ความเชื่อใจ

"นี่คือเรื่องตลกที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยอ่านมาเลยนะคิน" เสียงของพราวสั่นพร่าขณะวางซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวหนา กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยอบอวลอยู่ในร้านกลับกลายเป็นความขมปร่าที่ตีขึ้นมาถึงลำคอ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก ลายเซ็นที่อยู่ข้างใต้ชื่อของเขาชัดเจนจนเกินไป—มันคือลายเซ็นของ 'นที' คนที่เธอเชื่อหมดใจว่าเสียชีวิตไปในกองเพลิงเมื่อสามปีก่อน คินขยับตัวเข้าหาเธอ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความลังเล แต่กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาเอื้อมมาหวังจะกุมมือของเธอไว้ แต่พราวกลับชักมือหนีราวกับถูกของร้อน "พราว ฟังผมนะ เอกสารนั่นไม่ใช่สัญญาโอนกรรมสิทธิ์... แต่มันคือเบาะแสเดียวที่ผมพยายามขุดคุ้ยมาตลอดหลายเดือน เพื่อให้แน่ใจว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังข่าวลือเรื่องร้านกาแฟสีชมพูของคุณ" เสียงของคินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นเหมือนหินผา "ด้วยการร่วมมือกับคนที่พยายามฆ่าฉันเหรอคะ?" พราวแค่นยิ้ม ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตา "คุณบอกว่าคุณต้องการปกป้องร้านนี้ ปกป้องความฝันของฉัน แต่คุณกลับทำข้อตกลงกับคนที่น่าจะเป็นคนจุดไฟเผาชีวิตฉันเมื่อสามปีก่อน คุณคิดว่าฉันจะเชื่อใจคุณได้ยังไงในตอนนี้?" คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง เขาไม่ได้แก้ตัว แต่เขากำลังจัดการกับความโกลาหลที่เกิดขึ้น ภายนอกร้านกาแฟสีชมพูเริ่มมีนักข่าวและผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นมารวมตัวกันมากขึ้น ข่าวลือที่รินรดาปล่อยออกไปว่าพราวแอบยักยอกเงินทุนและมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตในร้านกำลังแพร่กระจายราวกับไฟลามทุ่ง "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คุณจะไม่มีวันรู้เลยว่าใครคือ 'ตัวจริง' ที่คอยแทงข้างหลังคุณอยู่" คินก้าวไปยังหน้าต่างร้าน เขาปิดม่านหนาทึบลงทันที ปิดกั้นแสงสว่างและสายตาที่หิวกระหายจากภายนอก "รินรดาไม่ได้มาแค่คนเดียว เธอมีนทีเป็นหมากตัวสำคัญที่เธอแอบซ่อนไว้เพื่อบีบให้คุณจนมุม แต่ผมจะไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้นกับคุณได้อีก" "คิน... ความเชื่อใจมันสร้างยาก แต่พังลงได้ในวินาทีเดียว" พราวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม ร่างกายของเธออ่อนแรงลงทุกขณะ เธอจำกลิ่นควันไฟและเสียงเปลวเพลิงที่กัดกินความฝันในอดีตได้แม่นยำ และการที่ชื่อของนทีปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง มันทำให้แผลเป็นในใจของเธอฉีกขาดออกอีกครั้ง คินเดินเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้พยายามสัมผัสเธอ แต่เขาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ สายตาของเขามองตรงไปยังใบหน้าของเธอด้วยความจริงใจที่พราวไม่เคยสงสัยมาก่อน "ผมรู้ว่ามันเจ็บปวด ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเผชิญกับเรื่องนี้โดยที่ไม่ได้เตรียมใจ แต่นับจากวินาทีนี้ไป ไม่ว่าใครจะพูดอะไร หรือไม่ว่าข่าวลือจะเลวร้ายแค่ไหน พราว... มองตาผม ผมไม่มีวันปล่อยให้ใครทำลายคุณได้ ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นอดีตหรือปีศาจจากที่ไหนก็ตาม" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของทั้งสองคน กลิ่นเบเกอรี่อบใหม่ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์เริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นของความอึดอัด พราวอยากจะเชื่อเขา อยากจะวางชีวิตที่แสนเปราะบางนี้ไว้ในมือของเขา แต่ความหวาดระแวงก็ยังคงเป็นเงาดำมืดที่คอยเกาะกินจิตใจ "แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อ?" พราวถามเสียงแผ่ว คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนอยู่ "เราจะออกไปข้างนอกด้วยกัน พราว ปล่อยให้พวกเขาสงสัย ปล่อยให้พวกเขาสร้างข่าวลือไป แต่เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม... เราจะทำให้พวกเขาเห็นว่าใครกันแน่ที่ถือไพ่เหนือกว่า" แต่ในขณะที่คินกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูร้าน เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นจากด้านนอกก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงเคาะของลูกค้าทั่วไป แต่มันเป็นจังหวะที่จงใจก่อกวน ประตูร้านถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างเพรียวระหงของรินรดาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ด้านหลังของเธอคือชายในชุดสูทสีเข้มท่าทางน่าเกรงขามที่พราวแทบหยุดหายใจเมื่อได้สบตา นที... เขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ และเขากำลังยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้พราวด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ของขวัญวันครบรอบที่ร้านโดนสั่งปิดนะ พราว" นทีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และคิน... ขอบคุณที่ช่วยเราดำเนินเรื่องจนมาถึงจุดจบที่สวยงามแบบนี้" พราวหันไปมองคินด้วยความตกตะลึง ท่ามกลางความสับสน เธอเห็นคินค่อยๆ หันไปมองรินรดากับนทีด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่ากลัว ก่อนที่เขาจะหันมาหาพราวแล้วกระซิบด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "พราว... จำเอาไว้ว่าทุกอย่างที่เห็น ไม่เคยเป็นอย่างที่คิดเสมอไป" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและเอาใจช่วยพราวกับความรักที่แสนสับสนวุ่นวายในครั้งนี้ด้วยนะคะ