ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

“คุณกำลังจะบอกว่า... ที่เราทำมาทั้งหมดนี้ ไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับคุณงั้นเหรอคะ?” เสียงของพราวสั่นพร่า แม้พยายามจะคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด มือของเธอที่กำลังถือถาดอบคุกกี้สั่นไหวน้อยๆ จนเกิดเสียงกระทบกันของโลหะเบาๆ ในห้องครัวที่เงียบสงัดหลังปิดร้าน คินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงจดจ่ออยู่กับการบรรจงบีบครีมแต่งหน้าเค้กราวกับศิลปินที่กำลังสร้างงานชิ้นเอก ทว่าเส้นเลือดที่ปูดนูนบริเวณหลังมือหนาของเขากลับฟ้องถึงแรงกดดันที่เขากำลังเผชิญอยู่ “อย่าใช้อารมณ์ตัดสินงานของผม พราว” คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเหมือนเช่นเคย แต่จังหวะการบีบถุงบีบครีมของเขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “ความสัมพันธ์ของเรามันคือเรื่องส่วนตัว แต่งานในครัวนี้... มันคือมาตรฐานที่ผมต้องรักษา” พราววางถาดลงบนเคาน์เตอร์แรงกว่าปกติเล็กน้อย กลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่อบอวลอยู่รอบตัววันนี้กลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นเหียน มันไม่ใช่ความผิดของขนม แต่มันเป็นความอึดอัดที่สั่งสมมานานนับสัปดาห์ตั้งแต่ ‘รินรดา’ ปรากฏตัวขึ้น ความเป็นมืออาชีพที่คินมักจะหยิบมาอ้างเสมอ บัดนี้มันกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่หนาขึ้นทุกที เธอเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเคาน์เตอร์ ก่อนจะตัดสินใจคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ “คินคะ... มองหน้าฉัน” คินยอมวางถุงบีบครีมลงในที่สุด ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นหันมาสบตาเธอ มันไม่มีความโกรธอยู่เลย มีเพียงความสับสนและ... ร่องรอยของความเจ็บปวดที่เขาซ่อนเอาไว้ไม่มิด พราวพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วจากตัวคินผสมกับไออุ่นจากเตาอบ มันไม่ใช่บรรยากาศของเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป “ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราในห้องพักพนักงานเมื่อวานนี้... มันไม่มีความหมายสำหรับคุณ คุณก็แค่พูดออกมาตรงๆ ค่ะ” พราวเค้นเสียงพูดออกไป หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้ดีว่านี่คือการเปิดเผยความรู้สึกที่น่าอายที่สุด แต่เธอก็ไม่อาจทนอยู่กับความคลุมเครือนี้ได้อีกต่อไป คินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ แววตาของเขาไหววูบราวกับถูกพายุพัดผ่าน เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของพราวสัมผัสกับขอบเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาเช็ดคราบแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนไปทั่วใบหน้าของหญิงสาว “พราว... คุณไม่เข้าใจหรอกว่าโลกของผมมันซับซ้อนแค่ไหน” เสียงของเขาเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ “คนอย่างรินรดา... เธอไม่ใช่แค่คนรักเก่า แต่เธอคือส่วนหนึ่งของความผิดพลาดที่ผมไม่เคยสะสางได้จบสิ้น และตอนนี้... ผมแค่ไม่อยากดึงคุณเข้าไปอยู่ในโคลนตมนั้น” “แต่ฉันเลือกที่จะก้าวเข้าไปเองค่ะ” พราวโต้กลับทันควัน ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ถ้าความผิดพลาดของคุณคือความโดดเดี่ยว ฉันยินดีจะแบ่งมันไปแบกรับไว้ครึ่งหนึ่ง... เราเลิกหลอกตัวเองได้แล้วนะคะ คิน” คินก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาสัมผัสกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ปลายจมูก พราวหลับตาลงรับสัมผัสที่ดูเหมือนจะลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนจะนิยามได้ นี่ไม่ใช่ความหวั่นไหวชั่วครั้งชั่วคราว แต่มันคือความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวและหยั่งรากลึกลงในใจของเธอตั้งแต่วันที่เขาเริ่มเปิดใจเล่าเรื่องความฝันเรื่องร้านกาแฟให้ฟัง “ถ้าผมปล่อยให้คุณก้าวเข้ามา... ผมกลัวว่าผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปอีกเลย” คินพึมพำ ก่อนที่มือหนาของเขาจะเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของพราวอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นแก้วคริสตัลที่เปราะบางที่สุดในโลก ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่สั่นรัวอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงัด พราวสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากคินทันที ทั้งคู่หันไปมองยังประตูร้านด้วยความตกใจ ร่างระหงของรินรดาเดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงที่เพิ่งจะมาถึง แต่ดูเหมือนคนที่แอบยืนฟังเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังประตูมาสักพักแล้ว ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลบางอย่างเอาไว้แน่น “ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์อันแสนหวานนะคะ” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาจิกกัดมองไปที่พราว ก่อนจะเบนไปทางคิน “แต่คินคะ... ฉันคิดว่าคุณคงอยากจะอ่าน ‘ข้อเสนอใหม่’ ที่ฉันเพิ่งได้รับมาจากการตัดสินใจเรื่องหุ้นส่วนร้านนี้เสียก่อน ก่อนที่คุณจะตัดสินใจเทใจให้ใครไปมากกว่านี้” คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนซองเอกสารนั้น เขาหันมาสบตาพราวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความอ่อนโยนกลายเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่พราวรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง เมื่อรินรดาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวกลางร้าน เสียงกระทบของมันกลับดังสนั่นก้องไปทั่วหัวใจของพราว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พราวกับคินเสมอมานะคะ หากอยากรู้ว่าเอกสารใบนั้นคือจุดจบหรือจุดเริ่มต้นกันแน่ พบกันตอนถัดไปนะคะ... เมฆหมอกสีชมพูค่ะ