ข่าวลือในร้าน

“ความจริงที่เห็น… คุณจะยังกล้าพูดไหมว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญ?” เสียงของพราวสั่นพร่าขณะเค้นถาม เธอวางโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่งกลางร้านกาแฟ หน้าจอที่ยังคงค้างภาพบันทึกการโอนเงินจำนวนมหาศาลดูราวกับรอยแผลเป็นที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำ คินที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามชะงักไป ดวงตาคู่คมที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำนิ่งสงบในยามปกติ บัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุซัดจนแทบดับ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจ กลับกลายเป็นกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้หายใจไม่ออกในวินาทีนี้ “พราว... ผมอธิบายได้ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้” คินก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว แต่พราวกลับถอยหนีจนแผ่นหลังปะทะกับเคาน์เตอร์ชงกาแฟ เสียงแก้วเซรามิกกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ฟังดูเสียดแทงหัวใจ “ไม่ใช่ตอนนี้? หรือตลอดเวลาที่ผ่านมา เราสองคนไม่เคยมีคำว่า ‘ความจริง’ อยู่ในความสัมพันธ์นี้เลย” เธอย้อนถาม น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาจนขอบตาแดงก่ำ “รินรดาเดินเข้ามาบอกฉันว่าเธอเป็นคน ‘จัดฉาก’ ทุกอย่าง เธอรู้เรื่องนี้ใช่ไหมคิน? คุณคบกับฉัน... เพื่อลบภาพจำของอดีตที่คุณสร้างความวิบัติไว้ให้ครอบครัวฉันงั้นเหรอ?” คินนิ่งงัน ความเงียบระหว่างเขากับเธอมันหนักอึ้งจนแทบจะกดทับอากาศให้กลายเป็นของแข็ง มือหนาของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในขณะเดียวกัน ที่มุมร้าน ลูกค้าประจำสองสามคนเริ่มกระซิบกระซาบสายตามองมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ข่าวลือเรื่อง ‘เชฟหนุ่มผู้แสนดีกับเจ้าของร้านสาว’ กำลังถูกปรุงแต่งจนบิดเบี้ยวไปไกลกว่าที่ใครจะคาดคิด เสียงกระซิบที่ลอยมาตามลมแผ่วเบาแต่คมกริบว่า *‘เห็นไหมล่ะ... ฉันบอกแล้วว่าผู้ชายที่ดูสมบูรณ์แบบขนาดนั้นน่ะ เบื้องหลังมักจะมีอะไรดำมืดเสมอ... สงสัยพราวคงโดนปั่นหัวจนไปไม่เป็นแล้วล่ะมั้ง’* พราวได้ยินทุกอย่าง ทุกถ้อยคำเสียดแทงเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจของเธอ เธอไม่ได้เจ็บปวดเพียงเพราะถูกทรยศโดยคนที่เธอเชื่อใจที่สุด แต่เธอกำลังเจ็บปวดเพราะ ‘ร้านกาแฟสีชมพู’ แห่งนี้ ซึ่งเป็นดั่งหยดเลือดและน้ำตาของแม่ กำลังถูกป้ายสีด้วยมือของคนที่เธอรัก “ออกไปเถอะค่ะ” พราวกล่าวเสียงเรียบ เธอพยายามดึงความเข้มแข็งสุดท้ายที่มีกลับมา “ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำแก้ตัวที่แสนจะดูถูกความรู้สึกของฉัน ก็ขอให้ความเงียบของคุณเป็นคำตอบสุดท้ายเถอะ” คินจ้องมองใบหน้าที่เย็นชาของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ เขาอยากจะคว้าเธอมากอด อยากจะบอกความจริงว่าเขาทำไปเพราะถูกบีบบังคับด้วยเงื่อนไขที่น่ารังเกียจจากตระกูลของรินรดา แต่ทิฐิที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตกลับขวางกั้นไว้ เขาเลือกที่จะหันหลังเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงเสียงระฆังเหนือประตูที่ดัง ‘กริ๊ง’ อย่างแผ่วเบา แทนคำบอกลาที่เจ็บปวดที่สุด พราวทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ตัวเดิม สัมผัสความเย็นเยียบของพื้นผิวไม้ที่เคยอบอุ่น ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บปอด กลิ่นวานิลลาจางๆ บนเสื้อของคินที่ยังคงตกค้างอยู่ในอากาศราวกับเยาะเย้ยเธอ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของพนักงานในร้าน แต่เป็นจังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้า “เสียใจด้วยนะที่รัก... แต่ฉันบอกแล้วว่า ‘สูตรรัก’ ของเธอน่ะ มันไม่มีทางปรุงสำเร็จได้ด้วยส่วนผสมที่เน่าเสียแบบนี้” พราวสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมอง รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ แต่สิ่งที่ทำให้พราวแทบหยุดหายใจไม่ใช่รอยยิ้มนั้น... หากแต่เป็นซองจดหมายสีน้ำตาลที่รินรดาถืออยู่ในมือ มันเป็นซองจดหมายที่มีตราประทับของ ‘สำนักงานกฎหมาย’ ที่เธอเคยยื่นฟ้องร้องเรื่องที่ดินของร้านกาแฟเมื่อหลายปีก่อน รินรดาโยนซองจดหมายนั้นลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังปึก “ลองอ่านดูสิพราว... ดูว่าผู้ชายที่เธอเคยปกป้องน่ะ จริงๆ แล้วเขา ‘ขาย’ อะไรให้ฉันไปบ้างในวันที่เธอไม่รู้อะไรเลย” พราวสั่นเทาไปทั้งร่างขณะค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบซองนั้นขึ้นมา ในใจภาวนาว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นจะไม่ใช่การลงนามโอนกรรมสิทธิ์ร้านกาแฟของเธอให้กับคนตรงหน้า... แต่เมื่อนิ้วของเธอสัมผัสกับกระดาษหัวจดหมาย เธอก็พบว่ามันเลวร้ายยิ่งกว่านั้นหลายเท่า เพราะข้างใต้ลายเซ็นของคิน... ยังมีลายเซ็นของคนอีกคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ไฟไหม้ร้านวันนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกไปกับเมฆหมอกสีชมพูในตอนนี้นะคะ