ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของหลังร้าน "Sweet Pink" แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับม่านน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยดวงตาคู่สวยของพราว ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานจากธนาคารย้ำเตือนความจริงอันโหดร้าย ยอดหนี้ก้อนโตที่ถูกปัดตกอย่างไร้เยื่อใย และประกาศิตเด็ดขาดที่ให้เวลาขนย้ายข้าวของออกภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง มันไม่ใช่แค่ตัวเลขบนหน้าจอ แต่มันคือลมหายใจ คือความฝัน และคือหยาดเหงื่อทุกหยดที่เธอและคุณแม่ผู้ล่วงลับร่วมกันสร้างมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ "พราว... ฟังฉันก่อน" เสียงทุ้มต่ำของคินดังลอดผ่านประตูไม้ที่เปิดค้างไว้ น้ำเสียงของเขามีความตื่นตระหนกเจืออยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งจากเชฟหนุ่มผู้แสนเยือกเย็นและเจ้าระเบียบคนนี้ พราวไม่ตอบ เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความเย็นเฉียบของโลหิตในกายแล่นริ้วไปทั่วร่าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความกลัวจากบาดแผลในอดีต—ความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่ที่ซ่อนตัว—กำลังโถมเข้าใส่เธอดั่งคลื่นยักษ์สึนามิ เธอกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าออกไปสู่ความมืดเบื้องนอกโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ความเงียบเริ่มปกคลุมในร้าน "Sweet Pink" ตั้งแต่วินาทีนั้น ความเงียบที่ไม่ได้แปลว่าความสงบ แต่เป็นความเงียบที่หนักอึ้ง เยียบเย็น และบาดลึกจนแทบหายใจไม่ออก คินก้าวตามออกมาถึงหน้าร้าน แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงความว่างเปล่าและสายลมยามค่ำคืนที่พัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้ามาปะทะผิวกาย แสงไฟสีชมพูพาสเทลจากป้ายหน้าร้านยังคงส่องประกายสว่างไสว แต่มันช่างดูอ้างว้างและไร้ชีวิตชีวาเหลือเกิน เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองอย่างหงุดหงิดระคนวิตกกังวล กลิ่นหอมหวานของวานิลลาและเนยสดที่เคยอบอวลอยู่ทั่วทุกมุมร้าน บัดนี้กลับจางหายไป ราวกับวิญญาณของร้านกาแฟแห่งนี้ได้สลายหายไปพร้อมกับการก้าวเดินของหญิงสาว ภายในห้องครัวที่เคยคราคร่ำไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงกระทบกันของอุปกรณ์เบเกอรี่ บัดนี้เหลือเพียงเตาอบที่ปิดสนิทและถาดคุกกี้ที่ยังคงวางค้างไว้บนโต๊ะทำงาน คินเดินกลับเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง เขาสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ เคาน์เตอร์ชงกาแฟ อุปกรณ์ทุกชิ้นยังคงวางอยู่ในตำแหน่งเดิม ราวกับเจ้าของเพิ่งจะละตัวออกไปชั่วครู่ แต่เขารู้ดี... ว่าครั้งนี้มันแตกต่างออกไป รอยร้าวที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ระหว่างเขากับพราว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา บัดนี้ได้ขยายตัวจนกลายเป็นเหวลึกที่ยากจะข้ามผ่าน ขณะที่คินกำลังจะหยิบผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนของพราวขึ้นมาถือไว้ด้วยความรู้สึกใจหาย เสียงฝีเท้าเบาๆ แต่เร่งรีบก็ดังขึ้นที่ประตูด้านหน้า กริ๊ง... เสียงกระดิ่งลมเหนือประตูร้านดังขึ้นแผ่วเบา คินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ดึกป่านนี้แล้ว ไม่มีลูกค้าคนไหนเดินทางมาที่ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้แน่ ยิ่งในยามที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดเช่นนี้ เขาก้าวออกจากห้องครัวเพื่อไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน โดยคิดว่าเป็นพราวที่อาจจะเปลี่ยนใจเดินกลับมา ทว่า... ร่างที่ยืนอยู่หลังประตูกระจกใสไม่ใช่พราว ร้า่นรดายืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มบางเบาที่มักจะดูเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองฉาบอยู่บนใบหน้าเรียวสวย เธอสวมชุดสูทเข้ารูปสีเข้มที่บ่งบอกถึงความเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนผู้ทรงอิทธิพล ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบร้านที่เงียบงัน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าบึ้งตึงของคิน "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมร้านถึงเงียบเหงาจังล่ะคะคิน? นึกว่าคุณจะกำลังสนุกกับการทำขนมหวานเคลือบน้ำตาลกับเด็กเสิร์ฟคนนั้นซะอีก" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่จงใจปล่อยออกมาให้บาดหู คินถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขายังไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำกับอดีตคนรักในตอนนี้ "ถ้าคุณมาเพื่อจะพูดจาถากถาง ผมขอเชิญกลับไปซะครับ ร้านปิดแล้ว และผมก็ไม่มีอารมณ์จะต้อนรับใครทั้งนั้น" รินรดาไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีเย็นชาของชายหนุ่ม เธอเดินลอยชายเข้ามาในร้านราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง ปลายส้นสูงกระทบกับพื้นไม้อย่างเป็นจังหวะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นจางๆ ของเมล็ดคั่วบดในอากาศ เธอมองไปที่โต๊ะทำงานตัวโปรดของพราวที่มีสมุดบันทึกสูตรขนมวางอยู่ ก่อนจะหันกลับมาสบตาคินตรงๆ "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง แต่มาเพื่อช่วยคุณล่ะคะ?" รินรดาเอียงคอมองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา คินหรี่ตาลงเล็กน้อย ความระแวดระวังพุ่งขึ้นสู่ขีดสุด "คุณหมายความว่ายังไง?" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ารำคาญใจในยามนี้ เธอยกมือขึ้นกอดอกอีกครั้ง แล้วก้าวเข้าไปใกล้คินทีละน้อย จนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก "คุณคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องปัญหาหนี้สินของร้านนี้เหรอคะคิน? โลกของธุรกิจร้านอาหารและคาเฟ่ในย่านนี้แคบจะตายไป... ยิ่งกับตึกแถวทำเลทองแบบนี้ มีนายทุนกว้านซื้อเพื่อจะรีโนเวทใหม่ตั้งหลายคน และหนึ่งในนั้น... ก็บังเอิญว่าเป็นบริษัทที่กลุ่มทุนของครอบครัวฉันถือหุ้นใหญ่อยู่ซะด้วยสิคะ" คำพูดของรินรดาเหมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจคิน แม้สีหน้าของเขาจะยังคงนิ่งสนิท แต่ภายในกลับปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่อยู่ เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "คุณทำอะไรพราว?" คินเค้นเสียงถาม รังสีความโกรธแผ่ออกมาจากร่างสูงจนรินรดาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ! ทุกอย่างมันเป็นไปตามระบบธุรกิจ ธนาคารเขาประเมินความเสี่ยงและปฏิเสธสินเชื่อตามขั้นตอนปกติ... เพียงแต่ว่า..." รินรดาเว้นจังหวะ ยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า "ถ้ามีใครสักคนที่มีอำนาจมากพอ ยื่นมือเข้ามาค้ำประกันหนี้ก้อนนั้นทั้งหมด หรือยอมเซ็นชื่อซื้อสัญญาเช่าตึกนี้ต่อจากธนาคาร... ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นปกติในพริบตา" คินจ้องมองรินรดาด้วยสายตาดุดลาน ราวกับเสือดาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "แล้วเงื่อนไขของคุณคืออะไร?" รินรดายิ้มกว้างขึ้น แววตาเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มจนแทบจะชิดกัน เอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วเย็นเฉียบไล้เบาๆ บนเนื้อผ้า "ง่ายมากค่ะคิน... กลับไปหาฉัน ย้ายออกจากร้านนี้ เลิกยุ่งกับผู้หญิงจนๆ คนนั้น แล้วมาบริหารโปรเจกต์ใหม่ร่วมกับฉันที่บริษัท... ถ้าคุณยอมทำตามนี้ ฉันจะจัดการเคลียร์หนี้ทั้งหมดของ 'Sweet Pink' ภายในหนาวนี้ และคืนโฉนดสัญญาเช่าให้พราวแบบไม่มีเงื่อนไขเลยค่ะ" ความเงียบงันกลับมาปกคลุมร้านกาแฟสีชมพูอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบเดิม มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางศีลธรรม ความรัก และอนาคตของคนที่เขารัก คินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบมองสบตารินรดานิ่ง ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงราวกับเส้นด้ายที่ถูกขยำรวมกัน ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดนอกกระจกร้าน ฝ่ามือบางคู่หนึ่งที่กำลังสั่นเทา กำลังกุมสายสร้อยข้อมือเส้นเล็กแน่นจนเจ็บ พราวที่เพิ่งตัดสินใจเดินกลับมาที่ร้านเพื่อจะบอกความจริงบางอย่างกับคิน ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบานกระจกใส เธอบังเอิญได้ยินทุกถ้อยคำสนทนาอันแสนเจ็บปวดนั้นชัดเจนทุกพยางค์ หยาดน้ำตาที่เหือดแห้งไปชั่วขณะ กลับทะลักล้นออกมาอาบแก้มอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเธอมองเห็นรินรดากำลังยืนชิดใกล้คิน และชายหนุ่มผู้เป็นที่รักของเธอกลับไม่ได้ปัดป้องมือคู่นั้นออกทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจไปพร้อมกับความรักที่อบอุ่นและเปราะบางนี้นะคะ "เมฆหมอกสีชมพู"