอร์อย่างแผ่วเบา "เพราะคนที่จำต้องเดินออกไป... ควรจะเป็นฉันต่างหาก" คินหน้าถอดสีทันที เขาก้าวเท้าเข้าไปหาพราวหมายจะรั้งเธอไว้ "พราว! คุณหมายความว่ายังไง หยุดเดี๋ยนี้นะ!" พราวไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เธอก้าวฉับๆ ไปหยิบกระเป๋าผ้าใบโปรดที่แขวนอยู่หลังร้าน เปิดประตูหลังบ้านออกไปท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของคิน ในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง พราวก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อข้อความล่าสุดจากธนาคารส่งยอดหนี้ก้อนโตที่ถูกปฏิเสธการอนุมัติ พร้อมกับประกาศยึดพื้นที่ร้าน "Sweet Pink" ภายใน 24 ชั่วโมง ปรากฏหราอยู่ตรงหน้า! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ