การสืบหาความจริง

“ปล่อยมือคุณออกเดี๋ยวนี้... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว” เสียงของพราวสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ใต้ท่าทีสงบนิ่ง กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยอบอวลอยู่ในร้าน ‘สูตรรักละมุนใจ’ กลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนให้สำลัก เมื่อเธอเห็นภาพถ่ายใบนั้นวางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก—ภาพถ่ายของคินในมุมที่ถูกซ่อนเร้น แต่ชัดเจนในความหมาย คินชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบของเชฟหนุ่มที่เคยเย็นชาและเด็ดขาดกลับไหววูบ เขาไม่ได้รีบแก้ตัว แต่กลับวางภาพนั้นลงช้าๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบร้านที่เงียบสงัดราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก “พราว... มันไม่ได้เป็นอย่างที่ภาพมันฟ้องคุณ” เขาพยายามก้าวเข้ามาหา แต่พราวถอยห่างอย่างอัตโนมัติ “ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นเหรอคะ? มือของคุณที่โอบเอวเธอ มันแปลว่าอะไร? หรือว่าความอ่อนโยนที่คุณเคยบอกว่ามีให้ฉัน มันเป็นแค่สูตรขนมที่คุณแจกจ่ายให้ใครก็ได้ที่แวะเวียนเข้ามาในร้านนี้!” พราวรู้สึกเหมือนหัวใจถูกตีจนละเอียดเหมือนแป้งสาลีที่ไร้การฟูฟ่อง เธอไม่ได้เจ็บปวดเพราะความหึงหวงเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความรู้สึกที่ถูกหักหลังในฐานะหุ้นส่วนธุรกิจ เมื่อสูตรลับของร้านถูกขโมยไป ในขณะที่คนข้างกายเธอกลับมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับศัตรูหัวใจ คินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาเดินไปปิดสวิตช์ไฟที่ส่องสว่างเหนือเคาน์เตอร์บาร์ ความมืดสลัวทำให้บรรยากาศในร้านดูเคร่งขรึมขึ้นทันตา “ผมโอบเธอไว้ เพราะต้องการดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากกระเป๋าเสื้อเธอ... ตอนที่เธอเผลอ พราว ผมไม่ได้กอดเธอเพราะความเสน่หา แต่ผมทำเพื่อตามหาหลักฐานว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการโจรกรรมสูตรลับของร้านเรา” พราวหยุดชะงัก มือที่กำแน่นบนโต๊ะคลายออกเล็กน้อย “คุณพูดจริงเหรอคะ... คุณไปรู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” “ตั้งแต่วันที่ยอดขายวัตถุดิบของเราผิดปกติ” คินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด คราวนี้เขากล้าพอที่จะสบตากับเธออย่างตรงไปตรงมา “รินรดาไม่ใช่แค่คนรักเก่า แต่เธอคือคนที่ถูกส่งมาเพื่อทำลายความเชื่อมั่นของเราตั้งแต่แรก ผมต้องเล่นตามเกมของเธอ เพื่อให้เธอตายใจว่าผมยังโง่เขลาและตกหลุมรักเธอคนเดิม... แลกกับการที่ผมจะได้รู้ว่าใครคือหนอนบ่อนไส้ตัวจริง” พราวรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความสับสน ความอบอุ่นที่เคยก่อตัวในใจเริ่มกลับมา แต่มันยังคงถูกเคลือบด้วยความระแวง “แต่ในภาพ... สายตาของคุณมันไม่เหมือนคนกำลังจับขโมยเลยนะคะคิน มันเหมือนคนที่... กำลังอาลัยอาวรณ์” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดข้อความที่เพิ่งได้รับเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนให้เธออ่าน นิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ‘ถ้าอยากได้สูตรที่เหลือคืน ก็มาที่โกดังท้ายเมืองคืนนี้คนเดียว... อย่าให้พราวรู้ ไม่งั้นฉันจะแฉความลับเรื่องที่เธอเป็นคนปล่อยสูตรเอง’ พราวอ่านข้อความนั้นจนจบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “พวกเขาใส่ร้ายคุณ? พวกเขาจะทำให้คนอื่นเข้าใจว่าคุณเป็นคนทรยศร้านของเรางั้นเหรอคะ?” “ใช่” คินตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ดังนั้นคืนนี้ เราต้องไปที่นั่นด้วยกัน... ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะคู่หูที่จะทวงคืนทุกอย่างที่พวกเขากล้าพรากไปจากเรา” ความตึงเครียดในใจของพราวเริ่มเปลี่ยนทิศทาง เธอเงยหน้ามองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า คนที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด กลับกลายเป็นคนที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก พราวสูดลมหายใจลึก ก้าวเข้าไปหาเขาและหยิบภาพถ่ายเจ้าปัญหานั้นขึ้นมาฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตา “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ ก็จงพิสูจน์ให้เห็นนะคะคิน” เธอกล่าวเสียงหนักแน่น “ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำลายร้านกาแฟสีชมพูแห่งนี้... ไม่ว่าจะเป็นรินรดา หรือใครหน้าไหนก็ตาม” ทั้งสองเดินออกไปทางประตูหลังร้าน ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มโอบล้อมเมือง แต่ทว่า ในขณะที่มือของคินกำลังจะเอื้อมไปเปิดประตูรถ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังร้าน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “แหม... วางแผนกันได้น่าประทับใจดีนี่คะ” ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวออกมาจากเงามืด รินรดายืนกอดอก สายตาของเธอมองทั้งสองด้วยความสมเพช ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดลำโพง “แต่เสียใจด้วยนะคิน... เพราะในขณะที่คุณวางแผนจะมาหาฉันที่โกดัง คนของฉันก็เพิ่งจะเข้าไป ‘เปลี่ยนสูตร’ ทั้งหมดในตู้นิรภัยของร้านคุณเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ ตำรวจกำลังเดินทางไปที่ร้านเพื่อตรวจสอบหลักฐานการฟอกเงินที่คุณทำไว้... พราวคะ คุณยังจะเชื่อใจผู้ชายคนนี้อยู่อีกเหรอ?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันขมปร่าในร้านกาแฟแห่งนี้ไปพร้อมกับพราวและคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ