เมนูที่หายไป

"เก็บของของเธอไปให้หมด แล้วออกไปจากครัวของฉันเดี๋ยวนี้ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคินเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเนยสดและวานิลลา เขายืนตระหง่านอยู่หน้าเคาน์เตอร์สเตนเลส มือหนากำด้ามตะกร้อมือไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ยืนทำหน้าตาตื่นตระหนกอยู่หน้าสมุดบันทึกเล่มหนาสีน้ำตาลเข้ม รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวสวยปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้า "คิน... คุณจะใจร้ายกับฉันเกินไปหรือเปล่าคะ เราแค่คุยเรื่องสูตรขนมกันอยู่เลยนะ" "คุย? โดยการที่เธอพยายามจะถ่ายรูปหน้ากระดาษบันทึกสูตร 'Secret of Pink' ที่ฉันใช้เวลาลองผิดลองถูกมานับปีน่ะหรือ" คินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนๆ จากตัวเขาบีบคั้นให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางโหลแก้ว "ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และความใจดีของผมมีขีดจำกัด" พราวที่เพิ่งก้าวเข้ามาในครัวต้องชะงักฝีเท้า เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านช่องกระจกบานเล็ก ความสั่นไหวในอกเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด ประโยคที่ใครบางคนเคยเตือนเธอไว้ว่า *'ทุกอย่างที่เห็น ไม่เคยเป็นอย่างที่คิดเสมอไป'* วนเวียนอยู่ในหัวเป็นรอบที่ร้อยของวัน รินรดาเม้มปากแน่น ดวงตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในชั่วพริบตา เธอไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย มือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากันเปื้อนยังคงกำสมาร์ทโฟนที่เพิ่งกดบันทึกภาพหน้าเพจสำคัญไปไว้แน่น "คุณกลัวเหรอคะคิน?" รินรดาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและแฝงความร้ายกาจ "กลัวว่าถ้าสูตรนี้หลุดออกไป ร้านกาแฟบ้านๆ ของคุณจะไม่มีอะไรดีไปกว่าร้านอื่น? หรือกลัวว่าคนอย่างพราว... จะรู้เสียทีว่าสิ่งที่เธอทำอยู่มันก็แค่ 'ของเลียนแบบ' ที่คุณปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อหลอกล่อให้เธออยู่กับคุณเท่านั้น!" "หุบปาก!" คินตวาดลั่น เสียงนั้นดังก้องไปทั่วครัวจนบรรยากาศในร้านดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ พราวตัดสินใจก้าวเข้าไปในครัวด้วยมือที่สั่นเทา เธอพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ข้างในจะรู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจออกมาวางไว้บนพื้นไม้เย็นๆ ก็ตาม "รินรดาคะ..." เสียงของพราวแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง เธอเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ยังคงยืนท้าทายด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ถ้าอยากได้สูตรนัก... ทำไมไม่บอกกันตรงๆ ล่ะคะ การแอบขโมยมันไม่ใช่เรื่องของมืออาชีพหรอกนะ" รินรดาหันมามองพราวแล้วหัวเราะในลำคอ "มืออาชีพเหรอ? เธอคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของร้านนี้จริงๆ หรือไงพราว เธอเป็นแค่ 'ทางผ่าน' ที่คินใช้เพื่อลืมฉันเท่านั้นแหละ" พราวนิ่งไป คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่หายสนิท เธอหันไปมองคินที่ยืนนิ่งงันด้วยสีหน้าคาดเดาไม่ได้ เขากำลังโกรธ หรือเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างที่รินรดาเพิ่งจะพูดออกมากันแน่? ในเสี้ยววินาทีนั้น พราวเห็นคินเหลือบมองสมุดบันทึกเล่มนั้นด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นแค่ความหวงแหนสูตรขนม แต่มันเหมือนความกลัว... ความกลัวที่ถูกเปิดโปง "ฉันไม่ต้องการสูตรของคุณหรอกค่ะ" พราวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดทับ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลจากมือรินรดามาวางลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง "แต่ถ้ามันสำคัญถึงขนาดที่ต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีของคนอื่น รินรดาก็เก็บเอาไปเถอะค่ะ" "พราว! อย่าทำแบบนี้" คินร้องห้าม แต่พราวกลับหันหลังให้เขาแล้วเดินตรงไปที่ประตูทางออก "ปล่อยให้เธอเอาไปเถอะค่ะคิน ถ้าหัวใจของสูตรนี้มันขึ้นอยู่กับกระดาษไม่กี่หน้า ไม่ใช่ความตั้งใจของคนทำ... ร้านเราก็คงอยู่ได้ไม่นานหรอก" รินรดามองทั้งคู่ด้วยความสะใจ เธอคว้าสมุดเล่มนั้นไว้แน่นแล้วก้าวเดินออกไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้พราวและคินยืนอยู่กลางกลิ่นแป้งและเนยที่บัดนี้กลายเป็นความอึดอัดที่หายใจไม่ออก "พราว... ฟังผมก่อน มันไม่ใช่แบบนั้น" คินพยายามเอื้อมมือไปจับไหล่ของเธอ พราวหลบสัมผัสนั้น เธอไม่หันมามอง แต่สิ่งที่เธอพูดออกมาทำให้คินถึงกับหน้าซีดเผือด "เมื่อกี้... ตอนที่คุณตะคอกเธอ คุณไม่ได้บอกว่า 'สูตรนี้เป็นของฉัน' แต่คุณบอกว่า 'มันไม่ใช่แบบนั้น'" พราวหมุนตัวกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "คิน... สิ่งที่รินรดาเอาไปน่ะ มันไม่ใช่แค่สูตรขนมใช่ไหม? มันคืออะไรกันแน่?" ยังไม่ทันที่คินจะได้เอ่ยคำแก้ตัว เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพราวก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งรูปภาพบางอย่างมาให้เธอ เมื่อพราวเปิดดู ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ถือโทรศัพท์ร่วงหล่นลงกับพื้นทันที มันคือภาพถ่ายของคินที่กำลังกอดกับรินรดาในร้านกาแฟสีชมพูแห่งนี้... เมื่อห้านาทีที่แล้ว ในมุมที่พราวไม่เคยคิดว่าจะมีใครอยู่ และในภาพนั้น คินไม่ได้กำลังผลักไส แต่มือของเขากลับโอบรัดเอวของหญิงสาวคนนั้นไว้แน่นอย่างโหยหา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักไปพร้อมกับความหวานที่ปนขมในร้านกาแฟแห่งนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความสัมพันธ์ของพราวจะได้รับกำลังใจจากทุกท่านในตอนหน้านะคะ เมฆหมอกสีชมพูจะรอพบทุกคนที่เดิมค่ะ!