รอยร้าวในความสัมพันธ์

“คุณพูดว่าอะไรนะคะคิน? คุณบอกว่าทั้งหมดนั่น... คือฝีมือของพราวเหรอ?” เสียงของพราวสั่นพร่าขณะกอดอกแน่น ปลายนิ้วซีดเผือดจิกเข้าที่ต้นแขนตัวเอง ในขณะที่คินยืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างที่เคยดูอบอุ่นและมั่นคงบัดนี้กลับดูแข็งขืนและเย็นชา กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วเข้มที่มักจะทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันความรู้สึกเชิงลบในร้าน กลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนให้หายใจไม่ออกในวินาทีนี้ “หลักฐานมันคาตาขนาดนั้น พราวจะให้ผมคิดยังไง?” คินหมุนตัวกลับมา ดวงตาคู่คมที่เคยอ่อนโยนยามมองเธอ บัดนี้มีเพียงร่องรอยของความหวาดระแวง “รินรดาเอาเอกสารพวกนั้นมาให้ผมดู มันระบุชื่อคุณชัดเจนในบันทึกการเบิกจ่าย และสูตรที่ผมทุ่มเทมาทั้งชีวิตก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นของปลอม... คุณต้องการอะไรกันแน่พราว ทำลายผม ทำลายร้าน หรือทำลายความไว้ใจที่ผมเพิ่งจะหัดมีให้ใครสักคน?” พราวรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ความเงียบงันในร้านกาแฟที่เคยมีเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ กลายเป็นความกดดันจนแก้วหูอื้ออึง เธอจ้องมองชายที่เธอรักด้วยความรู้สึกที่พังทลาย เธอพยายามจะเอื้อมมือไปแตะแขนเขา แต่คินกลับถอยห่างหนึ่งก้าวอย่างเด็ดขาด ความห่างเหินนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำพูดใดๆ “พราวไม่เคยทำ... และพราวไม่มีวันทำลายสิ่งที่คินรัก” เธอพูดเสียงแผ่ว หากแต่แววตาแน่วแน่ “คินเชื่อใจผู้หญิงคนนั้นมากกว่าพราวเหรอคะ? ผู้หญิงที่ทิ้งคินไปในวันที่คินไม่มีอะไรเลย แต่กลับมาหาคินในวันที่ทุกอย่างกำลังรุ่งเรืองเนี่ยนะ?” “รินรดาอาจจะเคยผิดพลาด แต่เธอไม่มีเหตุผลต้องโกหกผม!” คินตะคอกกลับ เสียงของเขาก้องสะท้อนไปในพื้นที่แคบๆ ของห้องครัวหลังร้าน ก่อนจะก้มลงมองพื้นอย่างใช้ความคิด “เรื่องที่ตำรวจกำลังจะมา... คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง พราว?” พราวสะอึก เธอจำคำพูดของรินรดาที่ส่งข้อความมาทิ้งทวนไว้ได้แม่นยำ ทุกอย่างถูกจัดฉากไว้หมดแล้ว และคินก็ติดกับดักนั้นอย่างเต็มใจ เธออยากจะอธิบายเรื่องโกดัง เรื่องการป้ายสี แต่ความหวาดระแวงในดวงตาของคินทำให้เธอชะงัก เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าความรักที่ไร้ซึ่งความเชื่อใจ มันก็เป็นเพียงบ้านที่รอกำแพงถล่มลงมาเท่านั้น “คินคะ... ถ้าคินเลือกจะเชื่อแบบนั้น พราวก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวค่ะ” พราวสูดลมหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าเขา “เชิญคินรอตำรวจอยู่ที่นี่เถอะค่ะ ส่วนพราว... พราวคงไม่สามารถอยู่ร่วมร้านกับคนที่มองว่าพราวเป็นอาชญากรได้อีกต่อไป” คินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ราวกับเขากำลังรอให้เธอปฏิเสธหรืออ้อนวอน แต่ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของพราวไม่ยอมให้เธอทำเช่นนั้น เธอหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูหลังร้าน แต่ในจังหวะที่มือสัมผัสกับลูกบิด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหน้าร้าน พร้อมกับเสียงกระจกบานใหญ่ที่สั่นสะเทือนตามจังหวะการเคาะ “คุณคินครับ! เรามาจากสถานีตำรวจ มีหมายค้นและหมายเรียกตัวคุณในคดีฟอกเงินและปลอมแปลงเอกสารทางธุรกิจครับ!” เสียงของเจ้าหน้าที่ดังทะลุเข้ามาในร้าน คินหน้าถอดสีทันที เขาหันมาสบตาพราวเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและตื่นตระหนก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร ร่างของรินรดาก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดตรงมุมร้าน เธอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ พลางหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าถือ “ขอโทษด้วยนะคะคิน... แต่ความจริงก็คือความจริง” รินรดากระซิบข้างหูเขา พลางเหลือบมองพราวด้วยสายตาเย้ยหยัน “และพราวคะ... ขอบคุณที่ยอมรับผิดแทนทั้งหมดนะคะ” พราวชะงักกึก เธอไม่ได้ยอมรับผิด แต่ดูเหมือนรินรดาจะจัดฉากให้เธอเป็นคนรับบาปแทนในทุกๆ ทางที่เธอทำได้ ในขณะที่ตำรวจผลักประตูเข้ามาในร้าน กลิ่นกาแฟที่เคยหอมละมุนกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นของความหายนะที่จ่ออยู่ตรงหน้า คินก้าวถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์เบเกอรี่จนถาดคัพเค้กหล่นกระจายพื้น เศษแป้งและครีมสีชมพูละเลงเต็มพื้นราวกับความฝันที่แตกสลาย ในวินาทีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจแตะไหล่ของคินเพื่อแจ้งข้อกล่าวหา สายตาของคินกลับจับจ้องมาที่พราวด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เขาก็ไม่อาจนิยามได้ว่าคือความโกรธหรือความเสียใจ แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วหน้าซีดเผือด ก่อนจะพึมพำออกมาว่า “เป็นไปไม่ได้... ใครเป็นคนส่งคลิปนี้ให้ตำรวจ?” พราวขมวดคิ้วมองเหตุการณ์ตรงหน้า สิ่งที่รินรดาถืออยู่ในมือไม่ใช่โทรศัพท์ทั่วไป แต่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่กำลังเล่นวิดีโอวงจรปิดจากโกดังที่เกิดเหตุ—วิดีโอที่เห็นชัดเจนว่ารินรดาเป็นคนนำเอกสารปลอมเข้าไปวางไว้ด้วยตัวเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและรอยร้าวในหัวใจของพราวและคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ