ความอิจฉาที่ซ่อนเร้น

"คุณคิดว่าความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นบนคำลวง... จะมีรสชาติเป็นอย่างไรหรือคะคุณคิน?" รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดังเคร้ง ราวกับต้องการให้เสียงนั้นกรีดลงไปในบรรยากาศที่เงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิน เธอไม่ได้รอคำตอบ แต่กลับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาไปวางตรงหน้าเขา นิ้วเรียวสวยของเธอค่อยๆ เลื่อนมันผ่านโต๊ะไม้สักไปจนสุดขอบ คินนิ่งงัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่เอกสารด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังพยายามข่มกลั้นคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ถาโถมอยู่ภายใน มือหนาของเขาบีบขอบโต๊ะจนเส้นเลือดปูดนูน "เธอไปได้มันมาจากไหน" คินถาม เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของการสูญเสียการควบคุม รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันช่างดูเย้ายวนและอันตรายในคราเดียวกัน "ความลับที่เก็บไว้มิดชิดขนาดนี้ ไม่มีวันตายไปจากโลกหรอกค่ะ คิน... โดยเฉพาะเมื่อพราวกำลังจะได้รับรู้ว่า ผู้ชายที่เธอเชื่อใจที่สุด คือคนเดียวกับที่ถือมีดเล่มเดียวกับที่เคยทำลายครอบครัวของเธอเอาไว้" หัวใจของพราวที่แอบยืนหลบมุมอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยนั้นกระตุกวาบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เธอตั้งใจจะนำชาสมุนไพรมาให้คินเพื่อคลายความเหนื่อยล้า แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับมาคือความจริงที่ฉีกทึ้งความรู้สึกของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้ทำงานเลื่อนถอยหลังไปชนผนังจนเกิดเสียงดัง "อย่าเอาเรื่องนี้ไปยุ่งกับพราว ริน... ผมเตือนคุณแล้ว" "กลัวหรือคะ?" รินรดาแกล้งทำหน้าตื่นตระหนก แต่ดวงตาของเธอพราวระยับด้วยชัยชนะ "กลัวว่าแม่ดอกไม้แสนอ่อนโยนคนนั้นจะเหี่ยวเฉาลงไปเมื่อรู้ว่าคนข้างกายเป็นใคร หากคุณไม่อยากให้เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก็มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น... กลับไปเป็น 'คินคนเดิม' ของฉัน แล้วทิ้งร้านกาแฟสีชมพูเพ้อฝันนี่ไปเสีย" พราวได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่ติดขัด เธอพยายามปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไป ภาพในหัวหมุนคว้าง จดหมายที่เธอเจอเมื่อครู่กับเอกสารที่รินรดานำมาให้นั้นเชื่อมต่อกันเป็นจิ๊กซอว์ที่น่าสะพรึงกลัว เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เบื้องหลังรอยยิ้มอบอุ่นของคินจะมีอดีตที่ฝังรากลึกด้วยความแค้นที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธอเอง ภายในห้อง คินเดินอ้อมโต๊ะไปหาหญิงสาวร่างเพรียวบาง เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ใกล้จนรินรดาสามารถสูดกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาได้ "คุณไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการ ริน เพราะสิ่งที่ผมมีให้พราว มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกที่ฉาบฉวยเหมือนในอดีตของเรา" รินรดาเหยียดยิ้มพลางใช้นิ้วชี้ไล้ไปตามปกเสื้อของเขาอย่างถือสิทธิ์ "งั้นก็คอยดูนะคะ ว่า 'ความรัก' ของคุณจะสู้กับ 'ความจริง' ได้นานแค่ไหน... พรุ่งนี้ช่วงสาย พราวจะได้รับอีเมลฉบับหนึ่งที่ฉันเตรียมไว้ให้ เธอจะได้เห็นกับตาว่าความจริงที่เจ็บปวดที่สุด คือการรักคนผิดคนค่ะ" พราวเบิกตากว้าง มือที่จับถาดชาสั่นเทาจนแก้วเซรามิกกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง เธอรู้ดีว่าหากอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ เธออาจจะทำอะไรที่ไม่อาจแก้ไขได้ เธอจึงตัดสินใจถอยหลังออกมาอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความทรงจำดีๆ ที่เขาสร้างให้เธอในร้านกาแฟสีชมพูแห่งนี้ ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกฉาบไว้ด้วยหยดเลือดและคำลวง เธอเดินกึ่งวิ่งกลับไปที่มุมหนึ่งของร้าน หอบหายใจอย่างรุนแรง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เธอต้องเลือก... จะถามเขาตรงๆ แล้วยอมรับความจริงที่อาจจะทำลายชีวิตเธอไปตลอดกาล หรือจะนิ่งเงียบแล้วรอคอยให้ถึงวันพรุ่งนี้ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าโลกของเธอจะพังทลายลงในรูปแบบไหน ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปหลังร้าน เธอก็หยุดชะงักเมื่อเห็นเงาของใครบางคนทาบทับอยู่บนพื้นทางเดิน "คุณพราว... ดูท่าทางไม่ค่อยสบายนะคะ?" เสียงเย็นเยียบของรินรดาที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พราวตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับไปช้าๆ พบว่ารินรดายืนกอดอกส่งยิ้มหวานหยดมาให้ ในมือของหญิงสาวมีโทรศัพท์สมาร์ทโฟนที่หน้าจอเปิดค้างไว้ที่แอปพลิเคชันส่งข้อความ เธอกดส่งบางอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพราวด้วยแววตาที่เย้ยหยัน "ไม่หรอกค่ะ ฉันแค่... อึดอัด" พราวพยายามคุมเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ประกายตาที่สั่นไหวกลับทรยศเธอ รินรดาเดินเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูพราวเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "งั้นก็เตรียมตัวไว้นะคะ... เพราะข้อความที่ฉันเพิ่งกดส่งไปเมื่อครู่ กำลังจะบอกความจริงบางอย่างที่ 'คนรัก' ของคุณพยายามปิดบังเอาไว้... หวังว่าคุณจะรับไหวนะคะ พราว" เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของพราวดังขึ้นในวินาทีนั้น มันเป็นเสียงที่เหมือนระเบิดเวลาที่รอคอยการนับถอยหลัง เธอมองดูหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา ในขณะที่รินรดาเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ พราวสูดหายใจเข้าลึก มือที่สั่นเทาค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความนั้น... และทันทีที่สายตาจับจ้องลงบนเนื้อหา ภาพตรงหน้าเธอก็พลันมืดดับไปครู่หนึ่ง เมื่อชื่อผู้ส่งคือ 'คิน' แต่เนื้อหาข้างใน... กลับเป็นบันทึกการโอนเงินก้อนโตเข้าบัญชีลับ เพื่อว่าจ้างคนมาทำลายร้านของครอบครัวเธอในอดีต! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ เมฆหมอกสีชมพูจะรอพบทุกคนในตอนถัดไปค่ะ