เดทแรกของเชฟและเจ้าของร้าน

“จดหมายฉบับนี้... คือคำตอบของความลับทั้งหมดที่ร้านกาแฟแห่งนี้พยายามปกปิดเอาไว้” พราวเอ่ยประโยคที่ค้างคาใจออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ เธอกำกระดาษแผ่นเก่าในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ราวกับกำลังยื้อแย่งความจริงไม่ให้กระจัดกระจายไปกับสายลม คินที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งอบและวานิลลาที่ติดตัวเขามาตลอดเวลาไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เขามองแผ่นหลังของพราวด้วยสายตาที่อ่านยาก—กึ่งกังวล กึ่งปกป้อง “พราว... บางครั้งความจริงที่เขียนด้วยหมึกจางๆ ก็ไม่ได้มีความหมายเท่ากับสิ่งที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่ตรงหน้าหรอกนะ” คินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย พราวหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอปะทะกับแววตาคมกริบของเชฟหนุ่ม “แล้วถ้าสิ่งที่เขียนอยู่ในนี้ มันคือจุดจบของทุกอย่างที่พราวพยายามสร้างมาล่ะคะคิน? จดหมายของแม่... จดหมายที่พูดถึง ‘รอยร้าว’ ที่ถูกปิดตายไว้ใต้เตาอบนั่น” คินไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที เขาเอื้อมมือไปดึงจดหมายจากมือเธออย่างเบามือ แล้ววางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กใกล้ๆ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องด้วยการก้าวเดินไปทางประตูหลังร้านที่เปิดออกสู่สวนดอกไม้ส่วนตัว ซึ่งในยามเย็นเช่นนี้ มันถูกฉาบด้วยแสงสีส้มหม่นของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า “ไปเดินเล่นกับผมหน่อยไหมครับ... ให้ลมเย็นๆ ช่วยพัดเอาความคิดที่หน่วงหนักพวกนี้ออกไปบ้าง” พราวลังเล แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะก้าวตามเขาไป สวนหลังร้าน ‘Pink Coffee’ ไม่ใช่แค่สวนทั่วไป แต่มันคือพื้นที่ที่คินเป็นคนจัดดูแลเองทั้งหมด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบมอญผสมกับกลิ่นหญ้าสดชื่นช่วยให้หัวใจของเธอเต้นช้าลง ทว่าความเงียบระหว่างเขาทั้งสองกลับดังกึกก้องเสียยิ่งกว่าเสียงใดๆ คินเดินนำไปหยุดอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นพุดใหญ่ เขาไม่ได้นั่งลง แต่ยืนกอดอกพิงลำต้น มองไปที่ดอกพุดสีขาวสะอาดตา “รินรดาโทรหาผมเมื่อเช้า” พราวหยุดกะทันหัน ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง “แล้วเธอก็ยังย้ำเรื่องเดิมใช่ไหมคะ? เรื่องที่ว่าที่นี่ไม่มีวันเป็นของพราวได้จริงๆ” “เธอพยายามจะเอาอดีตมาเป็นโซ่ตรวนขังผมไว้” คินหันมามองพราว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูเย็นชาบัดนี้มีเพียงความอ่อนล้า “แต่พราวรู้ไหม... ตั้งแต่วันที่ผมก้าวเข้ามาในร้านนี้ เห็นพราวทุ่มเทกับการตีแป้งจนมือเลอะเทอะไปหมดเห็นความตั้งใจที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น... อดีตที่ว่ามันก็ค่อยๆ เลือนหายไปจนเกือบหมดสิ้นแล้ว” พราวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ “คุณกำลังจะบอกว่า...” “ผมกำลังจะบอกว่า ต่อให้จดหมายฉบับนั้นจะเปิดเผยความลับที่เลวร้ายแค่ไหน หรือรินรดาจะขุดเรื่องอะไรมาขู่ก็ตาม” คินก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างสูง “แต่วันนี้... ผมไม่ได้เลือกที่จะอยู่ข้างอดีต ผมเลือกที่จะอยู่ตรงนี้ กับเจ้าของร้านที่ดื้อรั้นที่สุดคนนี้ต่างหาก” คินเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าพราวออกอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของเขาอุ่นจัดจนเธอรู้สึกวาบหวาม นี่คือเดทแรกที่ไม่มีแผนการ ไม่มีเสียงเพลง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความกดดันของความลับที่รอการเปิดเผย พราวรู้สึกถึงความปลอดภัยที่เขามอบให้ แต่มันก็เปราะบางเหลือเกิน “ถ้าหากว่าความลับนั้น... มันทำให้เราต้องจากกันล่ะคะคิน?” พราวถามเสียงแผ่ว “ผมจะไม่ปล่อยให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น” คินตอบหนักแน่น “ต่อให้ต้องเผาทำลายสูตรขนมที่แพงที่สุดในโลก หรือแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี ผมก็จะไม่ยอมให้ความลับหน้ากระดาษนั้นมาพรากคุณไปจากร้านนี้... หรือจากใจของผม” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้พราวถึงกับกลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาคู่นั้น ไม่มีการเสแสร้ง ไม่มีมาดเชฟที่ถือตัว มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะต่อสู้เพื่อสิ่งที่เขารัก เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น จนกระทั่งช่องว่างระหว่างทั้งสองแทบจะหมดไป ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกจนแทบจะละลาย ร่างหนึ่งก็เดินแทรกผ่านความมืดของเงาต้นไม้เข้ามาในสวน รอยยิ้มเยือกเย็นที่คุ้นเคยปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาวผู้มาเยือน “หวานกันเสียจริงนะคะ... ไม่คิดบ้างหรือคะว่าถ้าความลับเรื่อง ‘เจ้าของร้านตัวจริง’ รั่วไหลออกมา คนที่จะต้องออกไปจากที่นี่เป็นคนแรก... ไม่ใช่คนอย่างพราว แต่เป็นคุณต่างหาก... คิน” รินรดาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตายิ่งกว่าจดหมายฉบับใดที่พราวเคยเห็น คินชะงักไปทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาในบัดดล พราวรู้สึกถึงมือของคินที่กำแน่นจนสั่น เขาก้าวออกมาบังพราวไว้ข้างหลังด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง “คุณมาที่นี่ทำไม รินรดา?” คินเอ่ยเสียงเย็นจัด รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนม้านั่งหินอ่อน “ฉันแค่เอาคำตอบมาให้คุณตัดสินใจอีกครั้ง... เลือกระหว่างความรักจอมปลอมในร้านกาแฟแห่งนี้ หรือจะยอมรับความจริงที่ว่า ตระกูลของคุณนั่นแหละ... ที่เป็นคนวางยาพิษธุรกิจของครอบครัวพราวมาตั้งแต่ต้น!” พราวตัวชาดิ่ง เธอมองจดหมายและเอกสารสลับกันไปมา หัวใจของเธอร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่มันคือเรื่องของหนี้แค้นที่เธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อน และคิน... เขารู้เรื่องนี้มาตลอดอย่างนั้นหรือ? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันละมุนปนขมขื่นในบทนี้กับเมฆหมอกสีชมพูนะคะ